Onderweg en Thuis

Wervelwind

2012-01-31T09:36:00.003+01:00

In onze achtertuin zijn er plekjes waar afval, zoals afgevallen bladeren, zich ophoopt. Het ontwerp van de tuin is zodanig dat die geconcentreerde plekken waar dat afval zich ophoopt er gewoon zijn, ongeacht uit welke hoek de wind waait. Rondom hoge gebouwen die redelijk dicht op elkaar staan zie je eenzelfde fenomeen; op het open veld kan het windstil zijn, rondom die gebouwen lijkt het altijd te waaien en ook daar hebben losse zaken de neiging om zich op een plaats te nestelen.
Gods Geest waait. Vanuit het Noorden, Oosten, Zuiden en Westen en bij nadere beschouwing lijkt die kracht zich op een plek te concentreren: het lichaam van Christus.

Door de werking van de Geest lijkt alle activiteit zich te richten en tot rust te komen rondom de hoeksteen van een bijzonder gebouw. Alles lijkt daar te landen en zich te hechten aan die zwaar verankerde hoeksteen. De beweging van God heeft tot doel alle losse zaken tot een geheel te smeden; de plek waar Hij woont.
Dit is het beeld dat zich opdringt als je naar de laatste verzen in Efeze 2 staart.
Een aantal vragen borrelt, al starend, naar de oppervlakte:
Is dat gebouw er een die door tijd en eeuwen cumulatief is; zeg maar uitdijt? Of is het een gebouw dat met iedere nieuwe generatie opnieuw vorm krijgt waarbij de hoeksteen en fundering als onveranderlijke elementen permanent aanwezig zijn?
Waarschijnlijk is het allebei waar.
God kijkt er naar vanuit een eeuwig perspectief waarin tijd en ruimte geen rol spelen. Voor ons is dat vooral een abstract idee en abstracte ideeën helpen ons niet echt op maandagochtend.
Wij hebben te maken met de dagelijkse realiteit en kunnen helaas niet bouwen of steunen op de ervaringen van de generatie die ons voorging. In die zin moeten we steeds weer bij 'af' beginnen. Ja, we hebben toegang tot meer kennis en inzicht (het aantal boeken neemt alleen maar toe, met daarbij de polarisatie) maar dat betekent niet dat deze persé bijdragen aan persoonlijke verandering. Daar is wel wat meer voor nodig!
Het wonder blijft dat die Geest van God gewoon blijft waaien en de hoeksteen als vertrouwd ankerpunt rechtop blijft staan. Daar kunnen we op bouwen en steunen. Sommigen zouden die wind van God wat meer willen voorspellen maar het blijft een soms grillige, onvoorspelbare beweging. Uit deze verzen moge duidelijk zijn dat het uiteindelijk op die vast plek landt. Mocht het ergens anders landen dan was het een andere wind.

Werken kringen?

2012-01-30T10:29:00.003+01:00

Kringen; het houdt de kerk bezig en men is voortdurend op zoek naar het antwoord op de vraag hoe deze zo effectief mogelijk tot een gemeenschap gesmeed kunnen worden. Wat is het toch dat veel mensen doet zoeken naar waarachtige verbinding met de medemens, verlangend naar bevestiging, bemoediging, steun en herkenning; kan het zijn dat de mens op zoek is naar dat wat er bestaat tussen de Vader en de Zoon, zoals Jezus deze vertaalt in Johannes 15. Daar blijkt dat de Zoon wil dat zijn volgelingen een eenheid beleven die bestaat tussen hem en de Vader en bij deze eenheid betrokken wordt. Dat is, zeg maar de geestelijke component van eenheid.
Hoe geven we deze vorm in ons aardse bestaan? Wat zoeken we? Wat krijgen we? Wat dragen we zelf bij?
Om meer zicht op deze en andere aan kringen gerelateerde vragen te krijgen ben ik een onderzoek gestart en ben benieuwd naar de belevingen, ervaringen en verwachtingen van de moderne volgelingen van Jezus.
Zou je aan dit onderzoek mee willen werken en anderen op dit onderzoek willen attenderen?

Het invullen van de online vragenlijst voor leden van een kring neemt vijf tot tien minuten in beslag. Voorwaarde om deze in te vullen is dat je minstens 18 jaar bent en minimaal twee jaar christen.
Aan het eind van het jaar verwacht ik hierover een boek te publiceren.

Je zit wel op een kring
Doe je mee? Klik hier om naar de vragenlijst te gaan, of kopieer de URL: http://kwiksurveys.com?u=Landelijk

Je zit niet op een kring
De groep die om wat voor reden dan ook geen lid is van een kring, heeft het ietsje makkelijker omdat er minder vragen te beantwoorden zijn. Ik denk dat je drie tot vier minuten nodig hebt. Vul je de vragenlijst in? Ik ben je zeer erkentelijk. Klik hier of kopieer de URL: http://kwiksurveys.com?u=geenkring

Super bedank

Pikorde in de bovenlaag

2012-01-30T07:51:00.000+01:00

Met Kees licht onderuitgezakt zittend op de achterbank; z'n lange benen uitgestrekt richting dashboard (mogelijk omdat de passagiersstoel in mijn auto nog steeds in renovatie is), reed ik van Eindhoven Noord naar Zuid, om aldaar m'n tweede overdenking van die ochtend af te leveren. Tussen zijn navigatieinstructies door bespraken we wat ik de 'pikorde in de bovenlaag' zou willen noemen.
Met Kees van gedachten wisselen is overigens altijd inspirerend. Kees analyseert scherp en stelt heldere vragen; is kritisch maar met een royale genadebuffer. We hadden het over de vaak ongezouten kritiek die christelijke groepen (vaak individuen die menen namens zo'n groep, God of de Bijbel te spreken) hebben op anderen. Onbegrepen bewegingen van God worden tot drie plaatsen achter de komma geanalyseerd en vrijwel zonder uitzondering te licht bevonden.
Individuele gelovigen hebben een bijzondere ervaring en die ervaring kan met gemak aanleiding geven om de bressen op te gaan en die ervaring als waarheid te verkondigen. Ervaringsgenoten worden opgezocht en men clustert vervolgens samen om die ervaring samen te vieren en zich samen zorgen te maken om hen die deze ervaring (nog) niet hebben. Het ontbreekt die gelovige vaak aan het vermogen om te objectiveren en die ervaring op de juiste plaats en in de juiste context te duiden. Het gevaar is groot dat 'elitedenken' hen gaat beheersen.

Afbeelding van de cover van
"Testosteron voor mannen")

Het 'elite,' of 'bovenlaag' denken is van alle eeuwen. De mens en groepen van mensen willen zich graag onderscheiden; uniek zijn. Als je de brieven aan de gemeentes in het NT leest, zie je dit al. Zonder marketing- en 'branding' goeroe's, die gemeentes helpen in het formuleren en communiceren van visie, missie en plan van aanpak, onderscheidden de gemeentes zich ook toen al. Die onderscheiding werd bepaald door cultuur, geografie, geschiedenis en geloofstradities (of het ontbreken daarvan).
De Joden die de besnijdenis als een soort bonus en kenmerk van 'echte echtheid' omarmden stonden op toch wel wat gespannen voet met de vrijen die deze vermeende bonus bewust buiten de deur van hun praktijk lieten. De vrijen daarentegen betichtten de besnijdende gelovige Joden van wetticisme en claimden een helderder zicht op de vrijmakende waarheid. Mochten er debatten gevoerd worden, dan zouden beide groepen zich kunnen beroepen op een arsenaal aan Bijbelse verwijzingen die hun zaak ondersteunden.
Even terzijde, met een beetje moeite kan de mens de Bijbel laten zeggen wat hij wil. Je pikt ze er zo uit; te herkennen aan verhalen, betogen en oproepen in de trant van "als iedereen zou zien wat ik zie, wat zoude kerk dan heerlijk gezond zijn en de wereld een fantastische plek."
De kerkgeschiedenis kenmerkt zich door bovenlaag denken en - praktijken. De moderne kerk wil zich ook graag onderscheiden. Natuurlijk wordt er ruimte geboden voor anderen en er zijn gelukkig veel voorbeelden van zichtbare, tastbare en hartelijke aanvaarding van elkaars anders zijn. Conferenties zoals de jaarlijkse "Opwekking" zijn een verademing; kerkmuren en - grenzen doen er dan niet toe en met elkaar scharen vele duizenden gelovigen zich onder de grote noemer van de Genade!
We kunnen het dus wel.
Of is dat ook bovenlaagdenken als ik zeg dat het de Genade is die ons verbindt en dat het Genade alleen is die ons toegang verschaft tot de Vader (Ef. 2)?
Als we het daarover eens zijn dan pleit ik ervoor dat we die allesomvattende paraplu van Gods Genade stevig vasthouden. Ik kan me vergissen maar het is mijn ervaring (en ervaringen zijn altijd subjectief) dat dit is wat het allergrootste gedeelte van Gods volk wil.
De uitvoering van die genade in de manier waarop mensen zich tot elkaar verhouden, zal echter altijd wat houterig en schamel zijn, her en der met royale uitschieters. Als je dat in de berekeningen meeneemt en je niet verliest in onrealistisch volmaaktheidsdenken (daar is ons leven te kort voor en onze gebrokenheid te groot) is de kans het grootst dat je persoonlijke genadebuffer uitdijt en bovenlaagdenken verschrompelt.

Het belang van Kringen

2012-01-25T19:24:00.002+01:00

Nee, ik bedoel niet de kringen op het gepolitoerde teakhouten tafelblad.
Huiskringen, kleine groepen, groeigroepen; die bedoel ik. Hoe belangrijk zijn ze en in welke mate dragen ze bij aan het proces van verandering naar het beeld van Christus. Ik ga er een beetje van uit dat dat ten diepste de reden is waarom christenen zich aansluiten bij kleine kringen. Of gaat het om de gezelligheid? Of misschien om er intellectueel wat op vooruit te gaan?
Ik vind het een fascinerend fenomeen. Tienduizenden christenen komen wekelijks, of tweewekelijks in kleine groepen bij elkaar. Waarom? Wat zijn hun verwachtingen? En komt de kring aan die verwachtingen tegemoet?
Ik het kader van een Masters studie doe ik hier onderzoek naar. Een aantal kerken onderzoek ik specifiek maar wil het onderzoek graag in een breder kader plaatsen om zodoende een helderder inzicht te krijgen in motieven, verwachtingen, teleurstellingen en wat dies meer zij.

Wat me ook fascineert is de vraag wat christenen doet besluiten om zich nu juist niet bij een kring aan te sluiten. Om hierover wat feiten op een rij te krijgen heb ik een online vragenlijst voor beide groepen samengesteld.
Deze blog is dan ook een oproep om zoveel mogelijk christenen te bewegen aan het onderzoek deel te nemen. Aan het eind van het jaar verwacht ik hierover een boek te publiceren.
Mag ik je oproepen om mee te doen? En misschien zelfs om anderen op dit onderzoek te attenderen?
Het invullen van de online vragenlijst voor leden van een kring neemt vijf tot tien minuten in beslag. Voorwaarde om deze in te vullen is dat je minstens 18 jaar bent en minimaal twee jaar christen.

Je zit wel op een kring
Doe je mee? Klik hier om naar de vragenlijst te gaan, of kopieer de URL: http://kwiksurveys.com?u=Landelijk

Je zit niet op een kring
De groep die om wat voor reden dan ook geen lid is van een kring, heeft het ietsje makkelijker omdat er minder vragen te beantwoorden zijn. Ik denk dat je drie tot vier minuten nodig hebt. Vul je de vragenlijst in? Ik ben je zeer erkentelijk. Klik hier of kopieer de URL: http://kwiksurveys.com?u=geenkring

Super bedankt!

Moe

2012-01-13T09:42:00.001+01:00

Zo noemden we haar als kinderen en veel van mijn vrienden noemden haar ook zo. Vandaag zou ze 79 geworden zijn ware het niet dat kanker haar leven veel te vroeg opeiste. Zo vaak nog denk ik aan haar en het zijn altijd goede en mooie herinneringen. Ze was een vrouw die het je makkelijk maakte om van te houden. Een gever die nood van de ander altijd voorang gaf boven haar eigen behoeftes en noden.
Genade was een belangrijke werkelijkheid in haar leven. Ik schrijf bewust "werkelijkheid" want ze beleefde het niet als een abstract idee of als een ideaal maar als de gave van God zoals deze in Christus tot ons komt.
Mooi mens. De wereld zou een betere plek zijn als er meer mensen zoals zij zouden zijn.

Kip zonder kop

2012-01-11T09:50:00.001+01:00

Voor de achteloze voorbijganger lijkt het alsof de man rondrent als een kip zonder kop. Niets in minder waar. De man heeft een plan. Tegelijk is dit wel een week dat de kop geen tijd neemt om de voorbijganger te informeren over wat er zich wel en niet afspeelt binnenin die kop.

Gisteren werd de man, geheel tegen zijn gewoonte en biologische ritme in, pas om 07.30 wakker in een obscuur hotel aan de M6. Travelodge voorziet vermoeide passanten van een kamer en een hete douche voor slechts een euro of 15 (mits ver van te voren geboekt). Omdat de man de avond daarvoor, na een appraisal te hebben gedaan met een van zijn stafwerkers in de buurt van Chester, zijn navigatiesoftware meer vertrouwde dan zijn intuïtie, verdween er een kompleet uur in het kippenhok en ging hij pas om middernacht ter bedde.

Door het eerdervermelde gat in de dag te slapen mistte hij zijn eerste afspraak in Carlisle en werd ook dag twee een lange dag met meer praten dan hem lief was.Er moest worden ingehaald.

Voor al dit soort zaken is een kop nodig dus de gedachte dat hij maar wat rondrent als een kip zonder kop is een foute conclusie.

Eerlijk gezegd voelt de man het zelf ook wel een beetje zo. Regelmatig vraagt hij zich af: "Weet ik wel waar ik mee bezig ben?" De materie waarmee hij binnen HR te maken heeft is zo gevarieerd en vaak zo complex dat z'n haar spontaan grijs kleurt.

Kippie, houd je koppie erbij, zou ik zeggen.

De mens als zwart gat (6-6)

2012-01-06T08:22:00.000+01:00

Hetwezen van de zonde is “kennis van goed en kwaad”. Voor de zondeval, toen diekennis er niet was, was slechts onvoorwaardelijke liefde tot God en elkaar.Wat er gebeurde toen Adam en Eva van de boom aten is dat zij het centrum vanhet paradijs werden; ze legden het paradijs a.h.w. hun wil op en daarmee kwamer een eind aan het paradijs. In plaats van dat hun leven gevoed werd door hetcentrum werden ze zelf het centrum. In de architectuur spreekt men van ruimtesdie bestaan uit “centrums” die om de bron heen bestaan en bewegen elkaar nietbeconcurreren maar aanvullen en samen een groot levend geheel vormen. Zonder een bronbestaanal die centrums op zichzelf; staan los van elkaar met als gevolg dat de ruimtelelijk, leeg en dood wordt.

Onzekennis van goed en kwaad maakt van ons “rechter” en vrijwel onbewust oordelenwe anderen en ontlenen onze zelfwaarde aan de waarde die we anderen toekennenof afnemen. In onze gevallen staat hebben dingen en mensen alleen maar waardein zover dat ze ons vullen. In plaats van het toekennen van waarde aan anderenomdat God de schepper dat doet, zonder onderscheid, beperken wij de waarde diewe anderen toekennen afhankelijk van ons oordeel over hen. Vindt deze persoonmij aardig? Zijn ze aardig voor mij? Levert deze relatie mij niets op?Bevestigt de ander mij? Is hij/zij het met me eens? Wij zijn het die bepalen of iemand goedof slecht is omdat wij onszelf in het centrum hebben geplaatst waar allesomheen draait, de standaard waar al het andere aan gemeten wordt. Een zwart gat!

“Voor een mens ineen staat van verdeeldheid, bestaat het goede in het vellen van een oordeelwaarbij het criterium de mens zelf is. Kennis van goed en kwaad maakt van demens feitelijk een rechter” (Bonhoeffer, Ethics, 34).
In het Matteüs evangelie spreekt Jezus duidelijke taal als Hij zegt: “Oordeel niet, opdat er niet over jullie geoordeeld wordt. Want op grond van het oordeel dat je velt, zal er over je geoordeeld worden, en met de maat waarmee je meet, zal jou de maat genomen worden” (7:1-2).

Toch spreekt de Bijbel over mensen die andere mensen moeten oordelen. Ook worden weopgeroepen om ons onderscheidingvermogen te ontwikkelen. De hele dag door makenwe keuzes en veel van die keuzes hebben te maken met een oordeel over goed enkwaad. Allemaal hebben we te maken met ethische kwesties waarin van ons eenstandpunt wordt gevraagd. En het is gewoon verdraaid moeilijk. Het ontbreken van een moreel kader hiervoor maakt dat de mens vanuit het kader van het corrupte zelf besluiten neemt en oordelen velt.
Het lijkt zo ingewikkeld en moeilijk voor ons om in de liefdesrelatie met God teblijven; alsof Christus niet gestorven zou zijn stappen we er zo weer uit enknabbelen aan de boom van kennis van goed en kwaad, vellen we een oordeel inplaats van gehoor te geven aan het tweede hoogste gebod, gelijk aan het eerste: de naaste lief te hebben als onszelf.
We ontkomen er niet aan. In de gebroken staat van de wereld waarin de kennis van goed en kwaad de mens tot rechter heeft gemaakt, is het onmogelijk om niet te oordelen; onmogelijk om geen ethische beslissingen te hoeven nemen. Hoewel de mens er niet goed in is, kan hij er tegelijk niet voor weglopen. Als er al geoordeeld moet worden, doe het voorzichtig, vanuit de liefdesrelatie met God, mogelijk gemaakt door het verlossingswerk van Christus. Bij twijfel: liefhebben! Voor je het weet stap je weer uit dedriehoek en sta je weer aan de boom te snacken.

1 Johannes 3:16 “Wat liefde is, hebben we geleerd van hem die zijn leven voor onsgegeven heeft. Daarom horen ook wij ons leven te geven voor onze broeders enzusters.”

In dit vers ligt de oplossing en - paradoxaal - het dilemma besloten: je leven geven. Om dat te kunnen moeten de barrières van schaamte, angst en schuld genomen worden en daar komt de mens zichzelf keihard tegen. Zichzelf bewijzen, groot lopen doen en anderssoortige opblazerij staan zelfs de erkenning van het probleem al in de weg. De graankorrel komt pas dan tot vrucht als deze eerst in de grond gestopt wordt en sterft. Daarin ligt de belofte van nieuw leven besloten. Maar wie wil er nu sterven? Het lijkt uitzichtloos en hopeloos.
Is het mogelijk om één te zijn zoals de Vader en de Zoon dat zijn? Omdat het ideaal zo ver weg lijkt zou het de mens ervan kunnen weerhouden om te beginnen bij de basis: sterven. Dat is wat er gebeurt wanneer de mens zijn vertrouwen op het volbrachte werk van Christus stelt. Een nieuw leven begint en verandering is niet langer onmogelijk. In plaats van energie te zuigen, leert de mens te geven, zoals ook Hij zich gaf. In mijn ontmoeting met Christus, ontvang ik altijd leven, word ik meer mens. In mijn ontmoeting met mensen die hebben leren geven, word ik ook meer mens. En dat is gemeenschap.Met dank aan Greg Boyd's Repenting of Religion.

De boom verknalt alles (5-6)

2012-01-04T08:00:00.000+01:00

Gisteren ging mijn blog over Jezus' verlangen dat zijn volgelingen één zijn zoals hij en de Vader één zijn. Hij brengt daarmee het goddelijke ideaal onder woorden. De eerste mens, man en vrouw, moeten dat ideaal hebben ervaren. Wat gebeurt er nu als de mens besluitom toch uit die volmaakte, heilige verbintenis met God te stappen?

Wenemen de plek in die alleen God toekomt: rechter. Vanaf het moment dat we uitde veilige driehoek stapten zijn we gaan oordelen. Wat waren de eerste nieuweervaringen voor Adam en Eva? In het Genesis verhaal lezen we over schaamte,schuld en angst (Genesis 3:10). De mensis nu overgeleverd aan de boom met als gevolg dat hij rechter moet zijn overzichzelf en anderen. Een rol die God zichzelf had voorbehouden. Wij zijn nietgeschapen om te oordelen. Naast de capaciteit om lief te hebben wilde de mensook de capaciteit om te oordelen. De gevolgen daarvan voelen we iedere dag vanons leven.

Met het eten van de boom betreedt de rechter het speelveld:

Het gevolg is wat de volgende afbeelding weergeeft:

De boom en de rechter hebben vrij spel. De mens staat op zichzelf en hoewel hij zich bewust is en kan zijn van het goddelijke - er is iets meer tussen hemel en aarede - is er geen sprake meer van een levende, rechtstreekse verbinding. Ook bestaat de mens nu naast de ander en niet persé met de ander.

Het wonder van het Evangelie is dat Christus de oorspronkelijke eenheid herstelt. Het kruis van Golgotha is de verbindende factor tussen God en mensen en de mensen onderling. De boom blijft een realiteit maar hoeft niet langer het leven van de mens te bepalen:

"Lekker snacken" van de boom lijkt een favoriete hobby van de mens te zijn. Het begint meestal 's-morgens vroeg als hij zichzelf aanstaart in de spiegel. "Je ziet er niet uit," is het eerste oordeel wat de nieuwe dag brengt. En er volgen er nog veel meer.

Eenheid wordt beleefd in onvolmaaktheid. Die eenheid, zo is mijn stelling, is van fundamenteel belang voor het veranderingsproces naar Christusgelijkvormigheid. Het ontbreken van die eenheid zal de mens nog steeds transformeren, maar niet noodzakelijkerwijs ten goede.

Dietrich Bonhoeffer, Creation and Fall, 54

Gregory A. Boyd, Repentingfrom Religion,67

(De blogs van gisteren en vandaag zijn een samenvatting van wat Greg Boyd in dit voortreffelijke boek weet te melden).

Wat bidt Jezus nu eigenlijk? (4-6)

2012-01-03T08:03:00.000+01:00

Ikbid niet alleen voor hen, maar voor allen die door hun verkondiging in mijgeloven. Laat hen allen één zijn, Vader. Zoals u in mij bent en ikin u, laat hen zo ook in ons zijn, opdat de wereld gelooft dat u mij hebtgezonden. Ik heb hen laten delen in de grootheid die u mij gegeven hebt,opdat zij één zijn zoals wij: ik in hen en u in mij. Dan zullenzij volkomen één zijn en zal de wereld begrijpen dat u mij hebt gezonden, endat u hen liefhad zoals u mij liefhad.

Vader,u hebt hen aan mij geschonken, laat hen dan zijn waar ik ben. Dan zullen zij degrootheid zien die u mij gegeven hebt omdat u mij al liefhad voordat de wereldgegrondvest werd. Rechtvaardige Vader, de wereld kent u niet, maarik ken u, en zij weten dat u mij hebt gezonden. Ik heb hun uw naambekendgemaakt en dat zal ik blijven doen, zodat de liefde waarmee u mij liefhadin hen zal zijn en ik in hen.’ (Johannes 17:20-26)

Figuur 1

ToenGod de mens schiep zij Hij: “Laat ons mensen maken die ons evenbeeld zijn, dieop ons lijken” (Gen. 1:26). God schiep de mens vanuit de volmaakte eenheid metde Zoon en de Geest (figuur1).Uit het gebed van Jezus begrijpenwe dat God ernaar verlangt om zijn schepping te laten delen in de grootheid vanGod ; om zijn schepping te laten ervaren wat het betekent om in eenheid televen. “God’sliefde stroomt over in Zijn schepping.” (Jonathan Edwards).

Figuur 2

Hetgebed van Jezus leert ons ook dat God niet alleen Zijn liefde in de mens kwijtwil maar dat de mens participant wordt van de grootheid, eenheid, heerlijkheiddie de drie-eenheid karakteriseert (figuur 2).

Demens kent een ongestilde honger naar deze beleving; het isonderdeel van Gods scheppingsorde en, wanneer aangesloten op de liefdesstroomvan God zijn we niet alleen ontvangers maar worden we ook uitdelers vandiezelfde liefde (Figuur3).

Figuur 3

Maarhet gaat nog verder. Het is niet het principe van een distributiecentrumwaarbij die liefde z’n weg vindt regionale centra, groothandels, winkels eneindgebruiker waarbij de liefdesstroom a.h.w. steeds dunner wordt totdat erniets meer van over is. Geschapen naar Gods beeld betekent ook dat we, naastontvangers van die liefde ook teruggevers gaan worden. Het wordt eensamenspel, een dans (figuur4). Zoals je ziet is er in deze figuureen grotere driehoek om de kleinere heen geplaatst. Het beeld is beperkt maarje zou dat kunnen zien als het Koninkrijk van God, het eeuwige leven.

Figuur 4

Vanbelang is het om op te merken dat onze liefde voor God nooit losgekoppeld kanworden van onze liefde voor de naaste. Daarom leren we uit de Bijbel dat iemanddie zegt God lief te hebben maar zijn naaste haat, zichzelf voor de gek houdt.Ook is het een misleiding om te zeggen dat we God liefhebben maar tegelijkonszelf haten. Maar nu loop ik op dezaken vooruit. Morgen meer over wat er mis ging en hoe we daar tot vandaag aan toe de gevolgen van ondervinden.

Ik kan al aardig rechtspreken (3-6)

2012-01-01T09:08:00.001+01:00

De "kennis van goed en kwaad" vraagt om een een normen-, en waardensysteem waarin goed en kwaad worden beschreven. Het vraagt om een wet. Vervolgens vraagt een wet om een rechter. Waar halen we die nu weer vandaan?

Bonhoeffer observeert dat "in de verdeeldheid van de mens met God zijn alle dingen in verdeeldheid; wat is en wat zou moeten zijn, het leven en recht,kennis en actie, idee en werkelijkheid, rede en instinct, plicht en neiging, overtuiging en voordeel, noodzaak en vrijheid, inspanning en genius, universeel en concreet, individueel en collectief, zelfs de waarheid, rechtvaardigheid, schoonheid en liefde komen in conflict met elkaar, net zoals genoegen en ongenoegen, geluk en verdriet. Men zou de lijst langer kunnen maken en het verloop van de menselijke geschiedenis draagt daar constant aan bij. Al deze verdeeldheden zijn variaties op de verdeeldheid in de kennis van goed en kwaad.
Het is in deze conflicten dat de rechter wordt opgevoerd; en de rechter is de kennis van goed en kwaad, hij is mens."[1]

Het is een modeverschijnsel en vooral correct om in onze moderne tijd niet langer over conflicten te spreken. We ontkennen dat zaken en mensen wel degelijk diametraal tegenover elkaar kunnen staan. Niemand is meer schuldig of verantwoordelijk. In Engeland heeft het British Medical Journal het gebruik van het woord "ongeluk" (accident) in de ban gedaan.[2] "Ongeluk" is altijd verweven met een schuldvraag. Beter is om "voorval" te gebruiken (incident). Ongeluk heeft slechts betekenis als de schuldvraag gesteld en naar tevredenheid van ten minste een der partijen beantwoord kan worden, bij voorkeur monetair and vooral royaal.

“Verscheidenheid vieren” is de term die we gebruiken om onze mislukte pogingen om tot eenheid te komen te verhullen. Michael Foley schrijft dat "als de waarden van anderen geldig zijn, dan zijn de eigen waarden net zo arbitrair en dus zonder waarde. Het onvermijdelijke gevolg van dit relativisme is dat het onmogelijk is om waarden hoog te houden en waardeoordelen te vellen."[3]
Foley schrijft over een voorstel waar de studenten op de universiteit waar hij lesgeeft mee kwamen om behaalde onvoldoendes niet in het systeem te registeren maar helemaal weg te laten alsof de student de test niet had gedaan. Beter een test helemaal niet doen dan er een onvoldoende voor te halen.

En allemaal omdat we weglopen voor eenheid? De gevolgen van het ontbreken of tekort aan eenheid zijn vergaand. Rechter spelen over onszelf, anderen en God (het laatste subliem beschreven in "The Shack" waar de hoofdpersoon wordt opgeroepen om recht over God te spreken. In eerste instantie weigert hij - absurd, niemand kan God ter verantwoording roepen - tot hij na enige reflectie ontdekt dat hij eigenlijk niets anders doet!).
Hoewel we maar slecht rechter kunnen spelen over onszelf, anderen en God; we kunnen maar weinig anders en moeten onze eigen wereldje in stand houden en rechtvaardigen.
Eenheid maakt daar een eind aan. In eenheid ligt transparantie besloten. Zaken komen daarin aan het licht, zichtbaar voor anderen. Betrapt worden is het laatste wat een mens wil. We houden ons dus in en de mate van eenheidsbeleving is op z'n hoogst oppervlakkig te noemen.
Toch, diep van binnen, in mijn ziel, is er dat verlangen naar ware eenheid. Is dat mogelijk? Waarschijnlijk moet de rechter dan eerst dood.

[1] DietrichBonhoeffer, Ethics (New York: Touchstone, 1955), 29-30

[2] Michael Foley, The Age of Absurdity (London: Simon & Schuster, 2010), 86. Zie voor een uitgebreid artikel http://www.bmj.com/content/322/7298/1320.full
[3] Ibid, 89

Angst, Schuld en Schaamte (2-6)

2011-12-30T07:30:00.000+01:00

Met het overtreden van het ene gebod dat God hen had gegeven - "Je mag eten van alle bomen in de tuin, alleen niet van de boom die inzicht geeft in goed en kwaad. Wanneer je daarvan eet, zul je sterven" (Gen. 2:16-17) - vinden Adam en Eva zich plotseling op een plek die de Heer aan zichzelf had toegekend: die van rechter.
Nee, ze vallen niet meteen dood ter aarde, maar er sterft wel degelijk iets in hen. Ze stappen uit de vertrouwde, veilige, harmonieuze relatie met God, elkaar en zichzelf, om te ontwaken in de nieuwe wereld, die wordt geregeerd door drie krachten, die tot aan de dag vandaag de volmaakte zaak van God verkankeren en de mens tegen zichzelf, de ander, de schepping en God zelf opzet. Pandora's doos gaat open en boze machten en krachten beginnen hun gif te spuien. De zielen van de mens zijn het eerst aan de beurt.

De wereld die zich buiten de eenheid van God bevindt kenmerkt zich onder andere door de volgende drie fundamentele krachten die de handel en wandel van het menselijke bestaan bepalen.

Schaamte: Toen gingen hun de ogen open, ze ontdekten dat ze naakt waren. Daarom bonden ze vijgenbladeren om hun heupen (Gen. 3:7).Een aardige definitie van schaamte vinden we in Wikipedia: Schaamte of gène is een psychosociale emotie waarvoor de angst om door anderen misprezen te worden bepalend is. Vaak staat de vrees niet door de groep geaccepteerd te worden centraal. Schaamte is daarmee een sterk cultureel bepaald fenomeen, dat ongeveer de tegenpool van het eergevoel vormt.
Angst: ‘Toen ik u in de tuin hoorde,’ antwoordde de man, ‘werd ik bang, omdat ik naakt ben. Daarom heb ik me verborgen’ (Gen. 3:10).
Adam zegt eigenlijk: omdat ik me schaam, ben ik nu bang. Als die twee krachten maar sterk genoeg werken, verbergt de mens zich vanzelf. Adam zocht een plekje in het struikgewas, de meeste mensen trekken zich terug in zichzelf; durven niet meer gezien te worden.
Schuld: ‘De vrouw die u mij gegeven hebt,’ antwoordde de man, ‘die heeft mij van die vruchten laten eten.’ Toen vroeg God, de Heer, aan de vrouw: ‘Waarom heb je dat gedaan?’ ‘De slang heeft me bedrogen,’ antwoordde ze, ‘daarom heb ik ervan gegeten’ (Gen. 3:12-13).
Dit is een aardige klassieker. Niemand heeft het ooit gedaan. Doorschuiven die hap. Je hoort het nog maar weinig: "Ik heb het gedaan; ik ben schuldig." En als je het al hoort dan kun je vaak wachten op de volgende zin die vrijwel zonder uitzondering begint met het woordje "maar."Als er niet verder meer kan worden doorgeschoven, krijgt God gemakshalve de schuld; het was oorspronkelijk toch Zijn idee?!

Marc Chagall. Original lithograph in

colors for "Illustrations for The Bible"

Verve, Mourlot (1960)

De mate en de verschijningsvorm van deze drie krachten verschilt per cultuur, wereldbeeld en tijdgeest. Om te zien dat deze drie krachten de pijlers vormen van alle denken en praktijken, vergt niet al teveel denkwerk.
Om eenheid, zoals in mijn blog van gisteren beschreven, te ervaren, vraagt van de mens om alle drie krachten onder ogen te zien. Het besef dat het juist deze drie krachten zijn die ons weghouden van de beleving van ware eenheid is een belangrijke stap om weer tot gezonde eenheid te kunnen komen. Vervolgens zal er een weg gevonden moeten worden om met deze drie obstakels af te rekenen. Die weg is er maar het is geen toverformule die van het ene op het andere moment alles anders maakt. Kanker heeft tijd nodig om te genezen en eenmaal een kankerpatiënt blijft de ziekte voor de rest van ons leven op de loer liggen.

Beelden dragen of liever toch niet (1-6)

2011-12-29T10:42:00.001+01:00

De komende weken zal ik mijn blog regelmatig gebruiken als vingeroefeningen voor de afronding van mijn studie. Mijn onderzoek naar in welke mate het deel uitmaken van een kleine groep, of huiskring, bijdraagt aan persoonlijke transformatie (of Christus gelijkvormigheid) begint met een theologie van eenheid en gemeenschap.
Als op de eerste bladzijde van mijn thesis kom ik inde problemen; de spanning tussen ideaal en werkelijkheid.
Jezus drukt een ideale werkelijkheid uit in zijn gebed tot de Vader in Johannes 17:20-23(*). Uit deze verzen kunnen we het volgende samenvatten en concluderen:

Jezus wil dat zijn volgelingen een zijn.
Het model voor deze eenheid is te vinden in de eenheid met de Vader.
Eenmaal in die eenheid betrokken en er deel van uitmakend, zal de ervaring van deze eenheid zo'n invloed op zijn volgelingen hebben, dat de transformatie die blijkbaar binnen die eenheid plaatsvindt een impact hebben op de ongelovige wereld; de eenheid als instrument om de wereld ervan te overtuigen van de waarheid van het Goede Nieuws.

Met het genoemde onder "1" zullen weinigen moeite hebben. De uitwerking en het beoogde effect hiervan (3) levert grote problemen op. De geschiedenis van de kerk kenmerkt zich eerder door een gebrek hieraan. Hoewel er tal van individuele getuigenissen zijn van mensen die deze eenheid wel ervaarden en daarin de kracht van het Evangelie zagen; door de bank genomen verdient de demonstratie van deze eenheid geen schoonheidsprijs.We bakken er niet zoveel van.

Hoe komt dat? Was Jezus wel een realist? Of misschien meer een idealist?

Een belangrijk deel van het antwoord op dit dilemma heeft alles te maken met het onvoldoende begrijpen van het onder "2" genoemde. We zijn onvoldoende bekend met het model. Een chronisch tekort aan intrinsieke beleving heeft to gevolg dat we het naar buiten toe niet waar kunnen maken.

Chagall, Unity

De mens in zijn dualiteit - man en vrouw - geschapen naar Gods beeld, doet zijn intrede in de materiële en levende wereld in de hoedanigheid als beelddrager Gods. Vrij om te kiezen ligt in dit beeld besloten. Die vrijheid impliceert, zoals Bonhoeffer het treffend beschrijft in "Creation and Fall" ook de vrijheid van God, schepping, medemens. Wil de mens echter zijn mens-zijn in de volste zin beleven, kan dat alleen in relatie tot God, de schepping en zijn medemens. De keuze van de mens om zich los van dat alles te bewegen zou een definitie van "zonde" kunnen zijn. In het herstel van de relatie met God door het volbrachte werk van Christus, is de weg ook weer open tot een gezonde relatie met de schepping en medemens. Het lijkt een van de taaiste eigenschappen van de zonde om de mens zijn schijnbare onafhankelijkheid op te doen geven: leven in eenheid, in gemeenschap, vraagt een fundamentele keuze. Die keuze is om te stoppen met dat te doen wat God aan zichzelf heeft voorbehouden: oordelen.

Wordt vervolgd.

(*) Ik bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen die door hun verkondiging in mij geloven. 21 Vader, laten ze allen één zijn zoals u in mij bent en ik in u ben. Laten ook zij in ons zijn; dan zal de wereld geloven dat u mij hebt gezonden. 22 De glorie die u mij hebt gegeven, heb ik hun gegeven opdat ze één zijn zoals wij één zijn: 23 ik in hen en u in mij. Zo zullen ze volmaakt één zijn, en dan zal de wereld weten dat u mij gezonden hebt en dat u hen hebt liefgehad zoals u mij hebt liefgehad.

Onmogelijke vrede

2011-12-23T06:59:00.002+01:00

We zingen en lezen erover, we hopen erop en vinden dat het betamelijk is: vrede op aarde. Een redelijk streven. En, laten we wel wezen, als iedereen nou eens normaal zou doen, dan zou vrede zelfs mogelijk zijn.
Daar zit ook meteen de crux. Normaal doen. Wat bedoel ik daarmee?
Simpelweg betekent het dat als iedereen overeenkomstig mijn norm zou leven, er vrede zou zijn. Hoe weet ik dat? Wel, ik ben een vredelievend mens. Als dus iedereen die karaktereigenschap zou hebben we met elkaar veranderen in een vredelievende massa, dan is de kat toch in 't bakkie?
Volgens mij werkt het niet zo.
Ter vergelijking; als iedereen zich in het verkeer precies zo zou gedragen als dat ik doe, zouden er geen ongelukken gebeuren en zouden er geen files zijn. Ik zou namelijk van de ander verwachten dat hij of zij de auto laat staan als ik de weg op ga. Stel je voor dat we dat allemaal als norm zouden hanteren dan zou iedereen èn z'n auto laten staan èn tegelijkertijd de weg opgaan.
Kortom, in de praktijk zouden we maar moeilijk met onszelf uit de voeten kunnen. Ik denk zelfs dat door de ontstane paradox, de hele wereld tot stilstand zou komen en wellicht imploderen.
En, hoe vredelievend ben ik in het echt? Ik heb wel eens momenten dat ik meen mezelf enigszins objectief te kunnen observeren en daar conclusies aan te verbinden. De belangrijkste conclusie is dat ik waarschijnlijk gek zou worden van het leven met mezelf. Ik durf zelfs de weddenschap aan dat als ik mezelf maar voldoende push, ik mezelf de hersens in zou slaan.
Toch zijn er complete volksstammen die menen dat als iedereen 'normaal' zou doen, het leven leefbaarder zou zijn en we in een soort van duizendjarig vrederijk terecht zouden komen. Het getuigt van een niet zo'n slimme domheid en grove zelfoverschatting. Dictators noemen we ze.
De kwetsbaarheid van de kribbe waar de mens knielt in overgave en zijn vermeende 'grootheid' verliest is mijns inziens de enige houding die het mogelijk maakt om verschillen niet slechts te tolereren, maar van harte te omarmen.

Marc Chagall, La Crèche

News and News

2011-12-21T08:26:00.004+01:00

Onze Nederlandse nieuwsbrief

Our English newsletter

Hoogtepunten, dieptepunten en authentiek geloven

2011-12-20T17:56:00.003+01:00

Hier vind je onze laatste nieuwsbrief van dit jaar.

Petrus prikt een vorkje mee

2011-12-19T11:02:00.003+01:00

Petrus had de omvang van de genade begrepen. Het oude was voorbij en het nieuwe was gekomen. Echter, als je je hele leven in een bepaald systeem hebt geleefd dan is een kompleet nieuw systeem wel even wennen. Het oude systeem verbood Petrus om een vorkje in de spareribs te prikken. Het feit dat hij dat deed in gezelschap van een bende ongelovigen, betekende dat hij twee punten in moest leveren. Maar het kon; hij was vrij!

Ze beleven gelukkig wel vrienden.
Vriendschap opgeven om een
maaltje spareribs is niet zo handig.
Taken from The Icon Book by Boojamra,
Essey, McLuckie, and Matusiak.

Echter, toen er wat strak in het pak zittende geestelijke oligarchen, die overigens ook van de nieuwe orde waren, die nieuwe vrijheid kwamen bespieden, trok Petrus zich voor de zekerheid terug in een eenzaam hoekje van het restaurant waar hij stilletjes z'n visburger verorberde.
Paulus hoort of ziet dit en spreekt Petrus erop aan: "je bent vrij van het oude, of je bent het niet! Snoepen van twee walletjes is ongepast en een vreselijk slecht voorbeeld."
Leven uit genade is vele malen ingewikkelder dan het leven binnen een systeem waarin alles wat wel en niet mag, helder is vastgelegd. Binnen zo'n systeem kun je meten hoe goed of slecht jij zelf en een ander scoort; ijkpunten genoeg.
Leven in een systeem waarbij intrinsieke ijkpunten; die van de Geest van Christus, van binnenuit naar buiten werken, vereist transformatie; een radicale omkeer. Over de schouders terugkijken, hopend op enig houvast, is zinloos. Dat oude systeem wordt ook wel de oppas genoemd. Wel, toen Christus kwam, mocht de oppas naar huis!
Toch vinden we het heerlijk om iets te vinden dat ons helpt om te meten hoe goed we het doen. Misschien iets dat de oppas per ongeluk heeft achtergelaten, of dat we uit zijn/haar zak hebben gepikt. In Galaten waren dat de besnijdenis en de Joodse kalender; in onze tijd zijn het andere zaken (hoewel sommigen toch houvast menen te moeten vinden in het houden van de Joodse kalender, of delen ervan) die de gelovige van de Genade wegduwen.
Genade is uit het kikkerbadje meteen het diepe in gaan, zonder ook maar een meter te kunnen zwemmen. Je laten gaan in geloof en vertrouwen dat die genade in staat is je te dragen is het enige dat rest.
En dat kleine hummeltje in die kribbe gaat dat allemaal regelen? Het is raar, maar waar. Honderden miljoenen getuigen vandaag van de kracht en de werking van die genade in hun leven.
Als het Leven voor het grijpen ligt, waarom pakt men het dan niet?
Het opgeven van betrekkelijke zekerheden lijkt een van de moeilijkste taken die de mens krijgt opgelegd. Het imploderen van een of meerdere van die zekerheden maakt de mens ontvankelijk voor het zoeken naar minder vergankelijke. En deze zijn te vinden in de stal!
(Galaten 1 en 2)

Niet helemaal mijn wereld

2011-12-16T14:08:00.003+01:00

Hier zit ik dan, de tweede dag van een Think Tank in Edinburgh en ik verveel me stierlijk. Nog een paar uur en dan mag ik weer naar huis. Het is allemaal wel heer erg basis en ik doe toch echt mijn best om nieuwe dingen te leren. Over strategische plannen, teambuilding en nog wat van dat soort zaken. Er is helemaal niet zo veel nieuws onder de zon.
Hoe helpvol is het om de ontwikkeling van een organisatie en een strategie te reduceren tot principes of formules die, eenmaal toegepast, leiden tot een optimale organisatie? Waar mensen samenwerken lopen zaken nooit volgens een blauwdruk. Werken met mensen levert altijd een onvoorspelbaar scenario op. Binnen dat scenario zullen karaktereigenschappen die we in de persoon van Christus vinden toegepast dienen te worden. Die karaktereigenschappen zijn het resultaat van een hechte band met Christus.
Ik moet gaan. Laatste seminar...
14:40 Updeet: verschillende keren in slaap gevallen tijden het seminar. Niet goed. Misschien iets te vroeg opgestaan? Om 05.30 een vriend/collega naar de luchthaven van E'burgh gerbracht en toen bij MacDonalds twee bekertjes havermout gegeten en een paar uur gewerkt (gratis Wifi, weet je wel). Twee dagen aan emails weggewerkt. M'n inbox raakt echter steeds voller en bevat nog steeds zo'n 400 mails die eigenlijk beantwoord moeten worden. Help! Of misschien dat een leuke computercrash helpt. Niet echt want MSExchange zal alles voor me bewaren.
Nog een uur en dan mag ik naar huis. Heb zin in het weekend. Lachuu.

Atheïsme en de achterlijkheid van het geloof

2011-12-12T06:15:00.001+01:00

Gisteren kwam in "God in de lage landen" een atheistische wetenschapper aan het woord die vindt dat wetenschap en geloof elkaar uitsluiten. De wetenschap zou als beste in staat zijn om de zaken te verklaren.
Nu geloof ik in wetenschap. God geeft ons in de Bijbel de opdracht om zaken uit te zoeken. Het getuigt echter van een grote overschatting van diezelfde wetenschap om het geloof weg te zetten als een achterhaald uitgangspunt of een achterhaalde wereld- en mensduiding.
De talloze mysteries waarvoor de wetenschap (nog) geen antwoord op heeft, of tracht te verklaren op basis van vooraannames pleiten juist voor een geloofscomponent.
Tegelijkertijd siert het een gelovige als deze zich over zijn argwaan en antipathie aangaande de wetenschap heen weet te zetten.
De Bijbel is geen wetenschappelijk boek; het is de openbaring van Gods handel en wandel met de mens.
Een naar mijn mening starre gelovige meldde mij een tijdje terug dat iemand die een letterlijke zesdaagse schepping loslaat, de genadeleer op de helling zit. Hoe die twee zich tot elkaar verhouden, zie ik persoonlijk niet zo. Ja, natuurlijk, God is in staat om de hemel en de aarde in zes dagen uit het niets tot iets te creëren. Het is echter zeer onwaarschijnlijk. Toch zijn er nogal wat gelovigen die aan de hand van theorieën en interpretaties van het woord dag, stellig blijven vasthouden aan die letterlijke zesdaagse schepping. Persoonlijk vind ik dat het er helemaal niet toe doet en bovenal niets af- of toedoet aan Gods genadeverhaal.
De controversiële Joodse wetenschapper Immanuel Velikovski schreef een aantal boeken die zeer de moeite van het lezen waard zijn (Werelden in botsing, Aarde in beroering). Wat hij vooral aantoont is hoe God de natuurlijke gang van zaken gebruikt om het bovennatuurlijke te laten gebeuren. Her en der komt het allemaal wat fantastisch over maar het introduceert wel dat interessante perspectief. Lange tijd was hij persona non grata in de academische wereld; literatuuronderzoek aan de hand van oude geschiedenisboeken is nu eenmaal een mager wetenschappelijk uitgangspunt.
Een wetenschapper die gelovige collega's wegzet als naïef en achterlijk is net zo kwalijk als een gelovige die beweert dat de wetenschap ons niets kan leren.
Het geloofscomponent "In den beginnen schiep God" helpt een wetenschapper juist om vervuld met verbazing onderzoek te doen. De complexiteit van zaken; wie had dat ooit kunnen (be)denken, het maakt God zoveel groter en de mens zoveel nietiger. En misschien is dat het probleem juist; een wetenschapper wil misschien niet als nietig neergezet worden; die wil iets zijn.
Echter, aan het eind van de dag kunnen we maar een ding concluderen: hoewel we nu zoveel weten, we weten nog zo weinig.
Aan de slag dus, wetenschap en geloof, hand in hand op ontdekkingsreis.
God, wat bent U groot.

Drukkerig

2011-12-09T11:11:00.001+01:00

Het was even non-stop actie. Aan bloggen kwam ik niet echt toe de laatste negen dagen. Toen ik gisterenavond thuiskwam en naast Martha zat, nippend aan de Pepsi Max en knabbelend aan de HamKaas besefte ik opnieuw hoe heerlijk het is om een thuis te hebben. De verwarming aan, een hete douche, Muesli van de Lidl (uiteraard met volle melk en een schepje Fair Trade Rietsuiker); wat een genot.
De afgelopen dagen zat ik in de buurt van Roscommon, Ierland. Stereotypen werden bevestigd. Wind, regen en kou. De fruit Scone met clotted cream en jam bij Molloy's bakery was een culinaire beleving.

In Roscommon staat een ruine waarvan de fundamenten zo'n 800 jaar oud zijn. Een keer raden wat enkele eeuwen geleden het kasteel in een ruine veranderde. Hoewel de geschiedenis omtrent het wel en wee van het kasteel vaag is, is het duidelijk dat de protestanten onder leiding van Oliver Cromwell de katholieken op hun sodemieter gaven en het kasteel "ontmantelden."
Hoewel oppervlakkig gezien de strijd een politieke strijd was; de motieven waren religieus.
Op een veel kleiner niveau, van mens tot mens, doen we het ook. Onlangs een sessie bijgewoond over "conficthantering." De wat academische benadering draagt ons op om een eerste onderscheid te maken tussen twee zaken: is het persoonlijk of is het een issue. Het zou leuk zijn als je een duidelijke scheidslijn zou kunnen trekken. De weerbarstiger praktijk is echter dat de twee vrijwel altijd door elkaar lopen. Conflicten ontstaan vrijwel altijd vanuit een verschil van mening. En die meningen zijn gebaseerd op wereldbeelden en waarden en deze zijn altijd persoonlijk.
We horen het regelmatig en maken het zelf ook mee: "wat ik nu ga zeggen heeft niets met jou persoonlijk te maken, het is puur zakelijk, technische, of wat dan ook." Conflicten laten zich moeilijk objectiveren en raken de persoon, hoe dan ook.
Dus knikkeren we elkaar uit het kasteel van ons leven. De fundamenten mogen dan wel blijven staan maar de schade kan aanzienlijk zijn.
Ik zie het om me heen te veel gebeuren en het is over het algemeen terug te voeren aan een chronisch tekort aan genade en een overdosis aan ego.
"Weest elkaar dienstbaar in een geest van liefde." (Galaten 5:13).

Waterkou

2011-12-07T17:53:00.001+01:00

Zou zijn mijn moeder het hebben gezegd: het is waterkoud. Vocht en kou; een combinatie die op de lange duur niet zo lekker is voor de botten.
De Mentoring Clinic zit er al weer op en ik ben doorgereisd naar Ierland. Ik zit ergens in de buurt van Rahara. Veel schaap, veel koud en veel wind. Vannacht dacht ik er goed aan te doen om met de ramen open te slapen. Het heeft wel iets om zo'n beetje uit je bed geblazen te worden. Echter, het dekbed en de twee dekens deden hun werk. Het neemt wel iets meer tijd om je bed uit te komen omdat je dan het warme holletje moet verlaten. En da's gewoon niet leuk.
Het is zo gaaf om de lichten aan te zien gaan bij de meeste deelnemers aan de mentoring clinic. Een van de deelnerms die twee dagen van te voren overwoog om misschien toch maar gezellig thuis te blijven heb ik met een sluwe salespitch over kunnen halen om toch te komen. Hij is nu zo enthousiast. Hij schreef dat hij meteen bij thuiskomst en terug op het werk aan de slag ging met een aantal tools en vroeg me of we elkaar volgende week kunnen ontmoeten om er over door te praten. Zodoende hebben we nu een ontbijtafspraak om zes uur staan in het truckerscafe aan de rotonde nabij ons kantoor in Carlisle.

En daar doe je het voor: mensen tot ontwikkeling en bloei zien komen; een onderdeel van het maken van discipelen. De Clinic reikt de route, de vaardigheden, de gereedschappen en een groeiend zelfbewustzijn aan om hierin effectiever te worden.
Hieronder de groep deelnemers. Morgen weer naar huis. Yes!

Evaluatie kan pijnlijk zijn

2011-11-30T07:06:00.001+01:00

Over een paar minuten de deur uit. Naar Birmingham om een Mentoring Clinic te leiden. Erg leuk om te doen.
Meestal wordt, ter afsluiting van trainingen, conferenties en dergelijke door de baas betaalde uitstapjes, deelnemers om feedback gevraagd. Deze feedback is vrijwel altijd positief: "De beste training die ik ooit gevolgd heb, wat een leuke en goede staf, we hebben vreselijk gelachen, ik zou het iedereen aanbevelen, ik kan eigenlijk geen verbeterpunten bedenken,..."
Het is natuurlijk leuk om te horen en te lezen voor de mensen die een dergelijk evenement faciliteren en organiseren maar het is een vreselijk slecht meetpunt. Mensen zijn uit de sleur van hun werk gehaald, ontmoeten anderen, eten andere dingen; ik durf te stellen dat onder deze omstandigheden willekeurig wat voor onderwerp dan ook hoge punten in de evaluatie scoort en dat je het desnoods over postzegelverzamelen had kunnen hebben.

Interessant is de impact op lange termijn en zojuist heb ik een onderzoek afgerond onder enkele honderden deelnemers aan de twintig clinics die we de afgelopen vijf jaar hebben gehouden. Dat levert bruikbare data op en geeft een goed beeld van de sterke en de zwakke punten van de clinic: veel "yes, dat hebben we goed gedaan" maar ook aandachtspunten waar de score niet naar verwachting of wens is. Daar moeten we mee aan de bak! Vanmiddag plan de campagne met twee collega's waarmee ik de meeste clinics leid.
Als de clinics op termijn niet leiden tot effectiever en kundiger mentors, als de deelnemers niet zijn gegroeid in hun vaardigheden, de tools niet gebruiken en met het geleerde niet intentioneel aan de bak gaat, moeten we er meteen mee kappen.
Dit onderzoek moedigt me aan om op een dergelijke manier het effect van alle trainingen te gaan meten. Want er wordt me daar toch een partij getraind en gevormd! Maar is het allemaal wel zo effectief?
Zelfkritiek en gezonde evaluatie met daaraan verbonden consequenties zijn noodzakelijk. Ik durf dat best aan. Iets instandhouden om reden dat we het al jaren doen is de eerste indicatie dat serieuze evaluatie op zijn plaats is. Niet volgend jaar, maar nu.

Trouwens, we verzorgen deze clinics ook voor andere organisaties: mentoringclinic.weebly.com.

Bomen en Bladeren

2011-11-28T13:40:00.001+01:00

Kwam deze nog per ongeluk tegen.

Smaakpapillen kietelen

2011-11-27T08:35:00.001+01:00

Ze bevinden zich onder ons en vallen niet al te zeer op. Spreken dezelfde taal en wanneer ze spreken doen ze dat voortreffelijk. Met weldoordachte en goed geplaatste retoriek weten ze de argeloze burger voor zich in te palmen, tweedracht en ergernis achterlatend.
We zoomen in op de vierkante millimeter Christoloog en volgen hem een paar dagen. Kan het zijn dat zijn voorliefde voor alles wat de smaakpapillen stimuleert en zijn buikholtes vult model staat voor een allesoverheersende symptomatiek? Als je namelijk wat rond blijft hangen en observeren blijkt de beste man of vrouw een 'zwart gat' te zijn. Een van de belangrijkste kenmerken van een zwart gat is dat ze alle energie en ruimte in hun omgeving opzuigen. Een errug leuk filmpje die dit illustreert en een moderne interpretatie is van het narcissus (ja die gozer die verliefd werd op z'n eigen spiegelbeeld) syndroom vind je hier.
Iedereen kent ze. Vraag een willekeurig iemand of hij/zij iemand kent die de "gave van het nemen" heeft en men hoeft niet al te lang na te denken eer er een naam of twee, drie uitrolt.
Paulus schrijft over dergelijke lieden in Romeinen 16. Lieden die het dienen van Christus ondergeschikt hebben gemaakt aan de eigen buik, of "bediening."
Je dacht door genade behouden te zijn en houdt je al je leven lang aan deze eenvoudige waarheid vast. Geweldig.

Maar daar komen ze al aan en stellen zich op in rijen van drie: het "Genade Plus" leger. Allen hebben ze een zogenaamde diepere waarheid gevonden waarmee ze de onmeetbare genade toch weer een beetje meetbaar denken te maken.
Het vraagt een zeker vernuft om een deeltje van de waarheid te isoleren en op een vierkante millimeter van het onmeetbare terrein van genade een constructie te doen oprijzen die het hele terrein overschaduwt.
Het zit zo diep in de mens verankert: de neiging om het zelf als de norm te verheffen. Maar het is zo vreselijk zwargatterig.
En het ziet er gewoon raar uit, zoals het plaatje illustreert.

Genade, zo oneindig groot.
Dat ik, die 't niet verdien
het leven vond, want ik was dood
en blind, maar nu kan 'k zien.

Genade die mij heeft geleerd
te vrezen voor het kwaad.
Maar ook - als ik mij tot Hem keer
dat God mij nooit verlaat.

Want Jezus droeg mijn zondelast
en tranen aan het kruis.
Hij houdt mij door genade vast
en brengt mij veilig thuis.

Als ik daar in zijn heerlijkheid
mag stralen als de zon,
dan prijs ik Hem in eeuwigheid )
dat ik genade vond.

(c) DP / Universal SongsTekst & muziek: John NewtonNed. tekst: Elly Zuiderveld-Nieman

Een echt exemplaar

2011-11-25T07:41:00.001+01:00

Vanmorgen dacht ik de balans op te maken van wat 51 jaar aardlingschap mij heeft gebracht.
Is het allemaal onuitsprekelijk vermoeiend, zoals de Prediker het enigszins kort door de bocht samenvat? Of geeft het reden tot een volmondig "Tsjakka?" Ik denk dat ik er ergens tussenin zit en de balans de ene keer wat naar links en de andere keer wat naar rechts neigt, afhankelijk van hoe ik me op dat moment voel. Het leven en de levenskwaliteit laat zich maar moeilijk objectief meten. De waardering ervan is in grote mate subjectief en afhankelijk van zoveel factoren dat een jaar lang bloggen niet genoeg zou zijn om die allemaal op te sommen en te verkennen.

Heb ik nog wensen?
Een zinnetje in Romeinen 16 trok zojuist in het bijzonder mijn aandacht: "Doe de groeten aan Apelles, de echte christen."
"Wat maak je me nou, Paulus?" was mijn eerste gedachte. "Gradaties en kwalificaties introduceren? Is het allemaal al niet verwarrend genoeg?"
Ik heb altijd al moeite met de vele adjectieven die we in het dagelijks taalgebruik bezigen. Iets moois gaat meestal gepaard met een adjectief. Iets is "ontzettend," "best," "redelijk," "super," of wat dan ook mooi. Gewoon mooi is zo gewoon.
Wie of wat bepaalt dat iemand christen is? De eerste gedachte is dat als je de Here Jezus hebt aangenomen als je persoonlijk verlosser, je christen bent. Dat is de heersende gedachte. In de Bijbel komen we echter een andere praktijk tegen. Het was de omgeving die bepaalde of iemand christen was. Paulus en z'n kornuiten worden in Antiochië christen genoemd door de mensen die hun levens een jaar lang hadden kunnen observeren: ze leken op Christus en werden, waarschijnlijk licht spottend, naar Hem vernoemd wiens leven in hen zichtbaar was.

De echte christen Apelles.
De gedachte erachter is deze: Apelles werd bij de Consumentenbond afgeleverd om een aan batterij tests te worden onderworpen. Die tests beoogden in kaart te brengen in welke mate het product voldeed aan de specificaties. Apelles kwam uiteindelijk als "beste koop" uit de bus: de Christustest ondergaan en authentiek gebleken!
Nu hoeven wij die tests niet te bestellen. Die komen vanzelf op ons af. Het leven bevat voldoende testelementen die op de Christus claimende mens worden losgelaten. Deze proeven van bekwaamheid zullen uitwijzen of we met het echte product te maken hebben of met een goedkope Chinese kloon.

Dat is mijn grootste wens: echt te blijken.

Vark eten

2011-11-16T07:52:00.001+01:00

Is het mogelijk dat wat de een uit geloof doet, voor een ander zondig is? Met betrekking tot het eten van dingen is dat wel degelijk mogelijk volgens Paulus.

Als je zonder twijfel vark of boerenkool eet, ben je gelukkig.
Eet je vark of boerenkool maar hebt daar tegelijkertijd twijfels bij, dan handel je niet uit het geloof.
Alles wat niet uit geloof gedaan wordt, is zondig (Rom. 14:22-23)

Nu was dat eten van vark, en andere zogenaamde onreine dieren en zaken, een hot issue in de vroege kerk. Het stond namelijk eeuwenlang op de lijst van verboden middelen. Het verlossende werk van Christus had echter ook een flinke verschuiving van zaken op de welles en de nietus lijstjes tot gevolg. Vark deed nu mee (handelingen 10). Echter, als dat eeuwenlang de traditie was, dan schakel je niet van het ene op het andere moment over.

De discussie ging ten diepste over de vraag over de reikwijdte van de verlossing. Daar komt geloof bij kijken.

Daarom is en blijft het een vraag van alle eeuwen.

In onze moderne tijd met haar nadruk op verlossing van zonde en redding voor de eeuwigheid, wat al voldoende stof tot discussie oplevert en onenigheid bewerkt, is de vraag over die reikwijdte enigszins ondergesneeuwd; het staat op het waakvlammetje.

Nu levert vark niet al te veel problemen meer op. Het is tegenwoordig een schoon beest; vreet geen plastic, batterijen of anderszins zwervend vuil en wordt intensief en gebalanceerd gevoed om in zo'n kort mogelijke tijd klaargestoomd te worden voor haar bestemming: opgerold en in een keurig netje bijeengehouden op mijn bord. Dat kan voor, tijdens of na Kerst zijn.

Of ik vind dat mijn vark een levenswaardig bestaan heeft gehad alvorens tot haar bestemming te komen is een gewetenskwestie. Kan ik het zonder twijfel of zelfverwijt eten dan ben ik een gelukkig mens. Mocht ik echter, door Marianne Thieme en companen bewustgemaakt van de miserabele en dieronwaardige omstandigheden waarin mijn vark tot haar bestemming komt, tot twijfelen worden gebracht over de ethische juistheid van het openknippen van het netje en tot het versnaperen van mijn rolletje vark overgaan, dan is mij dat tot zonde.

En zo past Paulus dit principe toe op alle eten en drinken. Vuistregel: als het een ander in mijn directe omgeving stoort: niet doen; "iemand voor wie Christus is gestorven, mag u niet te gronde richten door wat u eet" (Rom. 14:15). Dus, mocht ik ooit met de naamgenoot van mijn vrouw aan de lunch zitten, zal vark in haar netje blijven en geniet ik van een boerenkoolsalade met cashewnoten (of zoiets). Maar dan wel met een glas wijn.

De verlossing die Christus bracht, raakt alles. Het verlost mij van mij narcisme en recht op zelf. De ander eerst. De ander geen aanstoot geven. De ander dienen. Verlost van zonde, gered voor de eeuwigheid en in het hier en het nu vrij om te dienen.

Het is heerlijk om verlost te zijn.

Kappen met eten!

2011-11-15T08:11:00.001+01:00

Of juist niet? Wie heeft er gelijk? De man met de tot aan z'n knieën overhangende buik die als gevolg daarvan wekelijks doktert of de extreem fitte atleet die z'n dieet met zorg kiest en nooit dokert maar gewoon op z'n 82ste doodgaat. De een kost de staat tonnen en hijgt zich naar de eindstreep zonder deze ooit in zicht te krijgen terwijl de ander de eer van het land verdedigt met zijn of haar gymnastiekoefening.

Wel of geen Vark? Dat was zo'n beetje de discussie in Romeinen 14.

Het antwoord van Paulus zouden we nu met een scheef oog aan zien: je mag eten wat je wil en we moeten kappen met elkaar te veroordelen. De graseters moeten de varketers met rust laten en de omnivoren moeten kappen met het neerkijken op knagers. Echter, als mijn geknaag jou ergert, eet ik het thuis. Als mijn gevark (ja, ik weet dat mijn buik nu mijn knieën raakt, maar ik heb wel lol) jou aanstoot geeft, houd ik me in. We zijn vrij om te eten wat we willen maar daar waar het een issue wordt treedt een overtreffend principe in werking: de liefde.

Die liefde eert en waardeert de ander en doet niet aan zelfpromotie.

Wat schattig.... Van wie zou hij het hebben?

Dat staat haaks op de heersende gedachte dat het recht op "authenticiteit" te allen tijde prevaleert; ik doe mijn ding op mijn manier en als het je niet aanstaat heb je pech.

Het wordt ook wel verhuftering genoemd.
In de trein waar een schlemiel groot doet met z'n leren jekkie, z'n ipod, ipad, iphone en andere vruchtderivaten en zich zo mogelijk nog wat groter maakt als iemand tracht om een van de vier stoelen die schlemiel heeft geclaimd, op te eisen.

Elegant gedrag nodigt meer uit tot het praktiseren van de overtreffende liefde dan hufterig gedrag. Verhuftering nodigt uit om mee te hufteren. Het gevoel van verontwaardiging neemt toe en leidt subtiel tot terugtrekking; ik leef mijn leven op mijn manier en jij het jouwe op jouw manier. Maar het heeft niets meer te maken met het promoten van de ander en juist alles met het beschermen van het zelf.

We leven in een krankzinnige wereld.

Gezocht: assistent(e)

2011-11-14T09:06:00.001+01:00

Ik kan het niet langer uitstellen. Ik heb hulp nodig. In een "normaal" bedrijf gooi je er een zak geld tegenaan en je "huurt" een werker. Bij OM gaat dat wel wat anders. Die zakken met geld zijn er niet en het is ook van belang dat een toekomstige medewerker iets van een roeping ervaart. Sommigen noemen dat een "klik", of "hun ding" en dat maakt het allemaal wat ingewikkelder. Ik weet dat de persoon die ik zoek ergens rondloopt, zit, of staat maar van een afstandje niet kan ruiken dat er een job beschikbaar is. Misschien dat u, gewaardeerde bloglezer iemand weet die deze schoen past?

Job Opportunity

Assistant to the Director of Human ResourcesM/F

Operation Mobilisation’s International Human Resources provides thedevelopment, administration and implementation of HR agenda and systems, andfacilitates the training, leadership and personal development, andcare for its global staff.

To keep track of the wide variety of projects andprocesses the division needs a capable administrative assistant to hold thepieces of the puzzle together, implementing clear structures for communicationand processes.

The director of the division is looking for anassistant.

The keyresults for this person are:

1) Manageand monitor projects and processes.

· Keeping the oversight of the different projects,monitoring “to do” lists and preparing the agenda for different committeemeetings.

2) Readincoming mail and take appropriate action

· Determine which mails can be answered on behalf ofthe division leader and which need his personal attention

3) Developand maintain a filing system

· A transferrable system is in place that can easilybe accessed and understood by others.

4) Acton behalf of the division leader in designated projects and current processes

5) Composea bi-monthly IPS report and develop/maintain the database of recipients

· Collecting reports from the different departmentsand compose an attractive, readable piece of communication

6) Ableto do small scale research

· Current HR trends and developments are being tracedand digested in pieces of communication that others will benefit from.

7) Anyother jobs in agreement with the division leader and within the HR context.

· Projects are mostly interdepartmental. Dependent onthe skills, preferences you can/will be asked to take a role in theseinterdepartmental projects.

8) Prepareand monitor the budget

· Assist department heads and, where appropriate andrequired, individuals to think through plans and budgets, collating these andintegrating these in the overall plan and budget.

Your profile:

· You are a good and effective communicator

· Helping others to do well is one of your traits

· You are n eager learner

· You have proven administrative skills

· You enjoy working on projects

· You enjoy the details

· Your personal communication is excellent and comes easy

Requirements:

· Available at least part time (approx. 20 hours aweek)

· Willing to live in, or move to Carlisle (UK)

· Preferably bi-lingual. English is a must, Dutchwould be a preference.

· This is a non-paid job. Candidates will have to raisetheir own financial support.

Applications to be send to the Director of International Human ResourceServices. In the application you will describe in what way you fit the profileand a clear motivation why you feel you are the right person for this role.

Applications to be send by email to jan.denouden@om.org

Als decibellen wijken

2011-11-09T09:51:00.000+01:00

Onherkenbaar door het op maximum decibel producerende PA systeem zag ik kabouter Thijs van Leer's lippen bewegen. Z'n gejodel stierf weg in de overheersende en misvormde Hammondklanken en krijsende uithalen op de Les Paul.
Jammer. Oude glorie laat zich dan toch beter afluisteren over de Hifi installatie in het privédomein.
Focus in Carlisle. Of all places.
Een collega, Focus fan, had me overgehaald om mee te gaan.
Ik vertrok na de eerste helft. Terwijl de klanken langzaam wegstierven naarmate ik me van het etablissement af bewoog, overviel de stilte, versterkt door een monotoon residu in m'n oren, ook wel "piep" genoemd.
Hocus Pocus, Sylvia, Eruption; vaag herkende ik de hits maar ze hadden niet de schoonheid van weleer. Jammer.

Ik bedacht dat het op de een af andere manier het leven illustreert. Hoe meer jaren er overheen gaan, hoe minder onbevangen je erin staat. Maar ik bedacht ook dat het niet zo hoeft te zijn en dat er altijd nog zoveel schoonheid overblijft, ondanks het feit dat we er collectief een puinhoop van maken. Vanmorgen vroeg liep ik een stukje door het bos dat naast het OM kantoor begint. Helemaal alleen. Herfstkleuren en -geuren; God, wat is uw wereld mooi. Vooral als decibellen wijken.

Hebben recalcitrante koeien bestaansrecht?

2011-11-08T09:03:00.001+01:00

Ja, je kunt er maar moeilijk omheen. Volgens Paulus zijn alle regeringen door God geïnstalleerd. Dat is toch even slikken. Als dat waar is, kan ook onze regering alleen bestaan en haar macht uitoefenen omdat God haar op die plek heeft gezet. Ook de Griekse regering. En die van Noord Korea. Zelfs van Amerika... Nou, nou.
In het grote verhaal van God begrijp ik dit wel. Ieder mens, ieder systeem leeft en beweegt bij Zijn gratie.
Mocht dat niet zo zijn dan hebben we een groter probleem omdat we dan zouden moeten besluiten welke regering wel en welke regering niet door Hem regeert. Paulus zegt hier (Romeinen 13) dat we ons daar geen zorgen over hoeven te maken; de God van alle leven geeft alle regeringen het mandaat om te regeren. Dat ze in dat regeren wel of geen rekening houden met de God, doet dar niets aan toe, of af.
Maar het wordt ingewikkelder als we Paulus nog even laten uitpraten. Hij zegt dat, omdat alle regeringen door God zijn, we ons aan die regering moeten onderwerpen. Daar waar iemand weigert om zich aan het boven haar gestelde gezag te onderwerpen, wordt dat toegerekend als ongehoorzaamheid aan God.
Nou, daar moet je bij een Nederlander niet mee aankomen.
Gisterenavond vroeg een Schotse collega, onze internationale financiële audoitor, of de Nederlanders in het algemeen op de hoogte zijn van de situatie waarin Griekenland de euro heeft gemanoeuvreerd. Mijn antwoord was "waarschijnlijk niet, maar ze hebben wel allemaal een mening."
Zo is het ook met dit stukje onderricht van Paulus. Begrijpen doen we het niet precies maar we hebben wel allemaal een mening.
Hij gaat nog verder: de regering is door God gegeven om ons te helpen.
Helpen? Ik zie de bloeddruk van de gemiddelde Hollander stijgen tot ongekende hoogte. "Graaiers zijn het, meneer. Dat zeg ik: graaiers."
Het gevaar met het isoleren van een stukje in de Bijbel is dat het je vaak maar een stukje van het verhaal laat zien. Als je hier namelijk de uitspraak dat we God meer moeten gehoorzamen dan de mensen (Handelingen 5) naast legt, wordt het geheel al wat interessanter. We worden geacht om binnen het verhaal van 'alle regeringen zijn door God gegeven', keuzes te maken die God eren; geen slaafse onderdanigheid maar een leven waarin weloverwogen keuzes gemaakt worden die gebaseerd zijn op de principes en uitgangspunten van Zijn koninkrijk.
Gelukkig geven veel regeringen de ruimte binnen haar wetgeving om het met haar oneens te zijn, in beroep te gaan en te protesteren. Ook dat valt binnen het kader van gehoorzaamheid an de overheid. Vandaar dat we in Nederland best wel veel kunnen doen, binnen de kaders van de wet, zonder dat dat meteen tot gewetensconflict leidt.

The Recalcitrant cow by Georges Redon

Moeilijker is het voor hen binnen totalitaire regimes die deze ruimte niet bieden. Daar heeft het "God meer gehoorzamen dan mensen" verstrekkende gevolgen voor de moedige man of vrouw die opstaat en de regering direct of indirect wijst op misbruik van de haar door God gegeven macht.
Vandaag zullen weer mannen en vrouwen gevangen worden gezet, gemarteld of zelfs gedood omdat ze God meer gehoorzamen dan mensen.
De discussie die wij over deze passage in Romeinen 13 voeren, vindt plaats op en vanuit het pluche van onze welvaartsdemocratie en heeft maar weinig persoonlijke gevolgen. Zelfs voor de recalcitrant, de dwarsligger en de non-conformist. Onze regering voorziet zelfs in de ruimte die zij claimen.
Gekke wereld eigenlijk. Maar wat doen we met krakers in de kerk? Hoeveel ruimte biedt de kerk om haar gezag aan te spreken? Daarover morgen meer.

Het publiek neemt afstand

2011-11-07T08:53:00.001+01:00

Wat zegt het over een groep, over de individuen in de groep of over de sprekert as je publiek de rijen van achter naar voren opvullen en er zich tussen de sprekert en de eerste levende wezens vijf lege rijen bevinden. Wat zegt het en wat doe je?

De spreker heeft, nog voordat hij z'n mond opentrekt, al zo'n intimiderende uitstraling dat het de mensen bij voorbaat al doet terugdeinzen; zoiets van "dan hebben we dat vast gehad.
Het publiek is uiterst bescheiden en niemand wil de indruk wekken te gretig te zijn.
De vorige spreker was te luid en sproeide de eerste rijen onder met een fijn speekselgordijn.
Het publiek heeft een deuk opgelopen. Een ietwat afwachtende houding met een spikkeltje achterdocht is zo gek nog niet. Er wordt in de naam van God al zoveel gezegd.

Hoe dan ook; je moet het ermee doen. Wat nu?

Waar ik zelf een gruwelijke hekel aan heb is als een spreker het publiek gaat commanderen om naar voren te komen, daarbij gebruik makend van flauw grapachtig commentaar: "Ik bijt niet hoor," "Zijn jullie bang of zo," "Is het achterin warmer?" "Ik heb toch echt m'n tanden gepoetst," "Ik beloof dat ik niet zal spugen."
Verschrikkelijk. Dat is dus geen optie.
Het spreekgestoelte naar beneden halen en zo dicht mogelijk bij de eerste levende mensen neerzetten zonder flauwe of beschuldigende grappen te maken zoals, "Als de berg niet naar Mozes komt, gaat Mozes wel naar de berg toe," "jullie mogen dan misschien bang zijn voor mij, ik ben echt niet bang voor jullie hoor, haha."

Dat hebben we dan maar gedaan. Zo dicht mogelijk bij en naast de mens gaan staan zonder flauw te doen.

Maar zwaar was het wel. Omdat het een relatief kleine groep was, zo'n veertig man en vrouw, hielp het om rond te lopen en concrete, en directe en open vragen te stellen. Toen werd het wel wat losser maar het was duidelijk dat de hele groep een aardig ingedeukt was. Reden is mij onbekend maar vaak spelen dikke ego's in het werk van God die weigeren om af te slanken of in te krimpen en prominente rol; het scenario voor jarenlange achterdocht, onvergevingsgezindheid, verwijdering en eenzaam lijden en verdriet.
Ik kan het me goed voorstellen. Als je dat net hebt meegemaakt dat houd je een slag om de arm als er een vreemde spreker op het podium staat. Zou ik ook doen. Doe ik ook. En niet alleen bij vreemde sprekers.

Veinzend liefhebben

2011-11-06T08:38:00.001+01:00

Het is vrij gemakkelijk om in gezelschap met een glimlach rond te lopen, complimenten te geven, veren in achterwerken te steken; zeg maar populair liefhebbend te doen. Hoe weet ik nu of dat toneelspel is of dat het eigenlijk toch wel een soort van menens is?
Er bestaat een test hiervoor. Hoe denk en praat ik over diezelfde mensen als ze er niet bij zijn? Als dat gelijk is aan wat ik publiekelijk demonstreerde mag ik ervan uitgaan dat ik aangenaam besmet ben met het 'ongeveinsd liefhebben virus.' Het is niet zo heel erg om daaraan te lijden.
Mocht er echter een duidelijk discrepantie bestaan tussen hoe ik me publiekelijk uitlaat en wat ik werkelijk vind van de mensen waartussen ik me beweeg, dan lijd ik aan het 'geveinsd liefhebben virus.' En dat is vrij ernstig.
Paulus zegt het zonder opsmuk in een klein zinnetje dat verder weinig ruimte laat voor misinterpretatie: "Heb lief zonder te doen alsof" (Rom. 12).
Maar kan het? Bestaat er iets dat we 'pure, authentieke liefde' kunnen noemen.
Is het niet zo dat we de één wat makkelijker ongeveinsd kunnen liefhebben dan de ander? Sommigen maken het je namelijk wel moeilijk om ze lief te kunnen hebben. Wat doe ik daarmee?

Negeren is een optie. Als je tot een iets grotere groep behoort is dat een vrij eenvoudige oplossing. Binnen die groep zijn er namelijk genoeg mensen die wat makkelijk lief te hebben zijn. Het valt niet al te zeer op als ik me tot die groep beperk. Er is een maar hier. Als ik kies voor negeren, is die ander sterker en heeft macht over mij. Niet zo gezond, dunkt me. het helpt mij niet en ook de ander niet.

Confronteren is een andere optie en waarschijnlijk een betere dan die van "net doen alsof". Wat is het in mij of in de ander dat het obstakel tot het niet liefhebben vormt? Het is belangrijk dat ik eerst bij mezelf kijk. Een tijd terug had ik op dit gebied behoorlijke problemen met het liefhebben van een collega. Te pas en te onpas viel hij me lastig met totaal irrelevante vragen, opmerkingen en vooral superlange verhalen waarvan de samenvatting alleen al zelfs de meest energieke persoon in slaap zou wiegen. Op een dag confronteerde ik hem en besloot om het mijn probleem te maken: "Luister, jij doet dit en dat, sus en zo en er is een reden dat je dat doet. Ik kan dat niet veranderen. Echter, ik weet niet hoe ik daarmee om moet gaan. Help me eens." Vervolgens hebben we afspraken gemaakt en het is sindsdien geen probleem meer.

Reflecteren kan ook een gezonde oefening zijn. Niet kunnen liefhebben zegt namelijk vooral iets over mij. De ander kan nog zo'n onmogelijk persoon zijn; het zegt veel over mijn normen en waarden; wat ik acceptabel of normatief vind. En ja, er zijn tal van energiezuigende personen die ook ik liever ontloop; die met een flinke blinde vlek vooral narcistisch of wat dan ook lopen te doen en totaal gevoelloos zijn voor ieder directe en indirecte hint die in de richting van een "dit gesprek is afgelopen" wijst. En dan heb ik het nog niet eens over mijn eigen blinde vlekken die, naar ik hoop in de loop van mijn leven, voor mezelf zichtbaar worden zodat ik er iets aan kan doen.
Liefhebben en aanvaarden dat de realiteit is zoals deze is, gaan hand in hand. Let wel, dit betekent niet dat we hoeven te aanvaarden dat de realiteit blijft zoals deze is. Liefde zet zich in voor verandering. Bij mezelf en bij anderen. Vandaag wil ik daar weer flink aan oefenen.

Genade als pedagoog (II)

2011-11-05T06:42:00.000+01:00

Wel eens een "epifanie" gehad? Ik denk het wel. Het is als je plotseling iets heel scherp ziet wat tot dan toe een beetje wazig, modderig was. Je hebt er lang over nagedacht en dan gaat opeens het licht aan.
Jezus Christus is in het plan van God zijn epifanie voor de wereld. Lang nagedacht en opeens zie je de werkelijkheid en impact van wat God in Jezus heeft gedaan. Niet voor niets dat Jezus het licht van de wereld is.
Jezus is Gods tien dollar biljet in de sombrero (zie blog van gisteren).

De vraag is wat die plotselinge verschijning met ons doet. Hoe verandert het ons?
Paulus zegt dat deze verschijning van Gods genade een opvoedkundig gevolg heeft voor ons leven (Titus 2:11-14). Dat licht gaat niet alleen over ons schijnen; het gaat iets in ons doen.

Twee aspecten:

1) Het leert ons dat we ons moeten afkeren van

ons goddeloze leven. God staat vanaf het moment van onze epifanie op ons netvlies gegrift. We kunnen niet langer onbewogen blijven. Ons beeld van God is voorgoed anders. Hij wordt de eerste waar we aan denken. Onze levens; voorgoed veranderd! Godloosheid kenmerkt ons leven niet langer. Godvolheid komt daarvoor in de plaats. Nu moeten we dat niet meteen verwarren met een voortdurend warm en romantische gevoel. De kleinkinderen van de vrouw uit het verhaal van gisteren hadden na verloop van tijd weer honger en het veranderde haar directe werkelijkheid niet. Wat het wel veranderde was de kijk- en denkrichting. Dat is Godvolheid.
onze zondige verlangens (passies). Passies zijn neutraal en maken deel uit van Gods scheppingsorde. Zonder het vermogen om honger of trek te voelen, zou ik stoppen met eten. Toegeven aan die passie, of dat verlangen, is wijs. Een verlangen is zondig als ik erdoor geobsedeerd raak en het mijn leven gaat beheersen. Zelfdiscipline is een goede zaak. Dat is best wel lastig in een wereld die ons aanmoedigt om onze passies leidend te laten zijn in het nemen van beslissingen.

2) De school van God leert me ook het alternatief:

Bezonnen, rechtvaardig en vroom leven. Dat is aardige mond vol en dit is dan ook een enigszins glibberig terrein. Er bestaat de neiging om dit te reduceren tot lijstjes met dingen die we moeten doen en als we de meeste onderdelen van dat lijstje af kunnen vinken, doen we het goed. Helaas kent de invulling hiervan een hoog abstractieniveau waarbij het "jij in jouw klein hoekje, en ik in 't mijn" het verder reduceert tot een individuele geestelijke oefening. Alles wijst erop dat deze drie woorden hier midden in de wereld een plek moeten hebben in ons leven. De link naar Jacobus is hier snel gelegd: daders van het woord is hier meer aan de orde dan geisoleerde abstractie. Het verhaal van LaGuardia illustreert niet alleen het principe van genade; het is een tastbaar voorbeeld van hoe we als Godvolle mensen ons in en met de wereld verhouden.
uitzien naar het geluk waar we op hopen. De toekomst trekt als een magneet; motiveert, stimuleert. Niet langer gedreven door magneetje van tijdelijk aard die niet blijven plakken, aspireren we iets hogers: de gelijkvormigheid aan Christus. Onze gebrokenheid mag nooit een excuus zijn om bij de pakken te gaan neerzitten. Verandering is mogelijk. Gods epifanie verandert ons in het hier en nu, van binnen uit terwijl een andere kracht werkzaam is die ons vooruitbeweegt. Da's ook een soortement epifanie.

Ik moest dit even kwijt. Morgenavond spreek ik over dit thema in Carlisle en zoals ik wel vaker doe gebruik ik mijn blog om schetsen neer te zetten en uit te werken.

Genade als pedagoog (I)

2011-11-04T11:06:00.002+01:00

Genade. Je raakt er niet over nagedacht of uitgepraat. Hoe ver gaat genade? Wanneer kom je op een punt dat je besluit dat het ophoudt? Je trekt toch ergens een grens; die van billijkheid. Iemand eenmaal iets niet toerekenen, dat trekken we nog wel, uiteraard afhankelijk van de ernst van de overtreding.
Er doen tal van legendes de ronde om het principe van genade te illustreren. De meeste behoren tot de categorie "urban legends" omdat niemand met zekerheid kan zeggen of het voorval wel of niet heeft plaatsgevonden.

Een aardige vinden we "The Ragamuffin Gospel" van Brennan Manning.

Links de "little Flower"

Fiorello LaGuardia (1882-1947) was burgemeester van New York City tijdens enkele van de ergste periodes van de Grote Depressie en gedurende de Tweede Wereldoorlog. Hij werd door de inwoners van New York respectvol "the Little Flower" genoemd, omdat hij nauwelijks langer was dan 1 meter 50 en altijd een anjer in zijn revers droeg. Tijdens een koude nacht in januari 1935 ging hij naar de rechtbank in de armste wijk van de stad en stuurde de dienstdoende rechter naar huis en nam zijn plaats achter de rechtbank in. Een haveloze oude vrouw werd voorgeleid. Ze werd beschuldigd van het stelen van een brood. Haar dochter was ziek en haar kleinkinderen ondervoed. De winkelier, van wie ze het brood gestolen had, weigerde de aanklacht te laten vallen en zei: "Het is een echt slechte buurt, edelachtbare. Ze moet gestraft worden om andere mensen hier in de buurt een lesje te leren. In gedachten verzonken zuchtte LaGuardia zuchtte diep. Hij keek de vrouw aan en zei: "Ik moet je straffen. De de wet maakt geen uitzondering - tien dollar of tien dagen in de gevangenis." Maar terwijl hij de straf uitsprak haalde hij een tien dollar biljet uit zijn zak en gooide het in zijn beroemde Sombrero en zei: "Hier is de tien dollar boete en je bent nu vrij om te gaan. Bovendien veroordeel ik iedereen in deze rechtszaal tot een boete van vijftig cent voor het leven in een stad waar mensen een brood moeten stelen, om hun kinderen te eten te kunnen geven." De boetes werden ingezameld en het totaalbedrag aan de vrouw meegegeven.
De volgende dag meldden de kranten dat 47,50 dollar werd overgedragen aan de verbijsterde vrouw die een brood had gestolen om haar hongerende kleinkinderen te voeden. Samen met een zeventigtal kleine criminelen, mensen met verkeersovertredingen, en New York City politieagenten, droeg ook de kruidenier zijn vijftig cent bij, zij het met een rood hoofd! Vervolgens kreeg de burgemeester een staande ovatie.

Hier stopt het meestal. We hebben genade geïllustreerd, vinden dat de wereld daar wel wat meer van kan gebruiken en nemen onszelf voor een tikje genadiger naar anderen te zijn. Ook dient het als illustratie om de diepte van genade die God is, wat zichtbaarder, tastbaarder te maken: wij die het niet verdienden of er aanspraak op zouden kunnen maken, ontvangen gratis het Leven. God spreekt ons vrij. Zijn zoon is de prijs die betaald is voor onze overtredingen.

Een wat lange inleiding maar het is van belang dat we verder kijken. Wat doet genade met de vrouw die in plaats van te moeten dokken of zitten met een smak geld naar huis wordt teruggestuurd. Hoe denkt zij vanaf dat moment over de rechter? Wat dacht ze eerst, en wat denkt ze nu? ik denk dat ik haar ogen en beleving die rechter vanaf dat moment nog maar heel weinig verkeerd kan doen. Ze zal voor de rest van haar leven met eerbied en respect over hem spreken en ik kan me zo voorstellen dat mensen die met haar on contact kwamen vroeger of later heer genade verhaal te horen kregen.

Wat doet de genade meer met ons, verder dan ons vrijkopen en zicht op een hoopvolle toekomst geven? Hoe verandert het mijn leven van vandaag? Daar gaat Paulus op in in Titus 2:11-14.
Om u beste lezer niet ter verliezen, laat ik het nu even hier bij. Morgen het vervolg.

p.s. Is de LaGuardia anekdote een broodje aap verhaal of is het een op feiten gebaseerd verhaal?
Als je nieuwsgierig bent naar het antwoord, lees dan hier.

Bescheiden denken over God

2011-11-01T08:22:00.002+01:00

God uittekenen, wie zou dat niet willen? We erkennen dat het onmogelijk is. Toch proberen we het, waarbij de neiging bestaat om een bepaald ontdekt aspect sterk uit te vergroten en daarmee in alle over- en hoogmoed mee aan de slag te gaan.
Het staat nog op mijn netvlies gegrift. Ergens in 1979 bezocht ik regelmatig samen met enkele vrienden een bijbelstudiegroep. Twee bezoekers waren onlangs de kerk uitgestapt omdat "de dominee niet in de opname van de gemeente geloofde." Ze spraken er schande van en zagen zich genoodzaakt om de kerk de rug toe te keren en de fijne groep van wederomgeboren evangelischen te omarmen. Het isolement waarin ze zich plaatsten en het stigma wat hen werd opgeplakt werd met een combinatie van pijn en vreugde als teken van hun gelijk gezien; het was lijden om Christus wil. Hopelijk hebben ze in de laatste 32 jaar ontdekt dat het op z'n zachtst gezegd een domme en absurde zet was.
In de loop der jaren ben ik, vaker dan me lief is, zoveel gelovigen tegengekomen die op de bressen klimmen voor even zoveel bijzaken en maar zelden gaat dit gepaard met bescheidenheid. In gesprekken klinkt een houding van superioriteit door en ik blijf achter met een sterk gevoel dat ik zojuist ben gestigmatiseerd als iemand "die het niet ziet." Hopelijk bidden deze mensen voor me dat ik mag groeien in inzicht want dat inzicht is iets wat ik chronische tekort kom.
Paulus somt het verhaal van God op: onpeilbaar is zijn rijkdom, wijsheid en kennis, ondoorgrondelijk zijn beslissingen en onnaspeurlijk zijn wegen (R 11:33). Over het plan van God lezend en trachten daar een blauwdruk aan te ontlenen, is onbegonnen werk. Bescheidenheid past ons in ons denken over God, naar de mate van het geloof dat God aan een ieder geeft.
Misschien komt het dat we bescheidenheid verwarren met onzekerheid terwijl we onszelf vertellen dat, als we eenmaal de waarheid hebben ontdekt, we een zekerheid hebben gevonden die z'n vergelijking met enige andere filosofie niet kent en gemakkelijk overstijgt.
En ja, bescheidenheid en onzekerheid zouden best wel eens in elkaars verlengde kunnen liggen. Als ik Hem niet kan peilen, doorgronden of naspeuren, kan me dat onzeker maken. Wat weet ik nu eigenlijk over Hem? Laat ik m'n mond maar houden.

Edoch, temidden van dit alles staat de boodschap van genade en liefde als een onneembaar fort in het tumult, de chaos en de onzekerheid. Terwijl de wereld met haar elementen erop in beukt staat de liefde en de genade ongeschokt.
Die genade en die liefde zijn niet na te speuren, niet te doorgronden en niet te peilen. Hoe diep je ook graaft, ze gaan altijd dieper. Dat creëert verwondering. Hoe kan God dat doen? Is er dan echt plaats voor iedereen?
Ja! zou Paulus zeggen. Wie met de mond belijdt dat Jezus Heer is en met het hart gelooft dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, vindt een zekere en veilige plaats in dat overigens onvernietigbare fort.
Die boodschap verkondigen we. Onbescheiden.
Wat alle andere zaken betreft past ons bescheidenheid.

Het teken van hoop temidden van chaos en talloze vragen

Artist: Marc Chagall Completion Date: c.1963 Place of Creation: France

Technique: gouache, pastel Material: paper Dimensions: 28.5 x 42 cm

Gallery: Musée national Message Biblique Marc Chagall, Nice, France

Het is toch echt maar een lamp

2011-10-31T09:03:00.000+01:00

In onze badkamer hangen twee wandlampjes. Messing/Brons met opaalglazen kap. Een van die opaalglazen kappen is jaren geleden in kleinere fragmenten op de vloer uiteengespat. Omdat ik geen idee had welk merk het betrof hing daar jarenlang een energiezuinige lamp in, die z'n werk gewoon deed, echter zonder die mooie overkapping.Vanmorgen besloot ik daar wat aan te doen en op zoek te gaan naar een kap die wel zou kunnen passen. Tijdens mijn ontdekkingsreis kwam ik zowaar het merk en typenummer tegen (Dornbracht 83300360).
Met hulp van Google treed ik vervolgens een wereld binnen die mij totaal onbekend is: die van het design sanitair. Nu is de toevoeging "design" redelijk arbitrair en technische overbodig omdat aan, om het even welke lamp altijd een ontwerp ten grondslag ligt. De toevoeging "design" houdt een waarschuwing in: "Let op: u betreedt een gebied waarin zich normaliter slechts vermogenden of mensen met een bepaalde fetish ophouden. Voor de man die gewoon een functionele badkamerlamp zoekt is deze wereld alleen om te kijken. U kunt of wilt niet kopen."Wat ik bedoel is dit. Mijn lamp is gelukkig nog wel te krijgen. De bronzen uitvoering is in de aanbieding voor 436 euro (normaal ruim 700). Zie hieronder de lijst met de aanbieding.Ik ben geneigd om m'n twee lampen te koop aan te bieden. Als setje (en een glas dat ontbreekt). Daarom nu te koop (let wel dit zijn "gerijpte" exemplaren) voor 625 euro. Dan koop ik bij de gamma of bij Ikea voor een paar tientjes twee vervangende lampen.

Edoch, iemand biedt op Markplaats een nog ongebruikt exemplaar aan voor 50 euro. Wel de Chrome editie maar het gaat mij toch alleen maar om het glas. Ik heb 35 euro geboden.Toch een rare wereld waar je voor een vierkante douchekop ruim 3000 euro neertelt als deze het label "Dornbracht" draagt, terwijl het erom gaat dat water door gaatjes naar buiten geperst wordt zodat je effectiever nat wordt dan met een dikke straal uit een tuinslang. Hetzelfde effect bereik je met een douchekop van een paar euro. Waarschijnlijk mis ik iets. Ja, zullen sommigen zeggen, maar die douchekop van jou gaat maar een jaar of vijf, en als je geluk hebt, tien mee. Op den duur heb je dan toch een kapitaal aan douchekoppen uitgegeven.

Wat me vooral verontrust is dat we in een wereld leven waarin de verschillen zo groot, zo tragisch zijn. Ik kan, sinds ik een uur geleden m'n lampje Googelde, het beeld van een van dorst stervend kind, niet uit m'n hoofd zetten. Die denkt niet na over welke douchekop of welk lampje hij graag in z'n badkamer zou willen hebben. Die kan maar aan ding denken: water.

Wat voor burrie?

2011-10-28T08:14:00.000+02:00

Ja, Congresbury. Net iets ten zuiden van Bristol. Iedereen kent het. Nooit van Congresbury gehoord? Nou zeg!
De eigenaars van een van de twee B&B's die Congresbury telt, vroegen me honderduit over m'n werk en leven. 'Die organisatie waarvoor jij werkt, werken daar Katholieken, Protestanten of Christenen?' Zo'n vraag, daar kan ik wel wat mee. Het zegt veel over het wereld- en Godsbeeld van het sympathieke, gepensioneerde echtpaar. 'Bij ons werken zowel katolieken, protestanten als christenen. Wat hen typeert en verenigt is dat ze gegrepen zijn door hetzelfde verhaal van Christus; van leven, hoop, liefde en verandering. Zozeer zelfs dat ze, wars van kerk- en dogmatische muren zich samen in willen zetten om dat verhaal te vertellen aan iedereen die het wil horen.
Vandaag aan de slag met een van mijn mentors en thesis begeleiders. Het is zo gezond om een of meer mentors in je leven te hebben. Een wijze, bekwame man of vrouw die wat verder is in het leven en die je vraagt om over je schouders mee te kijken naar je leven en en werk en toestemming heeft om alles te mogen zeggen en vragen. Daar kom je echt een stuk verder mee in je leven. Vandaag dus wat levens-, en werkoefeningen in Congresbury. Of all places!

Tech je zegeningen

2011-10-27T10:00:00.003+02:00

Technologie verandert de wereld. En levens. Vooral de manier waarop we onze tijd invullen. Lichte tot zware afhankelijkheid van technologische verdovende middelen lijkt eerder regel dan uitzondering te zijn. Met een internetdichtheid van 92% aangesloten huishoudens spant Nederland de wereldwijde kroon. Om me heen kijkend vind ik vijf mobiele telefoons. Uiteraard sterk verouderd. De nieuwste is de inmiddels 25 maanden geleden op de markt verschenen Nokia 97Mini. Eigenlijk ook al weer verouderd. En een onding. in plaats van belangrijkere en urgentere zaken te doen ben ik deze ochtend gestart met een harde reset en het volledig opnieuw installeren. Nu, twee en een half uur verder, heb ik het bijna voor elkaar. Maar het geeft geen voldaan gevoel. Eerder een onbestemd leeg, nutteloos gevoel. Ik heb er niets van opgestoken en het blijft een onding.

Lijkt op de Nokia N97 Mini

Onze afhankelijkheid van technologie zal alleen maar toenemen. Zeker nu meer en meer bedrijven hun bestanden en software in en uit virtuele wolken opslaan en/of halen. Een leuke stroomstoring of een platte server en we zijn ontheemd.

Aan de andere kant, aan het eind van de achttiende eeuw duurde de reis van Rotterdam naar Amsterdam zeven uur (per koets). Van Amsterdam naar Marseille duurde drie weken (als alles meezat).

Nu rekenen we in minuten. Vanmiddag pak ik om 14.53 de trein naar Schiphol die me daar 25 minuten later aflevert zodat ik ruim op tijd ben om de vlucht van 16.20 naar Bristol te halen. Dat komt neer op een uur wachten en als het vliegtuig iets te laat vertrekt, heb ik de neiging om me daarover op te winden. Ik kom aan in Bristol en bel vanuit het vliegtuig m'n gastheer die precies weet hoeveel minuten ik nodig heb om bij de uitgang aan te komen waar hij dan precies op dat moment aan komt rijden. Geheel naadloos. Als alles meezit.

Dan eten en praten, wat slapen, ontbijten, meer praten, een snelle lunch en dan het vliegtuig van 14.05 weer terug naar Schiphol. Nog zes dagen in die rotkoets te gaan naar Marseille.

Ondertussen vangt mijn telefoon iedere aan mij geadresseerde email- of tekstboodschap uit de lucht en kan ik contact houden met collega's en op afstand zaken regelen die vroeger alleen via briefcontact of face-to-face geregeld kon worden (in het pre analoge telefoontijdperk).

Zegeningen zijn het als het werkt. Maar de wereld wordt er geen betere plek door. En de Nokia 97Mini blijft zuigen.

Anti Theologisme

2011-10-24T08:26:00.001+02:00

Recentelijk las ik enkele reacties van christenen in den lande die een uitgesproken afkeer hebben van theologie en zij die dat vak bezigen. Een uiteenzetting van enkele gedachten hierover tref je o.a. op het CIP aan. Interessant zijn ook de reacties van lezers hierop.
Waar men aan voorbijgaat is dat in wezen iedereen aan theologie doet; "woorden over God" spreekt. Iedereen heeft een mening over het wel of niet bestaan van God en in het geval dat Hij zou bestaan zijn er bijna net zoveel interpretaties van wie we denken dat Hij is, Zijn wezen, Zijn rol in geschiedenis, heden en toekomst en ga zo maar door.
De gevaarlijkste groep theologen zijn zij die beweren dat we geen theologie en/of theologen nodig hebben: "we hebben genoeg aan de Bijbel en die nemen we zoals deze tot ons komt." Het gevaar zit hem hierin dat ze blind lijken te zijn voor het feit dat ze zich positioneren als "niet theologisch" terwijl ze juist een uiterst theologische uitspraak hebben gedaan.
Het is van groot belang om te erkennen dat iedereen aan theologie doet. De "niet theologen" die met vuur en soms op gif lijkend elan vasthouden aan "het staat er toch" doen de Bijbel een groot onrecht aan als ze zich niet allereerst inspannen om dat wat er dan zo stellig staat in de onmiddellijke en grotere context te plaatsen.
Ook is het van belang dat we erkennen dat we veel dingen (nog) niet snappen. De cultuur, de tijd waarin wij leven, onze sociale en economische systemen, onze normen en waarden; alles is zo anders dat het gewoon heel veel van ons vergt om dat wat de Bijbel zegt op een betekenisvolle manier naar 2011 te vertalen.

Het feit dat Petrus en Johannes als idioten werden weggezet die hun grammatica niet op orde hadden (gewone, ongeletterde mensen, Handelingen 4:13) wil niet zeggen dat het geen theologen waren. In Handelingen 4 zijn ze wel degelijk theologie aan het bedrijven. Ze zouden zeker niet gezegd hebben dat ze geen theologen waren terwijl ze zeer uitgesproken woorden over God spraken.

Laten we voorzichtig zijn met het veroordelen van theologie en/of theologen want daarmee oordelen we ook onszelf. Een zuiver begrijpen is te vinden in een nederig en voortdurend zoeken naar de juiste woorden. En als we dan al woorden menen te vinden, dan past het ons om deze in alle bescheidenheid uit te spreken. God laat zich niet in dogma's of overdreven simplificatie vatten. Daar zijn onze woorden te beperkt voor.

Meer waarde dan aan onze woorden hecht Christus aan onze daden. Petrus en Johannes deden aan praktische theologie. Woorden vinden zonder daaraan de consequentie van de daad te voegen, blijven liever onuitgesproken. Het is juist de taak van de theologie om zich voortdurend bezig te houden met de vertaling van dat geopenbaarde woord van God naar woorden en daden die in onze taal, cultuur en denken de oorspronkelijke bedoeling weergeven. En daarover raak je niet uitgepraat.

Saints Peter and John Healing the Lame Man (1655)

Artist:	Nicolas Poussin
Location:	Met Museum of New York

Allemaal met de kont op de mat

2011-10-22T09:41:00.001+02:00

Van de week zag ik hoe Yuri van Gelder zich, door voor een ingewikkelde afsprong te kiezen die niet zo goed afliep; hij ging er bijna bij zitten, ons land niet mag vertegenwoordigen bij de Olympische Spelen van 2012.
Zojuist las ik Romeinen 9 nog eens door. Een van de meest spraakmakende en hete hoofden producerende hoofdstukken uit de Bijbel. We zijn allemaal te diep door de hurken gegaan en met onze kont op de mat gaan zitten en zijn met z'n allen gediskwalificeerd. Desondanks pikt God er in de geschiedenis mensen uit die toch door mogen. Is dat niet onrechtvaardig? Oneerlijk? Waarom doet hij dat?
Paulus zegt dat het niets te maken heeft met het feit dat de een toch net iets eleganter op zijn kont was gaan zitten dan de ander. Hij kan maar een reden bedenken en dat is Zijn barmhartigheid (:16) en geduld (:22).
Feitelijk had God zich er niet meer mee moeten bemoeien. De wet is duidelijk; wie op zijn gat gaat zitten bij de afsprong, krijgt strafpunten en kwalificeert zich niet. Dat God er desondanks de een wel uitpikt en een ander niet is terug te voeren op de belofte die Hij deed aan Abraham. Die breekt hij niet; een volk talrijker dan dat er sterren aan het firmament staan. Wat maakt dat volk tot een volk? Gods schijnbare willekeur?

Hoe kan ik me toch kwalificeren?
Alles is veranderd door het werk van Christus.
Heidenen (niet Joden) die er niet eens naar streefden om zich te kwalificeren gaan nu toch door (:30).
Op grond waarvan? Geloof!
En dat is het punt van Romeinen 9. Een ieder die het zoekt in een mooie afsprong, komt uiteindelijk toch op z'n kont terecht. De kwalificatie om toch door te mogen gaan (jezelf een kind van God weten), is ons geloof in Christus: het wereldwijde struikelblok. We kunnen niet om Hem heen. Hij is de door God voorgestelde escape uit de genadeloze scherpe wet die ons allemaal diskwalificeert.
Toch is dat geloof dat ons ondanks de wet toch kwalificeert er altijd geweest. Sommigen zagen het, anderen niet. En dat is nog steeds hetzelfde. Velen ontvangen de titel "kind van God" door het geloof en gaan vervolgens toch de afsprong oefenen.
Geloof, Gods barmhartigheid en Zijn geduld zijn elementen die zo diep in het leven ingrijpen dat ze je fier doen opstaan van de mat; je de rug en het hoofd doen rechten en een levende hoop vooruit geven.
Daar kan ik de dag wel mee door!

den Ouden Nieuws

2011-10-21T08:23:00.008+02:00

den Ouden Nieuws

October 2011, nummer 138

De dertig klaarstaande stoelen waren al snel gevuld en de aangekondigde “pittige workshop” trok meer deelnemers dan verwacht. Uiteindelijk stond het kleine zaaltje vol met stoelen (ja, er zaten mensen op) en kon ik van start. “Wat ging er mis in de tuin en enkele gevolgen voor ons in 2011?” was zo’n beetje de strekking van mijn verhaal. De workshop werd lekker pittig toen ik terloops meldde dat de drie dominante culture modellen te herleiden zijn tot wat er in die tuin misging. Schuld, schaamte en angst deden hier hun intrede. Blijkbaar raakte ik een gevoelige snaar toen ik meldde dat de verlossing in Christus hiermee afrekent maar dat de westerse theologie schuld uitvergroot en schaamte en angst min of meer tot bijzaken reduceert. Hoe diep we ervan overtuigd zijn dat schuld dominant is bleek uit de discussie die zich vervolgens ontspon. De meerderheid was ervan overtuigd dat, om waarachtige verlossing te ervaren, een diepe overtuiging van schuld noodzakelijk is; slechts bedekte schaamte en bevrijding van angst zouden ons onvoldoende kwalificeren. Ik kan me zo voorstellen dat dit voor de gemeenteleiding een hint is over mogelijke thematiek voor de huiskringen voor de komende zes maanden.

Maar wat een voorrecht om zo een groep mensen mee te nemen en na te laten denken!

Een paar weken geleden hebben Martha en ik haar ouders een paar dagen meegenomen naar Barcelona om tijd met Moniek en Roger door te brengen. Gaaf om te kunnen doen. Park Guell, de Sagrada Familia, de Kathedraal; er is zoveel te zien en te ontdekken. Los van alle cultuurschoon is Barcelona echter een veel te drukke, overbevolkte en herrie producerende stinkstad. Daar moet je eigenlijk doorheen kijken maar dat lukt mij maar met mate. Martha kan dat veel beter.

Groeiend werk kent unieke zegeningen en uitdagingen.

Het werk in India maakt een groei door die z’n weerga niet kent. De directeur van OM India zegt hierover in Christianity Today dat “hij zich vijftien jaar lang drie keer in de rondte werkte in Lucknow, de hoofdstad van Uttar Pradesh, een zeer traditionele staat in Noord India. ‘Als ik een handvol mensen tot geloof heb zien komen, dank u Jezus!’ In de afgelopen tien jaar, door een meer holistische aanpak, heeft OM alleen al in Lucknow 45 gemeentes gesticht. Nationaal is dit gegroeid van 300 naar 3000 kerken.

De LOGOS Hope heeft voortdurend vacatures voor professionals en voor periodes van enkele maanden tot twee jaar. Urgent: Chief Engineering Officer en een First Engineering Officer. Kijk zelf eens rond: http://www.omships.org/

Ervaren IT werkers zijn en blijven hard nodig. Het huidige team heeft dringend behoefte aan versterking! Vorige week sprak ik met een IT werker die ons team onlangs is komen versterken. Een van de vragen waar hij mee worstelt is of IT werk wel als zendingswerk gekwalificeerd kan worden. Die vraag zou je kunnen stellen voor iedere ondersteunende rol. Je moet hier naar kijken vanuit het perspectief van teamwerk.

De moderne zendeling gaat echt niet meer zonder PC en internetaansluiting de wereld in. Vervolgens verwacht hij/zij een veilige aansluiting op een mailserver en het web om met familie en vrienden contact te onderhouden. Het blijft een uitdaging om IT werkers te vinden die financiële support willen werven en enkele jaren het wereldwijde zendingswerk willen ondersteunen.

Met de HR staf besloten we onze vergaderingen met een etentje in een Indiaas restaurant. Met een van de obers, Mohammed, raakte ik nogal aan de praat en hij gaf me z’n telefoonnummer en liet me beloven dat ik hem een volgende keer als in weer in Carlisle ben, hem zou bellen zodat zijn vrouw voor ons zou kunnen koken. Ik zie er naar uit.

De vergadering (bijna drie dagen) met de HR staf was zeer bemoedigend en we hebben de basis gelegd voor een grotere vergadering die in de lente van 2012 zal plaatsvinden. Met meer dan 6000 werkers zijn de HR vraagstukken best wel complex en om samen een visie en strategie voor de komende jaren te ontwikkelen vraagt gewoon tijd. Ideeën moeten rijpen, hersens moeten kraken en we moeten het vooral samen doen. De tijd dat slechts de leider een visie ontwikkelde is achterhaald!

Martha is haar cursus Nederlands aan het afronden. Ze heeft de afgelopen maanden 33 boeken gelezen (respect!) en moet nu verslagen schrijven. Zelf ben ik bezig met de afronding van mijn studie en de komende maanden zullen heel wat uren in het schrijven en onderzoek gaan zitten. Ga ik het redden? Het moet allemaal op 1 februari af en de meeste van de 100 pagina’s zijn nog leeg! Ik krijg ondersteuning van twee mentors die gelukkig redelijk in de buurt wonen (Londen en Bristol). Momenteel ben ik m’n vragenlijst voor het onderzoek aan het testen. Wat is dat onderzoek dan? Even kort door de bocht: “de impact van kleine groepen op persoonlijke verandering.”

De afgelopen anderhalf jaar zijn voor mij persoonlijk een donker jaar geweest. Ik ben niet naar een dokter geweest maar alle symptomen wezen op een lichte depressie.

Een donkere wolk van pure onverschilligheid omklemde m’n hart en gedachten. Wil ik wel door bij OM? Leven van giften; ik was het helemaal zat. Dromen die vervliegen. Een overweldigend besef dat ik ruim over de helft van mijn leven hier op aarde ben. Een jaartje hier of daar weggeven en experimenteren is er niet meer bij. Ieder jaar moet raak zijn! Transitie van de ene levensfase naar de andere gaat niet altijd vanzelf! Inmiddels heb ik de angel te pakken en zie de zon weer redelijk schijnen. Wat me op de been hield was het er over praten met collega’s en vrienden die dichtbij staan. Toch, er is tijd nodig om de woorden te vinden die weergeven wat er zich in de krochten van mijn ziel afspeelde en afspeelt.

Om ons werk voor te kunnen zetten zijn we voor ons onderhoud afhankelijk van een vriendenkring die dit, met name financieel, mogelijk maakt. Dit is een aspect waar ik niet graag over praat of schrijf. Toch zal ik het regelmatig moeten noemen. We komen op maandbasis structureel nog zo’n 500 euro te kort om kostendekkend te zijn en zijn op zoek naar nieuwe financiële partners die daaraan bij willen dragen. Onderaan deze brief staan de bankgegevens van OM. Ook is het mogelijk om middels een online machtiging financieel te gaan bijdragen. Klik hier. Kun/wil je ons helpen?Hartelijk dank voor alle medeleven!

Over HR, Logos Hope, India, Depressie en Barcelona

2011-10-19T16:04:00.001+02:00

Hier tref je onze meest recente nieuwsbrief aan.

Waardigheidsbekleder

2011-10-17T07:17:00.003+02:00

Een beetje een raar woord maar ik moest hieraan denken toen ik vanmorgen las dat als men met Christus lijdt, men ook met hem zal worden verheerlijkt. Dat verheerlijken (glorie) , daar moest ik even over nadenken. Het betekent "gepromoot tot waardigheid."

Mijn geestelijk vorming stond in het teken van het leren begrijpen van wat het leven hier is ( zoals slecht, werelds, strijd, lijden, zonde, vlees (en vooral het doden ervan), wij - zij) en waar we naar uitzien (goed, hemel, vrede, nooit meer pijn, geest). In het spanningsveld tussen het leven hier en het leven straks staat genade centraal. Die genade is een soort van troefkaart die al onze tekorten opheft en het allemaal oké maakt; me kwalificeert voor dat leven straks.

Maar hoeveel van dat straks vindt zijn weg naar het leven nu? Dat leven hier blijft toch vooral houterig en tobberig hoewel we op zondag anders zouden willen doen voorkomen. En ja, er zijn best wel periodes dat de hemel vanuit het verschiet volop op ons leven schijnt. Maar we weten het maar moeilijk vast te houden. Een zwerende vinger kan gemakkelijk als een donkere wolk het schijnsel doen verduisteren.

Het is een beetje vreemd. In mijn eigen prediking leg ik vooral een nadruk op het leven hier; door het geloof in Christus worden we nu al gepromoot tot waardigheid. De hemel ligt voor het grijpen en de kwaliteit van het leven neemt hier en nu al toe. In mijn eigen beleving ligt het allemaal wat meer in het verschiet ligt. Hoe komt dat? Als je jarenlang niets anders hebt gehoord en de nadruk lag altijd op het toekomstige dan doet dat onder andere het volgende met je:

1. De genade wordt oneindig groot. En dat is geweldig! Het is door die genade dat God ons promoot tot waardigheid.

2. Het demotiveert je om die waardigheid in te zetten voor het hier en nu.

Echter, als de toekomst zich inspant om met haar stralen de aarde te beschijnen en aansluiting vindt bij mijn hervonden waardigheid, dan kan dat koninkrijk van God toch veel meer in het hier en nu gestalte krijgen dan dat ik altijd gedacht heb.

Nee, daarmee bedoel ik niet die massale opwekkingsrally's in binnenland, en vooral buitenland waar van alles geclaimd en geproclameerd wordt en die vaak niet meer zijn dan een exclusief feestje voor de zichzelf uitgeroepen tot apostel, profeet, gezalfde of weet ik al niet wat man of vrouw, plus entourage. Dat is een waardigheidsbekleder onwaardig en een totaal ongepast gebruik van de hemel.

Ik heb het dan over die mannen en vrouwen die het koninkrijk begrepen hebben en de promotie tot waardigheid niet alleen maar van binnen koesteren (oppotten voor de toekomst) maar die volop laten schijnen.

Jezus had het over "Leven." Zijn publiek begreep dat hij het over het hier en het nu had. De vraag waar men mee tobde was hoe men het leven echt kon leven en Jezus had daar een helder antwoord op: "Ik ben het leven." Bestudeer zijn leven en je ziet een leven in heerlijkheid; een authentiek waardigheidsbekleder. Dan heb ik meteen helder op mijn netvlies wat dat inhoudt en het voorbeeld tot navolging.

(naar Romeinen 8)

Alles over fietsen

2011-10-12T09:28:00.002+02:00

Waarom deze titel? Wel, een van mijn blogs met de titel "theorie rondom de fiets" krijgt nogal wat hits. In een eerdere blog meldde ik dat de keuze voor een titel in grote mate bepalend is voor het aantal hits. Als je dus iets hebt te verkopen moet je woorden zoals geitenwollen sokken in je titel stoppen. Er wordt namelijk nogal eens naar dit soort sokken gezocht. En de fiets blijkt dus ook populair.

Maar goed, ik wou het helemaal niet over fietsen hebben vandaag. Ook weer wel een beetje. Ik moest denken aan een recente overdenking over de woorden van Jezus "zonder mij kunnen jullie niets doen" en mijn vraag aan de aanwezigen of je zonder Jezus niet zou kunnen fietsen. Het algemene gevoelen was dat dat best wel zou kunnen.

Mijn hart slaat in rust, als ik zo achter mijn laptop zit, 43 keer per minuut. Dat is 43 keer een geschenk van God! Ik haal, in ruststand, 10 keer per minuut adem. Tien keer een supergeschenk van mijn schepper. Zonder Hem is er geen hartslag en innemen van lucht. We leven en bewegen bij Gods gratie. Met die gedachte kan ik de dag wel aan.

Gotisch Alternatief?

2011-10-11T08:19:00.003+02:00

Ik kwam zojuist op de website Gothise.com terecht; een sociaal netwerk voor "alternative people." Uiteraard vroeg ik me af of ik mezelf kan kwalificeren als "alternatief." Alleen de context kan me helpen bij het beantwoorden van die vraag. Ik vermoed, als ik alleen al naar de gekozen titel voor het sociale netwerk kijk, ik mezelf niet alternatief kan noemen.

Alternatief is dat wat afwijkt van wat gebruikelijk is; de norm is.

Zit het niet ietwat in de mens ingebakken om zichzelf net iets anders te vinden dan de rest? We willen ons immers graag onderscheiden door bijvoorbeeld alternatief te zijn, gewoon te doen (niet meedoen met de malligheden van de massa), een bepaalde unieke kijk te hebben op iets (het even een tikkie anders). Zo kom je binnen homogene groepen ook alternatief denken en handelen tegen.

Zo kan het gebeuren dat er binnen een homogene groep evangelicalen, die eenzelfde wereldbeeld, godsbeeld en mensbeeld belijden, toch mensen zijn die alternatief genoemd kunnen worden; in min of meerde mate afwijken van de norm.

Het voelt een soort van goed; iets eigens, iets unieks hebben waarmee ik me onderscheid van de rest. Mijn passie en actiebereidheid om me te verzetten tegen geflest water (zie mijn blog van gisteren) maakt me niet helemaal uniek, maar wel een beetje. Maar ik denk niet dat het alternatief is. Er zijn al veel teveel mensen die het met me eens zijn.

Nu even naar de metafysische betekenis van het zoeken van de mens om alternatief te zijn en te doen. Let wel: de keuze om maar "gewoon te doen want we doen al gek genoeg," getuigt ook van een verlangen naar een alternatief.

Met mijn geloof in God die, naar ik geloof, de hemel en de aarde heeft geschapen, die heel het bestaan door zijn woord bijeenhoudt, die de mens heeft geschapen en zich uitermate inspant om de mens terug te zien keren naar Zijn oorspronkelijke bedoeling met die mens: het leven dat Hij voorstaat is de norm. Al het andere is alternatief.

Nu zijn er doemdenkers die slechts klein kijken, in het verval van de Westerse kerk een teken zijn van de spoedige komst van Christus zien en zichzelf met hun geloof als alternatief zijn gaan zien; de kleine minderheid die het leven op een alternatieve (Gods) manier wil leiden.

Wereldwijd is er een massale beweging gaande die ik "terug naar de norm" wil noemen. Miljoenen die kiezen om terug te keren naar God en Jezus belijden als hun verlosser. Alleen al in India, waar miljoenen Dalits tot geloof komen en daarmee een leven van hoop en perspectief binnengaan, is er een beweging gaande die zijn weerga niet kent. Het alternatief, eeuwenlange onderdrukking wordt graag door de meerderheid in stand gehouden omdat het onrust brengt in de politieke, sociale en economische balans. Als Gods Geest eenmaal aan de gang gaat komt er een beweging op gang die niet is te stoppen. Geweldig.

Maar kiezen deze Dalits daarmee voor een alternatief? In de ogen van velen ziet dat er wel zo uit en feitelijk is dat ook zo; ze besluiten namelijk om af te wijken van wat te doen gebruikelijk is.

In de echte wereld keren ze echter terug van een alternatief naar de norm.

En? Het werkt! Daar waar de mens herenigd wordt met zijn schepper krijgt langzaam maar zeker het Leven hen in alle vezels te pakken.

De alternatieven in onze tijd kunnen rekenen op mijn sympathie. Als je kijkt naar wat we van deze wereld hebben gemaakt, ons tegoed blijven doen aan zoveel meer dan we nodig hebben, de aardbodem volkomen uitputten, van gebakken lucht leven.. Ieder weldenkend mens zou dan op zoek moeten gaan naar een alternatief. De tijd alleen zal uitmaken of dat alternatief ons dichter bij het oorspronkelijke plan brengt of opnieuw uitmondt in een desillusie.

Kortom, dat leven met God is zo gek nog niet. Mijn geloof in Jezus doet iets met me wat ik nergens anders vindt: het klopt! Dat voelt superalto!

Geflest water

2011-10-10T08:22:00.003+02:00

"Deze week besloot de meerderheid van de Tweede Kamer dat er op het Binnenhof alleen nog maar kraanwater wordt geschonken, en geen flessenwater meer. Iedereen die politiek Den Haag bezoekt, moet het dus vanaf nu doen zonder bron- of mineraalwater in flesjes. Dit komt door het ‘afscheidsvoorstel’ van scheidend CDA-Kamerlid en oud-landbouwminister Gerda Verburg. Zij diende vlak voor haar vertrek nog een motie in tegen het gebruik van flessenwater. Het feit dat de meerderheid van de Kamer vóór kraanwater heeft gestemd, noemde Verburg een ‘cadeautje.’" (Bron)

Nu verwacht ik niet dat Nederlanders of andere eerste wereldburgers, die vanuit principe stoppen met het zinloos nuttigen van water in dure flesjes en flessen, het geld dat ze hiermee besparen gaan investeren in projecten in die werelddelen waar men niet of nauwelijks toegang heeft tot schoon drinkwater. Als we dat massaal wel zouden doen, zou het wereld drinkwaterprobleem in korte tijd opgelost kunnen worden.

Water in (dure) flessen (zo'n 1000 keer duurder dan water uit de kraan) is in de eerste wereld nutteloos en pleegt een giga aanslag op het milieu. Het zou Nederland sieren als men en masse zou kappen met deze door marketingmachines opgedrongen praktijk.

De gedachteloosheid waarmee men geflest water aanschaft geeft te denken. Niemand koopt ooit een in de fabriek klaargemaakte boterham met kaas als deze, in plaats van de thuis klaargemaakte boterham die ongeveer 10 cent kost, het duizendvoudige daarvan zou moeten opbrengen (100 euro). Dan maar vasten, zouden we en masse besluiten.

Ja, dit is een zaak die mij aan het hart gaat. Let wel, er zijn tal van landen en gebieden waar geflest water een geweldige uitkomst en zegen is. Daar heb ik het niet over. Stel je nu eens voor dat de opbrangst van de meer dan 20 liter geflest water die per hoofd van de Nederlandse bevolking jaarlijks wordt genuttigd, wordt opgehaald in een collectezak. Hoeveel zou dat opleveren voor een schoon water project. Ik ga dan even uit van een zuinig scenario waarbij we de grote flessen van het huismerk van de Lidl kopen. Dan gaat het over 20 x 0,39 = 7,80 euro en dat vermenigvuldigen we met het aantal hoofden. Totaal ongeveer 7,80 euro x 16 miljoen levert ongeveer 125 miljoen euro op. Daar kunnen ze wel wat mee in de derde wereld.

Goed, ik moest dit even kwijt. Ik ga een glaasje water uit de kraan drinken. Rotterdam heeft volgens mij het beste water van Nederland. Misschien wel van de hele wereld. Wat een zegen!

Een indringend artikel met interessant link naar een video tref je hier aan.

Het is om te huilen

2011-10-09T09:25:00.002+02:00

Gisterenavond naar de documentaire van Louis Theroux over een baptistensekte gekeken. Een tragisch voorbeeld van religie als opium die de zintuigen en het onderscheidingsvermogen vrijwel elke reailiteitszin ontneemt.

Het verrassende is dat veel van de uitspraken en de aangehaalde populaire bijbelverzen heel bekend klinken: gedachten over de eindtijd en de daarbij behorende tijdslijn en scenario's, Gods exclusieve groep van uitverkorenen zijn, afscheiden van de wereld, de exclusieve claim op waarheid, de strijd tegen de zonde.

Wat er vooral afdruipt is de ontkenning van menselijke gevoelens zoals verdriet, pijn, mededogen en medelijden. Deze worden gecompenseerd door harde actie, meedogenloosheid, het radicaal breken met eigen kinderen, het blij zijn met het oordeel van God. Theroux deed z'n best maar er opende zich zelfs geen klein kiertje dat deze dieper menselijke laag toegankelijk maakte.

Het onvermogen van gelovigen om zich op een gezonde manier tot de wereld te verhouden wordt in deze documentaire sterk uitvergroot. De Phelps clan is hiervan een karikatuur. Een karikatuur is nooit representatief voor de gehele groep maar laat het uiterste puntje ervan zien en laat daardoor juist helder zien met welke dilemma's veel gelovigen in het echie worstelen.

Het zicht op de genade kwijtraken kan alleen maar uitmonden in exclusief denken. Als het niet de genade van God is die de mens rechtvaardigt, moeten we wel iets anders bedenken. Het lijkt erop dat de mens hier gevoelig voor is; als ik, om de hel te ontlopen met een spandoek of sandwichbord de straat op moet, dan doe ik dat. Als schelden helpt (gesprekken over de waarheid zijn onmogelijk en een dialoog is niets meer dan de uitwisseling van verwensingen wederzijds) dan scheld ik. Als ik dan ook nog geloof dat ik scheld uit liefde en m'n kinderen uit zelfbescherming en liefde het huis uitzet dan ben ik wel heel erg ver afgedwaald van het beginsel van genade.

Kijkend naar de documentaire staat het huilen me nader dan het lachen. Waarom? Er is niets mis met het Evangelie maar wat wel mis is, is de manier waarop we ons hebben laten vertellen hoe we de Bijbel moeten lezen en interpreteren. De angst voor de hel en de mogelijke escape naar de hemel zijn m.i. te vaak een reden om dan maar christen te worden. Een gezonde overtuiging van zonde en de geweldige boodschap dat Jezus kwam om alle schuld, schaamte en angst op zich te nemen en de mens vrij zet, is een gezonder beginpunt. Hoe groter de genade voor mij, hoe groter de genade aan en voor anderen. Het is moeilijk om je te verzetten tegen iemand die liefde, genade en waarheid als kenmerk in zijn of haar leven praktiseert.

Ja, de familie Phelps zit er helemaal naast. Een tragische herinnering aan ons anders dat we maar een aantal keuzes verwijderd zijn van eenzelfde praktijk. God verhoede het.

Hoeveel is alles

2011-10-01T08:43:00.004+02:00

Met Christus zou God de gelovige alles geven. Als een vrije gift (Romeinen 8:32). Onlangs kwam ik een oversimplistische interpretatie hiervan tegen. Dat was niet voor het eerst. Het lijkt erop dat veel evangelicalen het simplificeren van Bijbelse zaken tot hobby hebben verheven. "Alles is alles" en elke andere interpretatie zou een daad van ongeloof en van twijfel zijn.

Dan maar even doorvragen.

Een nieuwe Bentley of auto die niet kapot kan? Perfecte gezondheid? Zonneschijn wanneer ik daar behoefte aan heb? Minder slaap? Een huis in de duinen met uitzicht op zee met buren die op meer dan een kilometer afstand wonen? Een onderhoudsvrije tuin? Het scherpste geestelijk inzicht dat menselijk gezien mogelijk is? Een fiets waarvan de banden echt niet lek kunnen? Zo kunnen we nog wel even verder gaan.

Dan begint het nadenken, hoewel er ook zijn die vasthouden aan "alles is alles" en dat als je het echt wil, je het ook zult krijgen.

Dit soort simplificaties doet de geloofszaak geen goed.

Als de eigenaar van de plaatselijk supermarkt mij verrast met de mededeling dat ik de honderdduizendste bezoeker ben en als prijs van elk artikel in zijn winkel een exemplaar mag meenemen dan beperkt dat alles zich tot de winkelvoorraad. Als ik vervolgens naar de winkel ernaast loop en daar ook van ieder artikel een exemplaar in mijn karretje laad, begrijpt iedereen dat zo'n daad krankjorum zou zijn.

Context dus.

Wat vergeten veel bijbellezers dat toch. Het is zo verleidelijk om een vers te nemen en daar een universele toepassing op los te laten. Ieder gedachte in de Bijbel of een verhaal staat binnen een bepaald kader. Het grote kader van het hele boek en het kleinere kader van de directe omgeving van een passage.

Als Paulus zegt dat God on met Christus alle dingen geeft dan ben je aan jezelf verplicht om te onderzoeken binnen welke grenzen hij dat zegt en bedoelt.

Het gaat in Romeinen 8 over het alles dat God door Christus voor ons heeft bewerkt. En dan krijgt dat "alles" opeens een heel andere betekenis, diepte en inhoud. Omdat het is 'ingeperkt' kunnen we ons opeens verbazen over wat dat inhoudt; het wordt specifiek. Het "alles" in metafysische zin doet dat niet en leidt slecht tot verwarring omdat we weten dat we echt niet "alles" krijgen. Richt je op wat het wel inhoud.

Een welgestelde Romein had een zoon die zijn hart brak en een slaaf die zijn bewondering opwekte. Op zijn sterfbed besloot de man om zijn zoon te onterven en alles na te laten aan de slaaf, Marcellus. Hij liet het vastleggen en liet zijn zoon bij zich komen om te vertellen wat hij had gedaan. "Ik heb besloten om alles aan Marcellus na te laten," zei hij. "Echter, je mag een ding voor jezelf uit de nalatenschap kiezen." "Dan kies ik Marcellus!" antwoordde de zoon.

In ons geloof in Christus ontvangen we alles.

Love Wins

2011-09-28T09:53:00.002+02:00

Ik heb het boek op mijn buro liggen en ik hoop het deze week te gaan lezen. "Love Wins" van Rob Bell heeft de gemoederen flink in beweging gebracht en een groeiend aantal zelfverklaarde deskundigen heeft de boodschap ervan bij voorbaat al veroordeeld. Aan de hand van op internet verschenen besprekingen van het boek en de daaraan verbonden conclusies meent de goegemeente zich een mening te kunnen veroorloven. Een reden des te meer om het boek zelf te lezen! Het is zonder meer niet aan te raden om de inhoud van een boek te beoordelen aan de hand van een recensie. Het gebeurt echter op zeer grote schaal. Hoevelen zijn er niet die de Bijbel nooit hebben gelezen en er toch een mening over hebben. Die mening is altijd de mening van een ander. Het is paradoxaal. De mens die zich erop doe voorstaan zelf wel uit te zoeken hoe zaken in elkaar steken, laten zich met het grootste gemak door anderen vertellen wat ze van een boek zouden moeten vinden.

Ik onthoud me dan ook voorlopig van enig commentaar op Rob Bell's boek.

Nu is er een aspect aan dit fenomeen dat wel te begrijpen is. Als Nederland wordt aangevallen door een externe macht, hoeven we ons niet perse te verdiepen in de achtergronden en de filosofieën die deze externe macht hebben doen besluiten om ons aan te vallen. Vooraleerst zorgen we er met elkaar voor dat ons land veilig blijft en onze vrijheid gewaarborgd; de aanval wordt impulsief geweerd want er staat nogal op het spel! Later kunnen we dan wel wat historische duiding plegen.

Dat fenomeen doet zich hier ook voor. Ik heb het boek nog niet geopend en laat me leiden door de tekst op de achterflap: "Het traditionele verhaal gaat als volgt... Zonder dat we er aanspraak op kunnen maken, biedt God ons uit genade eeuwig leven aan, gratis. Tenzij je niet reageert op dat aanbod. Dan zal God je voor eeuwig martelen. In de hel."

Lees ik in deze stelling iets van een vraagstelling? Kan het zijn dat Rob Bell die traditionele kijk op de korrel gaat nemen? Aan gaat vallen? Dat kan en mag niet! We hebben die traditionele, Bijbelse kijk op deze zaak immers keurig afgetimmerd in een waterdicht dogma?

Wat als ik door het lezen van het boek aan het twijfelen wordt gebracht? Het is toch veel beter om hartstochtelijk door mijn voorvaderen bevochten Leer te omarmen? Mijn leven ervoor te geven?

Kan het zijn dat de niet lezers zich hebben laten leiden door angst; zich hebben ingegraven in de loopgraven der geschiedenis, zich wapenend tegen een vermeende aanval? Of is er bij voorbaat al de twijfel dat ze onvoldoende geestelijke en Bijbelse ammunitie in huis hebben om zich een gebalanceerde mening te kunnen vormen?

Zomaar wat vragen die ik me stel alvorens het boek te openen en me in een schijnbaar open terrein met talloze verborgen landmijnen te begeven. Ik weet niet of ik nog durf.

Constante herrie

2011-09-27T07:42:00.003+02:00

Het geluid dat het over de "Parallel" razende verkeersstroom produceert kan slechts langs de gebouwen weg die samen een soort van echoput vormen. We zitten hier nu vier dagen en ik ben er al een klein beetje knettergek van geworden. Vandaag weer naar huis. Het verkeer over de A13 ziek ik nu als een welkome oase! Alles is subjectief.

Nee, ik ben geen stadsmens. Ik zou van de stad moeten houden maar eerlijk gezegd verafschuw ik conglomeraties van mensen en gebouwen. Dat zit in de genen of zo. Mijn moeder vertelde me dat ik een huilbaby was, totdat mijn ouders besloten om me als experiment in een ledikantje te leggen (in plaats van de wieg met zo'n dom kapje erop. Ik was meteen huilbaby af! Een mens heeft ruimte nodig. Om te ademen, om te leven, om te zien!

Los daarvan, en om te voorkomen dat deze blog uitmondt in een litanie van zelfbeklag en andere zieligheid; het is geweldig om Moniek bij ons te hebben (en Roger die ons af en aan een poosje vergezeld maar is te ongedurig om een hele dag op te trekken met een groep ouwe sokken). Wat een geweldige meid. Ik ben trots op haar en hou zo veel van haar. Ik wil dat ze gelukkig is en dat is ze ook (nu nog ander werk).

We gaan ontbijten en daarna weer door de stad slenteren. Vanavond vliegen onze vrienden van Transavia ons weer naar Rotterdam. Foto's volgen.

Barcelona

2011-09-25T08:32:00.000+02:00

Terwijl Nederland een prachtige nazomerdag beleefde, liepen we in Barcelona de ganse dag door de regen! Vandaag wordt het een warme dag. Buien hebben de lucht in en rondom Barcelona schoongespoeld en de warmte daalt als een luchtige deken over de vroege zondagmorgen heen. Terwijl de rest van de familie, Martha en haar ouders, nog op een oor ligt, geniet ik van de opkomende zon en een heerlijke Cafe con Leche. De dag mag beginnen. Gewapend met drie verse stokbroden begeef ik me naar ons appartement, een superklein driekamer appartement op de bovenste etage, derhalve door de marketingmensen han Barcelona Home tot Penthouse geproveerd. Zonder het riante terras zou het enorm behelpen zijn in het veertig vierkante meter tellende etablisement. Een woonkamer ontbreekt maar dat mag geen naam hebben. In Spaanse termen heet dit nog steeds royaal. Vandaag gaan we royaal genieten van de ruimte die Barcelona buiten het appartement biedt.

Scherp veroordelen

2011-09-23T09:43:00.002+02:00

Het is een rare gewoonte en je hoort het mensen overal doen; een bepaling bijvoegen aan een begrip of woord dat op zichzelf al voldoende zegt. Blijkbaar is dat niet langer genoeg. Iets wordt niet langer veroordeeld maar 'scherp' veroordeeld. Men neemt niet gewoon afstand van iets maar 'grote afstand.' Iets is niet langer waar maar 'echt waar.'

Zo introduceerde een professor in de theologie in een van zijn lessen die ik volgde "True Truth" (echte waarheid), daarmee een onderscheid creërend tussen gangbare waarheid, die niet langer voldoende blijkt te zijn, en een overstijgende waarheid (of hij deze gangbare waarheid scherp veroordeelde is onduidelijk).

Het moet niet veel gekker worden.

Kan het zijn dat het beeld dat mensen hebben bij op zichzelf duidelijke begrippen en woorden zo algemeen of nietszeggend is dat een kwalificatie of bepaling noodzakelijk is geworden om duidelijk te maken dat het in dit geval menens is.

Bepalingen hebben alleen zin als er iets wezenlijks verandert of wordt toegevoegd.

1. Als Jezus zegt "Ik ben de ware wijnstok, " is die bepaling van groot belang omdat deze juist de kern van de zaak raakt. Dat was een pittige boodschap! Juda was en is niet langer de wijnstok. De door God verwachte vrucht werd door Juda niet voortgebracht. Jezus claimt die vrucht wel voort te kunnen brengen en "door in Hem te blijven" kunnen we op dat gegeven mee liften!

2. "Dat is een leuke jongen," zegt het meisje. Voor de betreffende jongen kan de bepaling 'leuke' alle verschil maken en zelfs bepalend zijn voor wie zijn toekomstige partner wordt.

Taal is een raar ding. Woorden gaan een eigen leven leiden. De beelden die woorden oproepen veranderen mettertijd. Mijn beeld bij oordeel is vrij pittig. Een 'scherp oordeel,' zoals onze premier Rutte deze week uitsprak over de vermeende gesproken woorden van een collega van Wilders, krijgt iets lacherigs als hij erbij lacht. Dan implodeert het beeld dat ik er bij had. Misschien hebben we iets nodig dat nog scherper is. Zolang er echter geen enkele consequentie aan een oordeel of een scherp oordeel wordt verbonden, is het niet meer dan een willekeurig bijeenvegen van een aantal bestaande letters die toevallig een woord vormen dat we allemaal kennen maar verder totaal onschuldig is.

Gelijk hebben

2011-09-17T06:15:00.004+02:00

Vanmorgen werd ik wakker en moest nog eens nadenken over de ruzie tussen Paulus en Barnabas. Vervolgens kon ik niet meer slapen en nu zit ik om 05:15 ergens in een staat van ontbinding verkerend hotel in Wigan (nabij Preston) mijn "complimentary" mok thee te drinken alvorens ik mijn boeltje inpak en naar het 50 kilometer verderop gelegen Liverpoolse John Lennon International Airport reis alwaar een toestel van KLM me naar Amsterdam zal vliegen.

De ruzie tussen deze twee mannen was eerder deze week ter sprake gekomen en ik hoorde de echo van een vraag die een mijner collega's stelde: "Ik zie er naar uit om daar met Paulus nog eens over door te praten. Met name de vraag 'wie had er nu gelijk,' houdt me bezig."

Opeens viel het, nog uit het gulden tijdperk stammende, kwartje bij me. Het gaat helemaal niet om wie er gelijk had! De Westerse mens heeft de bij genetische ingebakken behoefte om zaken in te delen in juist en onjuist, goed en fout en kan maar moeilijk met "grijs" leven. "Grijs" staat voor compromis, schimmigheid, onduidelijkheid: "grijs" is voor watjes. Nu blijkt in de praktijk dat we toch best wel plaats voor grijs hebben in ons leven, vooral als het om onszelf gaat. Daarover heb ik al eerder geblogd (wil niet zeggen dat ik er over uitgeblogd ben).

De westers dominante schuldcultuur dicteert mede het soort vragen dat we stellen.

De vraag wie er gelijk had, is in zekere zin zelfs irrelevant. Zowel Paulus als Barnabas hadden legitieme redenen waarom Johannes Marcus wel of niet mee op reis zou mogen. Paulus had moeite met het gebrek aan doorzettingsvermogen van JM terwijl Baranabas er pastoraler naar keek en misschien de hete adem zijn familie in de nek voelde (JM was familie van hem).

Hoe dan ook, het gaat niet om een competitie waarbij beide deelnemers punten scoren en degene met de meeste legitieme argumenten door mag naar de volgende ronde.

1) In het grote verhaal van God doet het er niet zo heel toe. Hij krijgt wat Hij wil: twee zendingsreizen, in plaats van een. De jongens waren na één zendingsreis al in een patroon terecht gekomen. Tel daarbij op het opvallende zwijgen (het niet ingrijpen) van God en we krijgen iets meer oog voor die kant van het mysterie. Het "niets" van God in menselijke dilemma's kan zomaar tot iets groters leiden.

2) De omvang van de verantwoordelijkheid die God bij de mens legt om zelf zaken uit te zoeken, beslissingen te nemen en met de gevolgen van die beslissing te leven. Kiezen tussen twee betekent niet altijd dat de een altijd beter is dan de ander. Dan heb ik het niet over duidelijke morele kwesties: zal ik wel of niet iemand zwartmaken. Het gaat over de verfijndere kwesties waar zelfs het scherpste onderscheidingsvermogen het niet helder krijgt. Twee in zekere zin gelijke opties leveren op termijn twee totaal verschillende verhaallijnen op. De keuze is daarbij aan ons. Het helpt om de mogelijke verhaallijnen uit te tekenen en te kiezen voor het verhaal dat de voorkeur heeft.

3) We zijn en blijven mensen. Hoezeer we ook trachten om in vrede en eenheid met elkaar op te trekken; er komt een moment dat we lijnrecht tegenover elkaar kunnen staan. Kunnen we dan ieder onze eigen weg gaan en toch vrienden blijven? We hebben daar niet al teveel informatie over in de Bijbel maar het lijkt erop dat ze niet meer samen hebben gewerkt (dat hoeft dus niet zo te zijn, maar we komen ze niet meer samen in het verhaal tegen). Onze gebrokenheid blijft van invloed op onze relaties en de manier waarop we samenwerken.

In OM komen we dagelijks voor dit soort dilemma's te staan. Op kleine schaal maar ook op grote schaal waarbij ongeacht welke mogelijke verhaallijn dan ook, de keuze die gemaakt wordt verstrekkende gevolgen heeft voor de organisatie zelf, en tot heel ver daarbuiten.

Daarbij bedacht ik ook dat naarmate we verder van een verhaal afstaan, het een stuk eenvoudiger is om een keuze te maken. Op het moment dat je zelf midden in het verhaal zit, is het opeens een stuk minder eenvoudig. Het leven is complex, mensen zitten maar raar in mekaar en dat ongeregelde zooitje moet er wat van zien te maken.

Het is al niet eenvoudig om God te gehoorzamen als Hij spreekt; om te horen wat Hij zegt als Hij niet spreekt vraagt om zeer geoefende oren.

We zijn er bijna

2011-09-16T08:28:00.003+02:00

Breng een groep bestaande uit 14 mannen en vrouwen die een voorkeur hebben om dingen te doen en praat twee en een halve dag over doelen, plannen en strategieën. Als je de ingehouden energie op zou kunnen vangen zou je 2000 gezinnen een jaar lang van stroom kunnen voorzien. De creatieve energie die loskomt moet gekanaliseerd worden anders komt het niet verder dan papier. Wat gaan we doen? Wie gaat het doen? Wanneer is het af? Wat is er voor nodig?

Een van beperkingen die we tegenkomen is capaciteit. In OM ontbreekt het echt niet aan visie. De grootste zorg is capaciteit. En dan heb ik het niet alleen over geld. De neiging bestaat om te denken dat geld het grootste obstakel is. Dat is het mijns inziens niet. De grootste uitdaging is om de juiste mensen te vinden en die op de juiste plaats te zetten.

Vandaag zetten we de twee dagen van ideeën, suggesties, zaken die moeten gebeuren en die kunnen gebeuren om in doelen die specifiek, meetbaar/uitvoerbaar, realistisch en doenlijk zijn, binnen een bepaald tijdspad.

Het grootste gevaar na dit soort sessies is dat ideeën niet verder komen dan de map waarin ze worden opgeborgen.

Goed, mijn agenda om de verschillende afdelingen naar elkaar te laten luisteren en met elkaar mee te laten denken (vooral veel met gemengde kleine groepjes werken) lijkt te slagen. Je ziet het respect, begrip en de waardering voor elkaars activiteiten groeien.

Bottom line: hoe draagt dat wat wij doen actief bij aan het effectief uitvoeren van de Bijbelse opdracht om discipelen te maken van alle volken. Iedere stafwerker moet deze vraag in 30 seconden kunnen beantwoorden. Als er twijfel bestaat over het antwoord? Kappen met die activiteit.

Een groeiende organisatie zal haar administratie en HR activiteiten ook zien groeien. Hoe groter de organisatie, hoe (in absolute zin) groter de "pre en after sales" afdeling zal zijn.

Een opdracht die ik mezelf heb gegeven is om te zorgen dat er duidelijke verbindingen zijn tussen de ondersteunende en uitvoerende taken. Niemand mag zich kunnen verstoppen in een kantoortje om daar zijn of haar dingetje te doen. Echter, daar waar de capaciteit onvoldoende is, is het gevaar dat dat gebeurt, zeer groot. Geen tijd dan alleen voor mijn ding is de dood in de pot.

Dan kun je alle geld in de wereld hebben maar je organisatie wordt gereduceerd tot een vegeterend, zichzelf in leven houdend.. ding.

Doet de lamp het eigenlijk wel

2011-09-14T07:59:00.001+02:00

Gisteren een lamp gekocht voor de staande lamp in "mijn" kamer. Deed het niet. Zit ergens een kink in de kabel. Dus, toen ik vanmorgen wakker werd, douchte, me aankleedde en vervolgens op mijn horloge keek, veronderstellend dat het een uur of zes was, bleek het krap vijf uur te zijn. Terug naar bed is dan geen optie want dan gaat m'n haar in de war.

Vandaag begint de drie daagse rally: International HR planning and strategising. Een beetje spannend is het wel omdat het al lang geleden dat we als internationale HR staf om de tafel zaten.

1) Het geestelijke aspect is belangrijk. Eén zijn zoals de Vader en de Zoon één zijn is niet slechts een stereven. Het is is bitter noodzaak. Waarom?

De eenheid waar Jezus het over heeft (Johannes 15) is het bewijs voor het bestaan van God en daarom tegelijkertijd het meest effectieve en uitnodigende middel om mensen te bewegen om Jezus te gaan volgen.

Aangezien dit laatste de reden van ons bestaan als organisatie is, kunnen we onszelf niet toestaan om te verzanden in bureaucratie, silodenken en eilandhandelen. Juist een HR afdeling die een goed personeelsbeleid en -zorg voorstaat moet dat intern effectief vormgeven. Als wij het niet kunnen, mogen we niet van anderen verwachten dat ze het wel doen.

2)De toekomst is belangrijk. Als een organisatie meer dan vijftig jaar bestaat zijn er allerlei praktijken en gewoontes die de status quo bepalen. Zo kan een organisatie die stug vasthoudt aan methodieken, structuren en systemen, haar eigen grootse obstakel voor groei, verandering en effectiviteit zijn. Intermenselijke dynamieken spelen daarbij niet zelden een grote en bepalende rol. Dat is onacceptabel. We moeten vooruit. Met inachtneming van het verleden.

3) Gezamenlijkheid is cruciaal. Waarom doen we wat we doen en moeten we dat wel blijven doen? Om een mogelijke en/of noodzakelijke toekomst samen scherp op het netvlies te krijgen moet afgerekend worden met ruis. Persoonlijke hobby's, onderlinge vetes, onrealistische nostalgie en dagromerij; het maakt allemaal deel uit van het dynamische pakket dat samengesteld wordt door de werkers in een groep. Om daar doorheen een heldere weg voorwaarts te genereren is alleen maar mogelijk als de individuen in zo'n groep in staat zijn om het hogere doel voor ogen te houden. Daarom moet het genoemde onder '1' kristalhelder op het netvlies staan.

Aan meneer de voorzitter de taak om ons hier doorheen te navigeren. Vandaar dat het best wel een beetje spannend is.

Los handjes fietsen

2011-09-13T08:15:00.002+02:00

Fietsen zonder Jezus, dat kan dus wel en niet (zie Blog van gisteren). Maar los handjes fietsen blijft gevaarlijk, met èn zonder Jezus. Handen aan het stuur draagt constructief bij aan veilig fietsen!

Hoe draag ik constructief bij aan een leven dat lijkt op dat wat God oorspronkelijk heeft bedacht? Jezus maakt duidelijk dat Hij voor alle randvoorwaarden heeft gezorgd om Leven mogelijk te maken. Om dat te beleven en ervan te genieten wordt van mij gevraagd om me te houden aan Zijn woorden. Wanneer ik dat doe, zal er de vrucht zijn waar Jezus het over heeft; zijn leven in en door ons heen.

De rest van de week ben ik in Carlisle. Gisteren door bar weer de 217 kilometer van Liverpool naar Carlisle gereden. Errug veel wind en hoosbuien. Morgen beginnen de planning en strategie bijeenkomsten met 14 staf. Ik heb er zin in. Ben ik er klaar voor? Ach, als het allemaal van mij moet afhangen en men gelikte voorstellen, ideeën, oplossingen en een helder geformuleerde visie voor de komende vijf jaar verwacht, dan niet. Maar ik ben er helemaal klaar voor om de staf te betrekken bij de verdere vorming van visie en planning. Mijn boodschap en insteek is duidelijk en men begint er een beetje aan te wennen: Als we het niet samen doen, gebeurt er niet veel. Samen ontwikkelen, dragen en uitvoeren. Staf moet trots kunnen zijn op het werk dat we als HR doen. Mijn agenda is o.a. het creëren van een "WIJ" cultuur; niet alleen is het een Bijbelser model maar voor de continuïteit en de groei van de organisatie onontbeerlijk. Het verloop van staf in een christelijke organisatie is groot en de behoefte aan staf die zich voor langere tijd aan het werk wil verbinden is nog groter. Stafwerkers moeten een duidelijke stem en plaats in een organisatie hebben; ze moeten daadwerkelijk mee kunnen bouwen en ontwikkelen. Dan wordt het werk dat we doen ook hun werk.

Fietsen zonder de hulp van Jezus?

2011-09-12T09:23:00.002+02:00

Jezus zegt dat we zonder Hem niets kunnen doen. Gisteren vroeg ik aan de altijd braaf luisterende gemeenteleden (wat op zich een wonder is) of het mogelijk was om zonder de hulp van Jezus te fietsen. In plaats van fietsen zou je natuurlijk van alles in kunnen vullen. De feedback kwam erop neer dat dit blijkbaar heel goed mogelijk is; er zijn heel wat ongelovigen die heel goed in staat zijn om zonder hulp van boven zich per fiets voort te bewegen. Wat bedoelt Jezus dan als Hij dat zegt? We zijn als mensen tot grote dingen in staat. Daar zijn we het al snel met elkaar over eens. Dus, of Jezus zegt iets wat niet waar blijkt te zijn, of Hij heeft het over iets anders. Met andere woorden: wat is dat niets?

In metafysische zin kan de mens helemaal niets zonder de hulp van God. Elke inademing, hartslag en voetstap die we zetten is een gave van God die alles door Zijn woord bij elkaar houdt. Maar daar heeft Jezus het ook niet over hoewel het besef en de erkenning van de hulp van God in deze zin de mens tot intense dankbaarheid zou moeten stemmen.

In Johannes 15 legt Jezus zijn toehoorders uit dat de oorspronkelijke rank aan de wijnstok, Israël, niet de vrucht voortbracht die God had bedoeld. In Jesaja 5 wordt Gods bedoeling met die rank uiteengezet. Hij verwachtte goed bestuur en rechtsbetrachting maar het resultaat was bloedbestuur en geschreeuw (rechtsverkrachting). Het is tegen deze achtergrond dat Jezus zijn verhandeling over de wijnstok en de ranken houdt. En of het nu over Joden of over niet Joden gaat, in onze pogingen om goed te besturen en de wet nauwgezet te houden komen we altijd onszelf tegen; schieten we tekort in het nauwgezet en integer vormgeven hiervan. Onze oordelen, onze motieven; ze staan de ware vrucht vaak eerder in de weg dan dat ze de zaak goeddoen.

Nu zegt Jezus dat om die vrucht voort te brengen (in zijn liefde te blijven) er maar een mogelijke weg is en dat is het gehoorzaam doen wat Hij zegt (Joh. 15:10). En ook daar komen we onszelf tegen omdat we ons niet zo graag laten zeggen wat we wel of niet moeten doen! We bepalen bij voorkeur zelf wel wat we wel en niet doen.

Vraagt Jezus dan niet iets van ons wat eigenlijk onmogelijk is?

Het motief is van belang. In vers 8 zegt Jezus dat we door vrucht te dragen, de vader eren. We komen tot ons doel, onze bestemming en daar heeft God, de vader behagen (plezier) in. Mag ik dan concluderen dat de mate waarin het mij te doen is om de eer van God in mijn leven bepalend is voor de mate waarin ik bereid ben om te doen wat Jezus me opdraagt.

De Bijbel is toch en grote mate een "doe" boek. Maar gewoon doen heeft iets mechanisch als het Leven zelf daar niet aan ten grondslag ligt. Daarom is er de Geest; de leven gevende Geest van God die in de mens Zijn werk wil doen. Als ik me daarmee verbindt en Hem de ruimte geef (ja, daar komt discipline, bereidheid en gretigheid bij kijken) is er hoop op verandering.

Conversatie

2011-09-06T08:33:00.005+02:00

Naar aanleiding van mijn blog van gisteren en de reacties daarop van Phred (Ik denk dat hij Fred heet maar Phred is hipper) wil ik wat gedachten delen die te maken hebben met het fenomeen van kerkverlating. Phred schat dat er zo'n 300.000 gelovigen in NL zijn die de kerk hebben verlaten maar waar de kerk "nog in zit." Wat moeten we met deze talloze gedesillusioneerden, soms verbitterde, zeker teleurgestelde, in hun vertrouwen beschaamde, niet vinden wat ze zoekende mannen en vrouwen?

Het verlangen naar aansluiting is m.i. een door God geschapen behoefte. Het leven in een (zelfgekozen) isolement, is op lange termijn niet bevredigend en vervreemd mensen van zichzelf en de ander. Aansluiting vinden bij anderen draagt bij aan identiteitsvorming en mensbevestiging.

Wat ontbreekt, en als deze er al is wordt daar te snel snerend over gedaan, is een cultuur van conversatie. Men zegt wel dat praatjes geen gaatjes vullen (woorden helpen niet, waar men daden moet zien) maar dat is te kort door de bocht. Praatjes vullen wel degelijk gaatjes, met name het vacuüm dat de mens ervaart die zich in een isolement voelt, of daar is geplaatst.

In de politiek ontstaat een patstelling als de mogelijkheid tot dialoog is weggenomen. Zolang er een dialoog is, is er hoop en perspectief. Hetzelfde geldt voor ons persoonlijke leven. Ik moet mijn verhaal ergens kwijt kunnen; zonder perse gelijk te willen krijgen. Het gehoord worden en daarbij in mijn waarde te te worden gelaten, is van essentieel belang voor mijn mens-zijn. Neem dat af en ik trek me terug.

Met name in het Nieuw Testament vinden we een cultuur van conversatie. Dat was de kracht van Jezus en van de nieuwe kerk. Jezus zocht het gesprek op en, hoewel Hij een duidelijke agenda had, waren zijn gesprekken met de mensen die hij ontmoette altijd twee kanten op. Hij luisterde en reageerde op de zaken van het hart waarbij hij zich niet liet leiden door de religieuze agenda, maar door zijn boodschap van Leven. Als de Samaritaanse vrouw hem wil verleiden tot het doen van een uitspraak over welke twee van de bergen het beste religieuze centrum is, is zijn antwoord ongeveer "mevrouw, het is niet mijn taak om daar een uitspraak over te doen. Ik zou het graag met u willen hebben over Leven." Die zoektocht naar het Leven lag ten grondslag aan de vraag van de vrouw.

De kerk in Macedonië, de eerste multiculturele en internationale kerk, was in gesprek met de wereld om haar heen. Geen demonstraties of optochten maar het opzoeken van de ruimte die er bestond op de sociale, religieuze en wellicht ook politieke kaart om van daaruit gesprekken te faciliteren. In zo'n gesprek kom je er achter wat er werkelijk leeft en kun je antwoorden formuleren die stevig geënt zijn op de boodschap van Leven.

In een gemiddelde kerkdienst is die ruimte er niet. De ruimte die wordt geboden is op z'n hoogst een evaluatieformulier waarop men na de dienst vragen of opmerkingen kwijt kan betreffende de preek. Prima! Een mooi begin.

Maar er is meer nodig want kerk zijn we met elkaar. De uitdaging is om dat vorm en inhoud te geven. Nieuwe initiatieven grijpen vaak al snel terug op oude vertrouwde formules (zingen en preek) en weinig ruimte voor echt gesprek. Nu vraagt een echt gesprek grondige voorbereiding waarbij de grootste uitdaging het formuleren van de juiste vraag is. En een juist geformuleerde en gestelde vraag kan je leven radicaal veranderen.

Weet ik dan hoe dat moet? Nee.

Het is een worsteling en ik ga graag het gesprek aan met hen die zoeken naar het ontwikkelen van een cultuur waar plaats is voor de velen die zich niet gehoord weten. Een plek waar de openbaring van God in en door Zijn woord zich op een gezonde manier verhoudt tot de plaats van de mens in dat verhaal van God.

Chagall, Verdreven uit het paradijs.

Het gesprek was afgelopen. Al in Genesis 4 begint de mens het gesprek weer te zoeken door de naam van God aan te roepen!

Wij of Ik

2011-09-05T14:55:00.000+02:00

De traditionele leiderschapsparadigma is die van de baas aan het roer. De koers wordt bepaald door de leider en dat wordt ook van hem of haar verwacht. In crisissituaties wordt de beste man of vrouw geacht leiderschap te tonen door ferme beslissingen te nemen en desnoods flink door te rammen. Ben je in een dergelijke situatie niet voor de baas, dan ben je automatisch tegen en dus een bedreiging. Bedreigingen worden geëlimineerd.

Het creëren van een "wij" cultuur, waarin betrokkenheid, meedragen en medeverantwoordelijkheid de sleutelwoorden zijn, is niet eenvoudig. Ook al vindt het idee van een 'wij cultuur' gretig navolging, de uitvoering ervan vraagt meer van een leider dan advies van anderen inwinnen; een bijdrage vragen.

Is het een zwaktebod wanneer een leider het team meldt dat hij samen met dat team aan visievorming wil doen?

Het hang natuurlijk deels af van wat voor soort bedrijf je bent en welk product je verkoopt maar om daadwerkelijk betrokkenheid te creëren is het 'samen scheppen' cruciaal.

De menselijke kant in de zendingswereld krijgt te weinig aandacht. Werkers haken aan omdat ze geloven door de hand van God naar een organisatie te zijn geleid. Als echter op termijn die werker ontdekt dat er geen of weinig plaats is voor wat hij of zij vindt, kakt de loyaliteit aan die organisatie in als een plumpudding en gaat de betreffende werker op zoek naar een plek waar hij of zij wel kan meedragen en ontwikkelen.

Toen ik bij OM kwam werken, kwam ik 'helpen;' de leider had de visie, nam de beslissingen en zocht een team dat hem bij de reis naar de uitvoering van die visie 'hielp.' Gelukkig ontstond er door de jaren heen een verandering in cultuur waardoor ik me langzaam maar zeker 'mede-eigenaar' begon te voelen: een belangrijk motief om je voor langere tijd aan een zaak te kunnen en willen verbinden.

De belangrijkste reden waarom zendingswerkers afhaken is het tekort aan zorg voor hen als persoon. Velen voelen zich gebruikt, niet gehoord en een duidelijke plaats voor klachten en het uiten van zorgen is er onvoldoende; er is duidelijk geen 'wij cultuur.'

Twee dingen:

1. De individualisering is nog niet in zo'n extreme mate doorgewerkt dat er helemaal geen oog is voor het collectief. Individualisme frustreert op de lang termijn. Iedereen wil ergens bijhoren en organisaties en bedrijven kunnen in principe de transitie maken van 'ik' naar 'wij.' Het vraagt om een ander soort leiderschap.

2. Met name in het zendingswerk moeten werkers af van de illusie dat ze er alleen voor God zitten. Je zit er ook voor jezelf. Het 'jezelf wegcijferen' is een nobele gedachten en ik ken veel geweldige voorbeelden hiervan. Maar die 'wegcijfergedachte' is een eigen leven gaan leiden. "Ik kom om te dienen" wordt te gemakkelijk verward met het zichzelf zonder vragen te stellen onderwerpen aan het boven hen gestelde gezag. Dienen houdt namelijk ook een verantwoordelijkheid in. Dienen is niet alleen uitvoeren maar ook het actief bijdragen aan het welzijn van allen. En daarvoor is een kritisch meekijken van belang. Alleen een kritische meekijker kan constructief bijdragen. Helaas wordt dat kritische meekijken maar al te vaak uitgelegd als oppositie of bedreiging en wordt de criticus genegeerd of opgezadeld met een vermeend 'gezagsprobleem' waar uiteraard aan gewerkt moet worden.

Gelukkig gaan de ogen van een groeiend aantal leiders hiervoor open en wordt een plaats gecreëerd waar dit allemaal wel kan met als resultaat een sfeer van 'we moeten het samen doen.'

Thuis en revoluties

2011-09-02T08:45:00.002+02:00

Een droog bed, geen honderden mensen om me heen, dalend adrenalinepijl en rust. Wat heerlijk om weer thuis te zijn. Niet dat ik nu met tegenzin op de conferentie zat. Integendeel. Mensen om me heen geeft zoveel energie dat ik er altijd een beetje hyper van wordt, op de grens van borderline. De uitwisseling van ideeen en verhalen, de hart tot hart gesprekken; bijzonder motiverend en stimulerend. Ik zou niet zonder kunnen en willen.

Vandaag aan het werk om mijn bijdragen aan het gemeenteweekend van De Lichtstad in Eindhoven verder voor te bereiden (morgen). Ik heb er echt zin in. Zondag spreken in een doopdienst in Alblasserdam. Dat is altijd een feest en een mooie gelegenheid om een echt en levend getuigenis van de opstandingskracht aan het werk te zien.

Binnenkort een dag of negen naar China, een giga groot land dat niet alleen een economische groei doormaakt maar ook geestelijk aan het ontwaken is. De gebeden en de inspanningen van trouwe gelovigen in de afgelopen decennia werpt vruchten af. China heeft het potentieel om de grootste 'leverancier' van evangelisten en gemeentestichters te worden.

Al lange tijd is de dominante positie van het Westen op vele fronten aan het verschuiven richting tweede en derde wereld. Nu vaak nog op micro niveau maar het momentum is aan uitdijen.

Vorige week zocht een vrienden van ons contact met ons. Nadat we twintig jaar geleden deze kansarme jonge Indiase vrouw uit een achterstandswijk in Durban in staat stelden om haar droom om de wereld in te gaan om het Grote, Goede Nieuws te delen met iedereen dien het wilde horen, zijn de rollen nu omgedraaid: ze wil ons financieel gaan ondersteunen! Ze staat model voor de de nieuwe Zuid Afrikaanse yup. Velen zullen volgen.

Dominantie is altijd relatief en er is maar weinig voor nodig om het machtsevenwicht te doen omslaan.

In de christelijke literatuur is de Westerse voorsprong en dominantie vaak uitgelegd als zegen van God. Dat heb ik altijd vreemd gevonden omdat de prijs voor die zegen de armoede, uitbuiting en onderdrukking van anderen in zich draagt. Deze VOC mentaliteit kan alleen maar als zegen worden geïnterpreteerd als men niet verder kijkt dan de eigen neus lang is; rijkdom en voorspoed lijken altijd tot korte wipneusjes te leiden. De God van het recht lijkt daarbij partij te kiezen. En dat terwijl de Bijbel vol staat met instructies aan hen die zich de representanten van het Heil noemen, om op te komen voor de onderdrukten en armen.

Maar ja, als de massa brult, haakt de wereld aan.

De Arabische lente is daar een eigentijds voorbeeld van. Een brullende kritische massa heeft het vermogen in zich om een koerswijziging af te dwingen. En waar die koers het volk heen zal leiden; niemand weet het.

Een kleine 250 (voornamelijk) jongeren vertrekken morgen naar alle werelddelen om in het klein 'te brullen.' dat zal een koerswijziging ten goede tot gevolg hebben in de levens van velen. Uitkijkend over de zaal bedacht ik van de week dat enkelen van deze jonge, ambitieuze, idealistische jongeren in het kielzog van hun leven en getuigenis revoluties teweeg zullen brengen. Dat is een mooie gedachte. Ik wens ze van harte Gods zegen toe!

Onderwerping, Moreel leven en Temperament

2011-08-26T08:22:00.002+02:00

Vandaag drie "sessies". Zometeen spreken over "leven in onderwerping aan Gods woord." Vanmiddag heb ik alle mannen bij elkaar om te spreken over "Zoals we zijn;" hoe leef je rein en heilig in een wereld die zich daar niet al te druk om maakt en in een lijf waarin zich allerlei processen afspelen.

Vanavond een sessie van anderhalf uur over "temperamenten," waarbij de deelnemers aan de hand van een door hen beantwoorde vragenlijst 'ontdekken' waarom ze op een unieke manier reageren op anderen, taken uitvoeren en bijdragen aan een team dynamiek.

Zoals te doen gebruikelijk heb ik weer veel te veel voorbereid en heb tegelijk het gevoel dat ik totaal onvoorbereid ben.

Ik heb er zin in.

Onderwerping aan God

2011-08-25T08:08:00.002+02:00

Ons huis staat te koop. Kijk hier als je nieuwsgierig bent of de link door wilt sturen aan vrienden die in Rotterdam op zoek zijn naar een flink huis.

Lees hier onze nieuwsbrief. Read our English newsletter here.

Het is nogal nietszeggend als iemand zegt in God te geloven, Hem te volgen, naar Hem te luisteren, Hem als inspirator of gezag te erkennen.

Waarom zegt dat zo weinig? Omdat het niet helder is waaraan we ons beeld van God ontlenen.

De verpersoonlijkte God waarin de mens gelooft is in wezen niets anders dan het product van de eigen fantasie, opvoeding, cultuur, enz..

"Mijn God is niet zo," of "Zo ken ik God niet," wordt vaak gehoord. Maar waaraan ontlenen we ons beeld van God?Wie denken we te volgen?

Morgen spreek ik over het thema "leven in toewijding aan het Woord van God." Als het onderwerp "leven in toewijding aan God" zou zijn, zou ik niet weten hoe dat aan te pakken of te benaderen want "Zoveel mensen, zoveel goden."

Het is juist het Woord van God dat ons het kader verschaft waaraan we ons eigen beeld van God kunnen toetsen en bijstellen. Uiteindelijk kun je dan niet om Jezus heen. Hij wordt wel het Woord van God genoemd. Als ik ooit wil weten hoe God er uit ziet moet ik naar Jezus kijken. Dichterbij kun je niet komen. Onderwerping aan het woord van God is dan ook de erkenning dat Jezus Hem die niemand kende, heeft bekendgemaakt.

Bio Geestelijkheid

2011-08-24T10:04:00.004+02:00

Bio staat, onder andere, voor een terugkeer naar die basale vorm van veehouderij en landbouw waarbij respect voor dier en gewas het uitgangspunt vormt. Geen chemische hulpmiddelen om gewas en dier in een zo kort mogelijke tijd richting pan te manoeuvreren; geen beperkte bewegingsvrijheid om kiloknallers te kunnen produceren.

Overmorgen houd ik een praatje voor alle mannen: "The Way We Are." Een kort door de bocht benadering betreffende het omgaan met seksualiteit is vooral het benadrukken van hoe slecht we wel zijn en hert belang van reine gedachten onderstrepen. Oproep to bekering en hernieuwde toewijding en klaar is Kees.

Zo werkt het niet.

Bij een eenzijdig geestelijke benadering van seksualiteit wordt voorbijgegaan aan de biologische aspecten die een rol spelen bij de aantrekkingskracht tussen man en vrouw en het natuurlijke verlangen om de andere lichamelijk te beminnen. Daar is niets verkeerds aan. Dat is Bio Seks.

De teloorgang van de seksuele moraal waarbij met name de natuurlijke grenzen niet alleen zijn vervaagd maar eerder weggevaagd heeft de Bio beleving in een megastalbenadering veranderd.

Ik wil wat ik wil wanneer ik het wil en niets mag me daarbij in de weg te staan.

Maar stel je nu voor dat er een groep mensen is die tegelijk een geestelijkheid nastreeft dat niet in het kader staat van de onmiddellijke behoeftebevrediging van het zelf? Vrijwel alle jongeren die op onze conferentie zijn hebben een verlangen om puur en rein te zijn.

Hoe verhoudt die puurheid en reinheid zich tot de harde biologische werkelijkheid met daarbij opgeteld het ontbreken van enige seksuele moraal in de wereld om ons heen?

Hoe houdt je dat ene in stand zonder de werkelijkheid van de chemische processen die zich in je lijf afspelen te negeren of (sommigen gaan zover) te ontkennen.

Door het zichzelf en door anderen aangeprate schuldcomplex leidt alleen maar tot frustratie en uiteindelijk een kwetsbaar breekpunt.

Dat is de aanvliegroute die ik kies en vervolgens laat ik deze jonge mannen zelf met ideeën komen over hoe ze hier op een gezonde manier mee om kunnen gaan.

Ik ben benieuwd en zal zaterdag van de uitslag verslag doen.

Gaan maar weer

2011-08-22T08:37:00.002+02:00

Ons huis staat te koop. Kijk hier als je nieuwsgierig bent of de link door wilt sturen aan vrienden die in Rotterdam op zoek zijn naar een flink huis.

Lees hier onze nieuwsbrief. Read our English newsletter here.

De komende tien dagen bivakkeer ik in Ambt Delden waar een van onze jaarlijkse conferenties voor nieuwe werkers plaatsvindt. Zo'n 240 korte- en lange termijners, zullen door een zestigtal stafwerkers worden ingewijd in de wereld van OM.

Ik zal me vooral bezighouden met de "staff-track," een programma voor de stafwerkers dat parallel aan het programma voor de nieuwe werkers loopt. Het is voor mij een uitgelezen gelegenheid om stafwerkers uit een flink aantal landen te ontmoeten en leren kennen. In een organisatie met meer dan 6000 werkers staan nog altijd relaties centraal. Effectief leiding geven wordt in OM meer bepaald door relaties dan door hierarchy en positie. Dat brengt veel koffiedrinken en appelpunten eten met zich mee (ik heb daar een semi vast hoekje voor bij een lokale koffie/appelpunten club).

Ik zie er naar uit. Het komende weekend voegt Martha zich bij me. Vind ik niet erg. Aanstaande zaterdag is er een speciaal programma voor de Nederlandse achterban van OM.

Huis staat per vandaag te koop

2011-08-20T15:56:00.002+02:00

We hebben er best wel lang tegen aangehikt maar twee weken geleden toch de knoop doorgehakt en ons huis te koop gezet.
We zouden graag verhuizen naar een durrepie in Zeeland); huis(je) met een flinke tuin en een garage waarin ik aan m'n auto kan klussen. We gaan echter pas op zoek als we een definitieve koper hebben. Hoe lang gaat dat duren? Een week, een maand, een jaar, twee jaar. We zullen het wel zien. We hebben het voordeel dat we niet weg hoeven en er geen druk op de ketel staat.

Kijk hier maar voor het geval je geinteresseerd bent in een groot huis (140 m2) in Rotterdam

Bestemming

2011-08-20T09:31:00.003+02:00

Lees hier onze nieuwsbrief.

Wat is mijn bestemming? Leuk thema voor morgen in Papendrecht. De opdracht is om hierover wat verdenkingen uit te spreken. Bestemming heeft een 'hier en nu' en een 'toekomst' component.

Maakt het iets uit voor mijn leven hier en nu als ik een duidelijk zicht heb op mijn uiteindelijke bestemming?

In interviews met schrijvers van boeken en filmregisseurs kom je twee benaderingen tegen. De eerste is dat er een idee is voor een verhaallijn maar het eind nog niet vaststaat. Dat geeft waarschijnlijk wat meer speelruimte omdat de schrijver/regisseur nog verschillende kanten op kan.

Vaker komt het voor dat de schrijver/regisseur al een duidelijk beeld heeft van hoe het boek of de film afloopt. Die afloop maakt de koers er naartoe wel wat beperkter omdat alle onderdelen direct of indirect naar dat einde toewijzen, hetgeen niet betekent dat er niet voldoende ruimte is voor mysterie en vragen.

De afloop weten heeft iets definitiefs en dat kan zowel opbeurend of positief duwend werken alsook de hele zaak naar beneden trekken. "Mevrouw, u heeft nog maximaal drie maanden te leven," doet iets anders met je dan "mevrouw, uw oudtante heeft haar vermogen van dertig miljoen euro aan u nagelaten. Het geld is over drie maanden beschikbaar."

Het eind van het verhaal is in ons leven in zeer grote mate bepalend voor houdingen, gevoelens en acties/reacties.

Tegelijk is de reactie van ieder individu op eenzelfde mededeling uniek.

In de Bijbel lezen we het e.e.a. over bestemming. Een van de mooiste hoofdstukken Romeinen 6 waarin Paulus schrijft over bestemming.

Hij beschrijft een nog sinister scenario waarin alle mensen vijanden van God zijn en die vijandschap heeft een onherroepelijk gevolg van het eind van de film. Nu los van God, straks los van God: de heerlijkheid van God staat diametraal tegenover de zondigheid van de mens. Die tegenstelling wordt niet vanzelf opgeheven.

Je denkt dan dat het het eind van de film is maar...

En dat is meteen de crux. Paulus gebruikt het woordje 'maar!' (Rom. 6:22). Misschien dat het woord 'crux' wel hier zijn oorsprong vindt. Crux betekent namelijk kruis.

Maar... Door het werk van Christus zijn we vrijgemaakt van de zonde en daardoor krijgt de film een onverwachte wending. De bestemming verandert. Het eindigt nu in eeuwig leven!

Die bestemming heeft meteen gevolgen voor de verhaallijn en de houding van de acteur die nu richting goede afloop acteert. Een vaststaande goede afloop gaat de plot bewerken. Paulus gebruikt een woord dat die plot kernachtig samenvat: heiliging is het direct gevolg van de nu nieuwe en goede afloop.

Daar waar een leven niet verandert als gevolg van de wetenschap dat er iets heel mooist staat te gebeuren heeft dat leven 1) geen oog voor dat nieuwe einde, 2) geen oog voor de gevolgen ervan voor het hier en nu en/of 3) geen idee hoe je een boek schrijft of een film maakt.

Het zicht op onze bestemming in de toekomst staat in onlosmakelijke verband met onze bestemming in het hier en nu. Daar waar dat verband op een of andere mysterieuze wijze ontbreekt, zit er een draadje los en moet er gesoldeerd worden.

Daar wou ik het morgen over hebben en als gevolg daarvan schrijf ik vandaag dit hersenspinsel.

International Training Coordinator

2011-08-19T15:08:00.001+02:00

OM zoekt een opvolger voor de huidige International Training Coördinator

Nieuws Augustus

2011-08-15T13:46:00.002+02:00

Lees hier onze nieuwsbrief

Read our English newsletter here.

Sprekertjes, Bonden en Federaties

2011-08-14T08:17:00.002+02:00

Vandaag begint het spreekjesseizoen weer. Voor mij althans. Vandaag naar een gemeente in Raamsdonksveer. Het is er een uit de VEG serie. Nee, niet de Volle Evangelie Gemeente maar de Vrije Evangelische Gemeente die deel uit maakt van de Federatie van Vrije Evangelische Gemeenten in Nederland (12 gemeenten zijn hierbij aangesloten). Iemand die niet bekend is met de kerkelijke kaart van Nederland beweegt nu zijn/haar hand richting oor om daar wat structureel krabwerk te verrichten. Meer krabwerk: er bestaat ook een bond van vrije evangelische gemeenten. Houd je van geschiedenis, lees dan hier.

De VEG plaatst zich binnen Kerkland in de Evangelische provincie en schuurt dicht tegen de traditionele protestantse kerk aan maar minder dicht dan dat de bondsgemeenten dat doen.

Zolang mensen er samen iets van moeten maken, zal dit fenomeen zich altijd voordoen. Niet alleen voor individuen maar ook voor groepen is "plaats" belangrijk en regelmatige herdefinitie en herijking van "plaats" is natuurlijk.

Critici, zowel binnen als buiten Kerkland, gebruiken dit zoeken naar 'plaats' als excuus om zich te blijven verzetten tegen verhuizing. Wat deze zelfde critici even niet zien is dat ze zelf ook hun 'plaats' aan het definiëren zijn. Het is dan ook niet helemaal eerlijk om anderen, of groepen, iets te verwijten wat men voor zichzelf als recht claimt.

Niet dat het nou allemaal zo charmant is hoor, die splitsingen, scheuringen, vernieuwingen en verouderingen. Er vindt me daar toch een partij muggenzifterij plaats (kunnen we ook allemaal heel goed).

De nieuw club claimt een plek en weet heel goed waarom ze zich op die plek bevindt. Echter, na verloop van tijd, slijt dat meestal wel en zie je dat individuen elkaar weer vinden en zelfs door een deur kunnen. Dat "elkaar vinden" vindt vrijwel altijd plaats onder de grote gemene deler: de gekruisigde Christus. Daarover bestaat in Kerkland over het algemeen en zeer gelukkig van harte overeenstemming. De pijn komt voort uit het feit dat we onszelf te makkelijk opwerpen als experts in het kleine. Mix dat met grote ego's en het trauma van het leven op een 'vage plek" en, hoor ik daar iemand Bingo roepen.

Vandaag ga ik het hebben over Jezus, het Koninkrijk, Hem en Ons. Het merk kerk? Daar wordt ik niet al te koud of warm van. Waar mensen samenkomen in een ernstig zoeken en een verlangen om Hem nauwlettend en nauwkeurig te volgen hebben we een beste basis voor eenheid.

Human Resource en Christenen

2011-08-11T08:37:00.003+02:00

De term Human Resource of "HR" blijkt bij een deel van de goegemeente niet zo populair te zijn. Waarom is dat. Alle negatieve reacties staan in direct verband met negatieve ervaringen. Logisch eigenlijk omdat, op de keper beschouwd, het niet de terminologie maar de manier waarop een product wel of niet geleverd wordt, bepalend is voor de beeld-, en emotievorming.

Neem bijvoorbeeld de staatsloterij. Een deelnemer die regelmatig wat wint, zal er een positiever beeld bij hebben dan iemand die 30 jaar heeft meebetaald en nooit ook maar iets heeft gewonnen (nog los van wat iemand van een loterij vindt, daar gaat het nu even niet over). De regelmatige winnaar zal onbeschaamd en ongevraagd reclame maken voor die loterij op verjaardagen, partijtje en rond de koffiezetmachine op het werk en zal ook een positievere kijk hebben op het te verwachten resultaat.

De verliezer zal er wijselijk het zwijgen toe doen of tamelijk verbaal zijn over de negatieve kanten van kansberekening en kan alleen in diepe dromen nog enige winst bespeuren.

Over een maand heb ik met onze HR staf drie dagen van planning en het uitzetten van strategieën. Onderdeel van deze dagen zal de introductie van een nieuwe structuur zijn waarbij ik onder andere voornemens ben om ons taalgebruik aan te passen. Zal er verzet zijn? Ik verwacht het niet. Het e.e.a. ligt al "in de week" bij de betrokkenen en met elkaar zien we best wel scherp dat niet een term, maar de mensen die onder die vlag werken beeldbepalend zijn.

Met christenen is het precies hetzelfde. Hoevelen krijgen niet een wrange smaak in de mond als ze aan christenen denken? Waarom? Er is niets mis met Christus die de inhoud heeft bepaald, maar het gaat mis waar mensen, die zich Zijn naam toe-eigenen de mist in gaan en de inhoud en opdracht van Christus verdraaien. Het publiek krijgt allereerst te zien wat wij er van maken. Dat wat ze te zien krijgen is een hele grote factor in hun beeldvorming en uiteindelijk, hun besluitvorming. Er is dus niets mis met de inhoud, maar we verliezen punten bij de uitvoering.

Daarom is het belangrijk voor een volgeling van Christus om zich voortdurende te verzadigen met Zijn beeld. Dat voorkomt brokkenmakerij (hoewel ons getuigenis altijd brokkelig zal zijn).

Leven in de virtuele wereld

2011-08-10T08:05:00.004+02:00

Het is niet zozeer de vraag of we het ermee eens zijn dat we meer afhankelijk zijn geworden van technologie en tegelijkertijd onafhankelijker van anderen. We kunnen ons eigen wereldje overal mee naar toe nemen, mits er een internetverbinding is. Er zijn nu mensen die niet weten wat ze moeten doen zonder die internetverbinding, of in ieder geval in een tijdelijke stuip geraken bij de ontdekking dat er ergens geen wifi is.

We kunnen steeds meer op afstand werken. We hoeven niet meer van negen tot vijf (wat een rare tijden eigenlijk) bij elkaar in een hok te zitten. We werken virtueel in virtuele teams. Nu ook met video. Die video is vaak nog van erbarmelijke kwaliteit. Kunnen 'ze' daar niet wat aan doen.

Echter, de gedachte dat we nu effectiever kunnen werken en communiceren is deels een illusie, met name waar effectiviteit synoniem is voor kostenbesparing. Het zou in een doorgeschoten geïndividualiseerde samenleving prachtig zijn als we elkaar echt niet meer nodig hadden. Wat zouden we efficiënt kunnen werken. Misschien kunnen we ook nog "virtual hiring and firing" introduceren zodat we het intermenselijke contact vrijwel tot nul kunnen reduceren.

Misschien ben ik een anomalie maar ik kan het niet. Als overbrugging tussen twee momenten van echt live contact is het prima maar verder zuigt de virtuele wereld. Creatieve energie, betrokkenheid, bewogenheid, begrip zijn zaken die zich maar moeilijk vanuit virtualiteit ontstaan en zijn eerder het gevolg van het contact tussen twee of meer mensen die elkaar zien, horen, ruiken, en elkaars non-verbale signalen kunnen ontvangen en interpreteren.

Ik ben voor virtualiteit maar we hebben een probleem als bijvoorbeeld jonge mensen voor een jaar bij OM komen en onder hun arm hun virtuele wereld met zich meedragen zodat de noodzaak om echt huis en haard te verlaten eigenlijk niet langer relevant is; huis en haard gaan mee.

Je zou voor de lol eens een kijkje moeten nemen als over twee weken onze conferentie voor nieuwe werkers op de Kroeze Danne begint. Het tafereel na het programma levert een uniek tijdsbeeld op en zou door een moderne Rembrand analoog vastgelegd moeten worden. In de eetzaal, die tevens dient als ontspanningsruimte, verliezen talloze individuen zich in hun virtuele wereld. Interactie met de buurman, die zich verdiept in zijn eigen virtuele wereld, is beperkt tot een minimum tenzij de hormonen op gaan spelen. Maar dat is een ander verhaal: hormonen winnen het gelukkig nog steeds van de virtualiteit.

Begrijp me goed. Ik ben uiterst happy met technologie en hoe deze met name de communicatie heeft vergemakkelijkt en veraangenaamd. Maar het lost het probleem van eenzaamheid en het gebrek aan levende communicatie niet op. Daar is wel wat meer voor nodig.

In OM wordt best wel wat geld uitgegeven aan vergaderingen, conferenties, werkgroepen enz.. En waar mogelijk wordt gebruik gemaakt van conference calls. Juist omdat we hebben geleerd dat echt, levend contact onvervangbaar is, is het voor de gezondheid van de organisatie van belang dat er budget blijft voor die levende ontmoetingen.

Elke vergadering of werkgroep die ik voorzit krijgt te maken met twee zaken: veel pauzes en een zo kort mogelijke zakelijke agenda. Waarom? Het meeste werk, de meeste creatieve ideeën en oplossingen komen tot stand waar twee of meer mensen samen koffie drinken. Daar kan geen telefoon tegenop.

Paspoorten en Migraines

2011-08-08T08:59:00.003+02:00

Ik kan me het bijna niet meer herinneren, zo lang geleden is het dat ik met een vreselijke migraine naar bed ben gegaan. En dat terwijl vanaf 11.00 uur mijn telefoon rood begon te gloeien vanwege talloze telefoontjes van en naar jan en alleman. Een meisje uit India, die met haar familie in Schotland woont en werkt was haar paspoort kwijtgeraakt in de trein in Duitsland. Waarom weet niemand, maar de autoriteiten lieten haar toch naar Amsterdam vliegen alwaar onze autoriteiten besloten dat ze niet verder mocht. Bezorgde vader aan de lijn. Meisje opgehaald, kip uit de vriezer gehaald, we zouden namelijk vark eten en dat wilden we haar niet aandoen, en bellen maar.

Inmiddels was haar paspoort door toeristen gevonden en bij de pliesie gebracht. De pliesie vond dat het een probleem was van hun spoorwegen en besloten het paspoort bij een obscuur kantoor van die spoorwegen te brengen.

Nu was zo'n beetje de halve wereld met dat paspoort bezig en ik lag op bed. Skype had mijn telefoon leeggetrokken dus die was uit en zodoende werd ik een half uur geleden met talloze ingesproken berichten geconfronteerd. Daaruit weer een belangrijke les geleerd: als je wacht lossen veel zaken zich vanzelf op (dat 'vanzelf" komt dan omdat anderen zich er druk om maken). Nu hoefde ik alleen mijn adres te bevestigen omdat de Duitse Spoorwegen het document per koerier naar ons huis sturen.

Nu moet ik snel mijn eigen koffer gaan pakken want ik ben deze week in Engeland. Geen zin in omdat ik nog half in de naschok van de migraineaanval zit. Bovendien had ik nog het e.e.a. voor moeten bereiden hetgeen verhinderd werd door die stomme migraine.

Nu ga ik toch maar. Half ziek en onvoorbereid.

Onderworpen aan goedheid

2011-08-07T12:18:00.004+02:00

Hoe erg is het om onderworpen te zijn aan goedheid (genade)? Best wel lastig. Het is veel makkelijker om onderworpen te zijn aan een wet. Die kun je lezen, bestuderen en heeft duidelijke grenzen. Jurisprudentie helpt vervolgens om het e.e.a. wat te nuanceren maar in principe is het helder.

Nu we in Christus bevrijd zijn van de wet is daarvoor onderwerping aan Gods goedheid in de plaats gekomen.

Best wel een aantrekkelijk idee. Niet langer een wet die mij opdraagt wat ik allemaal wel en niet mag doen maar een nieuwe baas die goedheid, genade de boel laat regeren.

Nu is er een probleem en dat is dat ik in principe niet zo bekend ben op het terrein van de goedheid. Heb ik nooit echt geleerd en ik weet ook niet precies wat het is. Als ik op mijn gevoel afga lijkt het me een vrijbrief om maar wat te doen; wat goed voelt, moet wel goed zijn.

Dit was het dilemma van de christenen in Rome en is het dilemma van de moderne christen.

Waarom was en is het een dilemma? Omdat in ons besef goedheid geen duidelijk kader heeft, althans het nivo van "wat je hart je zegt" niet overstijgt. M.a.w. de mens gaat ervan uit dat goedheid aangevoeld kan worden.

Paulus poogt die goedheid in te kaderen door enkele kwalificaties aan te brengen: als je goedheid als je nieuwe baas hebt, ben je in dienst gekomen van de gerechtigheid (juistheid, billijkheid). Dat vraagt om een diepere bestudering van wat daar dan mee bedoeld wordt. Die studie en doordenking ontbreekt nog te vaak, of wordt gereduceerd tot een nieuwe lijst met "doen" en "niet doen" dingen.

Juist omdat we niet helder op het netvlies hebben wat die nieuwe onderwerping betekent, wat de nieuw baas nu precies van ons vraagt, vallen we makkelijk terug op wat oud en vertrouwd is: de wet.

Er bestaat geen eenvoudig antwoord op deze vraag omdat het nauw samenhangt met wereldbeeld en Godsbeeld zodat de interpretatie van "in dienst van de gerechtigheid" uitingen vindt van bevrijdingstheologie tot abstracte, vergeestelijkte typologieen. De keuze daartussen hangt dan weer af van hoe het koninkrijk van God wordt geinterpreteerd: niet hier - alleen daar, alleen hier - niet daar, en hier - en daar.

Waar we het al gauw over eens zijn is dat we in Jezus de authentieke vertegenwoordiging van de goedheid van God vinden en zien we hoe dat zich vertaalt in de relationele, geestelijke en kosmische zin.

Dat lijkt me een aardig beginpunt.

Rom. 6

Dood voor de zonde

2011-08-05T08:45:00.002+02:00

Als er een Bijbels thema is wat tot de grootste verwarring in mijn leven heeft geleid is het dit wel: dood zijn voor de zonde (Romeinen 6). Het werd er al vroeg ingehamerd (je bent dood) maar legde ook de basis voor verwarring; als ik dood ben voor iets hoe komt het dan dat ik het nog overal zie en voel. In het begin dacht ik dat het te maken had met het feit dat ik nog maar een baby was in de christelijke levenswandel; gewoon doorwandelen en je wordt steeds "doder." Om me heen zag ik andere nieuwe mensen die dat dood zijn veel beter onder de knie leken te hebben. Met inspanning van alle krachten deed ik zo dood mogelijk en richtte m'n energie op het eruit persen van het nieuwe leven. Uiteraard met alle gevolgen van dien: desillusie en teleurstelling.

Zolang ik leef blijft mijn lichaam onderhavig aan krachten en wetten die er gewoon zijn zoals die van de veroudering, de zwaarte en van de zonde.

Wat betreft dat dood zijn voor de zonde gaat het vooral om de kijkrichting. Wat Christus heeft gedaan aan het kruis is voor die zonde sterven. Hij heeft die zonde 'op zich genomen' en mee het graf ingenomen. Door mijn geloof in Hem wordt lift ik als het ware mee in dat proces. Die zonde is nu niet langer de allesoverheersende kracht in mijn leven en ik hoef 'mijn leden niet langer in haar dienst te stellen.' Het wonder is dat het mogelijk is om diezelfde 'leden' nu in dienst te stellen van de gerechtigheid (dat doen wat juist en billijk is).

En dat werkt wel. Als ik blijf zien op de allesvernietigende kracht van de zonde, trekt dat mij vanzelf naar beneden. Als ik een ander brilletje opzet en ik zie hoe Christus die allesoverheersende en allesdoorsijpelende kracht heeft vernietigd en dat die actie van Christus voor God eens en voor altijd voldoende is om mij niet langer als gevangene van het systeem met haar onherroepelijke einde te zien, maar als een volkomen nieuwe mens, in staat tot goeddoen, begin ik mijn dag toch anders.

Er is hoop.

Analoog schrijven en lezen (aka de leur van geer)

2011-08-04T11:21:00.003+02:00

Ja, ik heb een E-reader, een laptop en een PC en veel communicatie, zowel aan de zendende als aan de ontvangende kant vindt elektronisch plaats.
Er gaat echter niets boven de geur van leer, een goede hardback waarin de bladzijden nog open blijven liggen als je het boek loslaat, en een goed schrijvende vulpen.
Studeren kan ook in grote mate elektronisch. Talloze hulpmiddelen reduceren de noodzaak om te onthouden tot een uiterst minimum. Knippen, plakken, lijsten, zoekfuncties met daaraan gekoppelde woordenboeken, encyclopedieën en wat dies meer zij; geweldig (bijvoorbeeld E-sword)! En nu komt er een maar.....
Electronica kunnen het eigenlijke leerproces niet vervangen. Dat is iets dat intern gebeurd en daar is tijd voor nodig.
Voor mij geldt: ik wil leren dus moet ik noteren; voor mij de meest effectieve manier om informatie in me op te nemen om deze vervolgens te kunnen kauwen en herkauwen. Dat lukt me gewoonweg niet op een kladblok van 30 cent bij Zeeman. Een grote stimulans is daarom een heerlijk ruikend leren dagboek (dat open blijft liggen als je het loslaat) en een goede vulpen. Zojuist van paperblanks hun Vincent van Gogh editie uit de serie dagboeken. Wel geen leer, maar wel met een keiharde kaft met magneetflap. Ik kan niet wachten om er in te gaan schrijven met m'n Waterman of Parker vulpen (die wisselen elkaar dagelijks af).
Zo ook met het lezen en het bestuderen van de Bijbel. Digitale hulpmiddelen zijn uiterst handig maar er is niet zo mooi als met je snoet boven een mooi uitgevoerde editie te hangen.
Vandaag nagedacht over het thema "bestemming" voor een spreekbeurt in een dienst later deze maand. Ik ben er helemaal enthousiast over geworden. Zojuist mijn Bijbel dichtgeslagen, maar niet voordat ik er even in dook en de geur van papier en inkt diep opsnoof. Wat een rijkdom.
Nu is mijn dagboek aan de beurt. Ik ruik'em al.

Overal nu

2011-08-02T22:24:00.002+02:00

De foto met slaapmuts is nu overal te zien. Musea, in New York en zelfs on mouspads...

Hulpeloos...

2011-08-01T07:38:00.002+02:00

Toen wij nog hulpeloos waren...

Behangen doe je het best met z'n tweeën. Dat kunnen Martha en ik vrij goed en het is ook geen schande om de hulp van iemand in te roepen als je een Ikea slaapbank een paar trappen op moet sjouwen. Het inschakelen van hulp in triviale zaken is niet zo'n probleem voor mensen.

Een verkapte hulpvraag die we in het dagelijks spraakgebruik tegenkomen kan zelfs irritant worden. De traditionele opdracht "hands up" is nu verpakt in een persoonlijke gunst: "could you please put your hands in the air for me, please?"

Of: "dit potje plast u even vol" heeft plaats gemaakt voor "wilt u voor mij dit potje volplassen" Dat eerste vind ik prettiger omdat de vraag om een "persoonlijke" gunst de indruk wekt dat er ook de keuze is om niet de handen in de lucht te steken (op straffe van neer-, of doodgeschoten te worden), of het potje niet vol te plassen zodat verder onderzoek om uit te vogelen waarom mijn grote teen altijd jeukt onmogelijk wordt.

Bovendien, ik steek mijn handen niet in de lucht om de politieagent te plezieren maar omdat het systeem dat dicteert. De dokter heeft geen enkele persoonlijk baat bij mijn plas. Ik steek mijn handen in de lucht voor het systeem en plas het potje vol voor mezelf. Het idee dat ik de agent en de dokter zou helpen om hun vermeende persoonlijke behoeftes om armen in de lucht te zien en volle plaspotjes is op z'n minst bizar. Echter, de manier waarop de "opdracht" wordt gegeven impliceert dat wel.

De agent is niet hulpeloos en de dokter ook niet. De quasi werkelijkheid die we hebben gecreëerd; iedereen is altijd een ander aan het 'helpen' is een maniertje geworden om de andere het gevoel van macht te geven. Het idee dat ik de agent help; hij erkent indirect zijn hulpeloosheid door het commando in een persoonlijke vraag te gieten, zou mij een goed gevoel kunnen geven wanneer ik mijn handen uiteindelijk ind e lucht steek. Wat fijn dat ik iemand hebben kunnen helpen.

De hulpeloosheid waar Paulus het over heeft in Romeinen 5, is er een van een een andere orde van grootte. Hulpeloosheid wordt hier verbonden aan de universele goddeloosheid van de mensheid. De mens is van God los en kan niet zonder Zijn hulp weer vast geraken. Het sterven en de dood van Christus is de enige hulp die beschikbaar is om van onze god-los-heid af te komen.

Om dat in een persoonlijke hulpvraag te gieten, lijkt voor de overgrote meerderheid van de mensheid teveel gevraagd. Het erkennen dat ik echt hulpeloos ben en echt van God los ben (en nee, die is niet ergens binnen in mijn te vinden) vraagt om het loslaten van een sterk aanwezig eergevoel. Zoals een kind niet kan wachten om zonder steun en hulp zelf te kunnen fietsen, lijkt de mens een innerlijke drang te hebben om het leven zelf aan te kunnen, er zelf mee te "dealen."

Goed, er zijn levenscoaches, financiële coaches en noem maar op coaches beschikbaar maar dat soort coaching is niets meer dan een elitair, lacherig verschijnsel dat is weggelegd voor vermogenden die gevangen zitten in het zichzelf aangedane labyrint van alsmaar hoger en alsmaar meer.

"Here Jezus, wilt U voor mijn God-los-heid sterven, zodat ik kan leven?" Zijn antwoord is "dat heb ik al gedaan."

Als God mij roept...

2011-07-31T06:42:00.005+02:00

In 1 Koningen 19:19-21 is het verhaal van de roeping van Elisa te vinden. De roeping komt middels een boodschapper, in dit geval de profeet Elia, tot stand. Elisa gooit z'n mantel naar Elisa toe, die onmiddellijk begrijpt wat er aan de hand is. Of het okay is als hij pa en ma nog even gedag gaat zeggen, vraagt hij aan Elia, waarop deze antwoord "Wat heb ik u eigenlijk aangedaan?" Zo maakt Elia duidelijk dat Elisa hem geen antwoord of verantwoording schuldig is, maar dat zijn antwoord aan God alleen is; Elia was slechts de boodschappenjongen.

Het is onmogelijk om helemaal te ontkomen aan de rol en de plaats van de boodschapper en het werk dat hij vertegenwoordigd. Misschien vond Elisa het hartstikke cool om met Elia te gaan werken en in de profetenbusiness te geraken; het aanzien, de unieke uitdagingen en problemen, een eigen mantel...

Daarom is het van belang dat Elia duidelijk maakt dat, waar het Elisa's antwoord op Gods vraag betreft, ze niets met elkaar te maken hebben. Elisa zal z'n eigen hart en motieven moeten onderzoeken en God een antwoord geven.

In onze mijlenver doorgeschoten individuele samenleving gaat het, waar het Gods vraag aan zijn kinderen betreft om de boodschap van het Goede Nieuws te vertellen aan hen die het nog niet hebben gehoord, vaker meer over de vraag of de geroepene zichzelf kan vereenzelvigen met een zaak, een organisatie of mensen die zo'n zaak en organisatie vertegenwoordigen.

Hoe "cool" is het niet om voor George Verwer (de oprichter van 'mijn' organisatie) te werken, of met Anne van der Bijl Bijbels te smokkelen en vul maar in.

Nu kun je de persoon van de boodschapper nooit helemaal uitschakelen. Ik geloof dat het antwoord van de mens op de vraag van God altijd een "blend" is van motieven.

Als ik in een achterstandswijk in Afrika, Azië of Latijns Amerika een oproep doe om "de zending" in te gaan, is de reactie niet zelden overweldigend. "Varen met OM" spreekt velen tot de verbeelding en betekent dat de leef-, en woonomstandigheden van de potentieel geroepene tot wel de tiende macht zal toenemen.

Eenzelfde oproep in een van de landen waar we het redelijk voor elkaar lijken te hebben levert komische taferelen op. Potentieel geroepen zien opeens dat hun veters los zitten, verschuilen zich achter zopas uitgedeelde communicatieorganen, voelen plotseling de behoefte om met gesloten ogen zelfreflecterende oefeningen te doen, of kijken de boodschapper fier aan omdat ze een heldere filosofie hebben ontworpen die hen volkomen vrijpleit om niet te hoeven terugvallen in woon-, en leefomstandigheden die ternauwernood boven de armoedegrens uitkomen.

"Wat heb ik u eigenlijk aangedaan?" Gods vraag is helder en de kerk heeft de capaciteit om de wereld te veranderen. Met woord en daad. En toch kiest de kerk ervoor om zichzelf te reduceren tot een 'industrie' die meer bezig is met zelfhandhaving dan met gezinsuitbreiding.

Jammer, jammer, jammer. Mens zijn is best wel hardnekkig!

Is verdrukking en vervolging het bewijs?

2011-07-29T09:22:00.003+02:00

Regelmatig lees of hoor ik uitspraken in de trant van christenen die geen of nauwelijks te maken hebben met verdrukking en vervolging, zich af moeten vragen of ze eigenlijk wel christen zijn. Jezus heeft immers gezegd dat zijn discipelen in de wereld verdrukt zouden worden, ergo, iemand die niet verdrukt wordt, is dus geen echte discipel.

Het probleem is niet zozeer wat Jezus zegt, maar eerder wat we er als mensen van maken. Wat is die verdrukking? Veelal wordt deze geassocieerd met daadwerkelijke fysieke vervolging of, op z'n minst tegenstand van collega's en familie omwille van het Evangelie.

Nu kun je je afvragen of iemand die de irritatie van anderen oproept door te pas en te onpas zijn geloof uit te dragen op een manier die vergelijkbaar met een niet te stoppen vrachtwagen die een doodlopende weg inrijdt en onherroepelijk tegen de muur aan zal knallen, zich mag beroepen op deze woorden van Jezus: "Zie je wel, ik moet wel een goede christen zijn want ik heb last van tegenstand (dank U, Heer)."

Paulus zegt ook dat "we ons beroemen wanneer we verdrukt worden (Rom. 5:3)."

"Verdrukking" wordt gebruikt voor de barensnood van de vrouw en ook voor de leefomstandigheden van wees en weduwe. Dat plaatst zo'n begrip meteen al in een bredere context.

Iedereen heeft te maken met verdrukking: christenen hebben er niet het alleenrecht op. Soms zijn deze 'moeilijke omstandigheden' tijdelijk van aard maar kunnen ook blijvend zijn (het verlies van een geliefde is blijvend).

Waar Jezus het over heeft, en waar ook Paulus op duidt, is verdrukking die het (in)directe gevolg is van het feit dat iemand een volgeling van Christus is. In deze zin valt verdrukking in Nederland alleszins mee. Zeker in vergelijking met landen waar mensen om het feit dat ze Christus volgen o.a. worden achtergesteld, gediscrimineerd, gestigmatiseerd, gevangen gezet, gefolterd en zelfs gedood.

Verdrukking kent ook verschillende orde van groottes. Als Paulus schrijft dat de gelovigen samen met de aarde kreunen en steunen als een vrouw die moet bevallen (Rom. 8:22-23), reikhalzend uitziend naar de bevrijding: voorgoed tot Gods kinderen gemaakt, dan is dat ook een vorm van verdrukking. Het besef dat de omstandigheden waarin we ons leven leiden, ver van Gods oorspronkelijke plan afstaan mag best tot wat gezonde weemoed leiden. Dat is een verdrukking waarin hoop een belangrijke rol speelt: de zekerheid van een geweldige uitkomst.

Vertrouwen en verraad

2011-07-27T08:25:00.004+02:00

Gisterenavond de laatst bladzijden van Douglas Kennedy's The Moment gelezen. Ik heb alle boeken van Kennedy gelezen. Altijd spannend, intrigerend, vaak absurd en onwerkelijk en dan zomaar een boek dat "normaal" genoemd kan worden. Een verhaal over liefde en verraad, waarvan het verraad onverwachts komt en onwerkelijk aandoet. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Koude oorlog en de val van de muur.

De liefdesband tussen de twee hoofdpersonen is zo sterk gesmeed dat de gedachte aan verraad ondenkbaar is. Hartverscheurend.

En toch gebeurt het. Later in het verhaal als de lezer geconfronteerd wordt met de achtergrond van het verraad begin je te beseffen dat er een logische reden voor het verraad was, in de orde van grootte die je in Sophie's Choice tegenkomt.

Het verhaal bevestigd wat ik al wist. De wereld is ziek we zijn er allemaal in min en meerdere mate mee en door besmet.

Verraad is de zwartste kant van een van de kwetsbaarste ideeën: overgave. Het idee van overgeven is op zich helemaal niet zo negatief. In een gezonde relatie geven de partners zich graag aan elkaar over.

God de vader "gaf alle dingen over" aan de Zoon; ook niet echt een slechte zaak.
Judas "gaf Jezus over". Een van de pressiemiddelen die aan dit besluit bijdroegen waren de centjes.

Vrijwilligheid is cruciaal. Op het moment dat overgave onder wat voor druk dan ook tot stand komt, is het verraad en wordt als zodanig beleefd.

De totaal vrijwillige overgave van twee geliefden aan elkaar is een van de grootste dingen die iemand kan doen, omdat je weet dat deze vrijwillige overgave uiteindelijk tot verraad kan leiden en juist dan is de schade ook het grootst, getuige het verloop van de levens van de twee geliefden. Je kan niet anders dan denken "ze hadden zo gelukkig kunnen zijn als...."

Hoe dan ook, een mooi, tragisch verhaal dat de moeite van het lezen waard is. Wordt vast verfilmd.

De deur staat open

2011-07-26T07:35:00.002+02:00

Ik loop door de hal van het leven met haar talloze deuren in allerlei kleuren, vormen, maten en gewichten. Achter al die deuren liggen mogelijke antwoorden op de grote vragen van het leven te wachten. Bij iedere deur is het weer een puzzel om uit te vogelen hoe die open gaat en als die deur al open kan, vallen de antwoorden zo vies tegen.

Een deur valt op omdat deze helemaal niet op een deur lijkt. Ik loop erlangs en tot mijn verbazing zie ik door de deur, het lijkt meer een permanente opening, de God van het leven, schepper van hemel en aarde. Mijn hart begint sneller te kloppen. Zou dit het zijn? Kan ik hier terecht?

Die deur. Het is een ongewone deur. De deur lijkt te leven. De deur is het leven!

"Dankzij onze Heer Jezus Christus staat de deur naar Gods genade voor ons open" (Romeinen 5:2).

Hoe dom is dom?

2011-07-25T15:39:00.004+02:00

Vrijdagmiddag was "booking time:" tickets voor de komende maanden, hotelovernachtingen en autohuur voor de komende maanden. Van een boeking lukte de betaling niet. Telefonisch contact gehad met "supersaver" en de zaak teruggedraaid. Vervolgens ergens anders geboekt. Vanmorgen dezelfde reis weer geboekt, bij weer een andere discounter zodat ik nu eenzelfde reis twee keer geboekt heb. Gelukkig gaat het niet om astronomische bedragen (net iets meer dan 100 euro) maar toch is het ongeloooooflijk stom. Is dat nu de leeftijd dat je na een dag al vergeten bent wat je nu wel en niet de dag ervoor deed?

Intimiteit en Vaders

2011-07-25T08:49:00.005+02:00

Vandaag zou mijn vader 80 jaar zijn geworden. Zestien jaar geleden hebben we hem echter al naar het graf gedragen. Menselijk gezien zou hij veel langer hebben kunnen leven als hij wat beter voor zichzelf had gezorgd. Het liep allemaal anders.

Gek eigenlijk dat naarmate ik zelf wat ouder wordt, de vraag naar identiteit alleen maar toeneemt. Je verleden, je geschiedenis en vorming worden in zo'n grote mate bepaald door de omgeving waarin je opgroeit. De belangrijkste componenten van zo'n omgeving zijn vader, moeder, opa's en oma's en broers en zussen.

Mis ik mijn vader? Ja. Ik had hem graag beter willen begrijpen. Gesprekken die we hadden waren nooit diep; het leek wel alsof hij niet in staat was tot intimiteit met zijn eigen kinderen. Iets dat je toch wel zoekt in een relatie.

Iets van dat onvermogen heb ik meegekregen. Intimiteit is zeker niet mijn handelsmerk. Bij flarden beleef ik het in gesprekken. Niet ieder gesprek met Martha en/of een van de kinderen is intiem. Dat moet van twee kanten komen en laat zich maar moeilijk regisseren.

Ik ben ook niet zo van de "quality time." Het is nu een beetje over maar we hebben een jaar of tien, vijftien geleden de hype gehad dat er opeens aandacht was voor "quality time;" de gedachte dat je de tijd die je met anderen doorbrengt niet verkwanselt aan oppervlakkigheden en aardigheden maar je bewust die tijd gebruikt om een relatie te verdiepen. Alsof dat zich laat plannen.

Jaren geleden reed mijn oudste zoon met me mee naar het verre Noorden van Nederland. We zaten ongeveer een uur in de auto toen ik me tot m'n schrik realiseerde dat we nog nauwelijks een woord met elkaar gewisseld hadden. Toen ik me daarvoor verontschuldigde zei Martijn: "Het geeft niet Pa, we zijn toch samen."

Niet dat ik hier nu opeens een pleidooi ga houden om de kwaliteit maar overboord te gooien en volop te gaan voor kwantiteit. Kwantiteit is namelijk ook een kunst.

Wat ik bij mijn vader mistte en vaak aan moet denken is zowel kwaliteit als kwantiteit. Dat is niet terug of in te halen. Helaas.

Wat ik wel kan doen is vooruit denken en er alles aan doen om te voorkomen dat over enkele tientallen jaren een van mijn kinderen een Blog schrijft om daarin te melden dat hij/zij graag wat meer kwaliteit en/of kwantiteit had willen zien.

Dit inzicht en deze vastberadenheid betekenen niet dat ik nu opeens een "natural" ben. Het blijft allemaal wat houterig en dat heeft weer te maken dat ik het moeilijker vind om met de kwetsbaarheid van anderen om te gaan dan met die van mezelf.

Pa, ik mis je.

Mijn vader en moeder op hun trouwdag

In de tjet

2011-07-21T10:08:00.002+02:00

Het zit er bijna op. Na uren van schuren, gronden, plamuren, schuren, aflakken zit de klus er zo'n beetje op. All houtwerk aan de achterkant (de zonkant) van het huis staat lekker in de tjet. Omdat het huis van voor de oorlog is, kom je ook wel het e.e.a. tegen dat aandacht behoeft. Zo heb ik wat vooroorlogs schrootwerk achter het zonnescherm moeten slopen en een modernere oplossing creëren. Net toen dat stukje gevel bloot lag brak het noodweer over Nederland uit (donderdag de 14e). Liters water sloegen door de kieren en gaten in het stukje blote muur door de gevel de woonkamer binnen. Slechtere timing kon haast niet. Nu is het allemaal weer dicht en ik ben best wel trots op het eindresultaat.

Gek eigenlijk dat ik bij het klussen sterk de behoefte voel om alles uit elkaar te halen en dat ook doe. Levert altijd heel veel meerwerk op. Achter het dakgootje verven? Oplossing, dakgoot eraf halen. Zichtbaar wordt het oude, verrotte schrootwerk met alle gevolgen van dien. Omdat de dakgoot er toch af is, deze meteen maar geschuurd (ja, van grof naar fijn) en in de kleur van het houtwerk gespoten. Dan de regenpijp ook meteen maar er achteraan. Dat kan weer over omdat die tijdens het droogproces is natgeregend en nu honderden vochtblaasjes het glad bedoelde oppervlak bezoedelen.

Ondertussen staat mijn auto al sinds 8 juni bij de garage. Reparatie (radiateur, koelelement en brandstofpomp) kost een kleine duizend euro en de vraag is of dat de investering waard is. Een kapotte auto doorverkopen is echter ook geen optie.

Kortom: gedoe.

Leven in het luchtledige

2011-07-21T09:13:00.003+02:00

In een luchtledige ruimte heeft vliegen geen betekenis. Alles en iedereen bevindt zich in een permanente zwevende toestand en niemand roept "kijk mij eens, ik kan vliegen." Vliegen vereist ook nog eens voortstuwing. Zonder voortstuwing blijft het bij een passief zweven.

In een luchtledige ruimte is er vooral behoefte aan verankering of, bevestiging. Zweven lijkt wel leuk maar het creëert, vooral op termijn, veel problemen.

Nu wordt er van alle kanten tegen Gods wetten aangeschopt en mensen ergeren zich aan woorden zoals zonde, hel, slechtheid en noem maar op.

Zonde wordt goedkoop gemaakt door rare vergelijkingen te gebruiken die de plank behoorlijk misslaan: "zonde is als je slagroom klopt en je bent vergeten de suiker erbij te doen."

Slechtheid is een te heftig woord en daarvoor is het eufemistische "iedereen is anders of, uniek" in de plaats gekomen waarbij we "onze diversiteit vieren."

De hel wordt nauwelijks meer genoemd of verwezen naar een middeleeuws concept, door de kerk bedacht om de mens tot godvrezendheid te bewegen.

Het tot een fabel reduceren van de Bijbel leidt tot een vorm van luchtledigheid waarbinnen ieder zijn eigen moraliteit construeert. Door het ontbreken van heldere kaders (zoals zwaartekracht) is zo'n constructie altijd willekeurig en uitermate subjectief.

Waaraan veranker ik mijn leven? "Geloof alleen" kan gemakkelijk een vorm van luchtledigheid worden als een kader waarbinnen dat "geloof alleen" betekenis krijgt ontbreekt(behoud). Het wordt een snelle dooddoener die alle oppositie de mond snoert en een gezonde dialoog onmogelijk maakt.

Eenzelfde fout wordt gemakkelijk door de tegenstanders van "het geloof" gemaakt, die in hun hart de Bijbel door de papierversnipperaar hebben gehaald. Tegelijk blijkt uit hun levens dat ze tal van Bijbelse principes in hun leven waarmaken: consciëntieus, integer, getuigend van een sterke moraliteit; zaken die niet zomaar aan komen zweven maar binnen kaders zijn aangeleerd of meegegeven.

Wetten, we kunnen niet zonder.

Zoals vliegen de zwaartekracht bevestigt, bevestigt het geloof de betekenis van de wet. Zonder wet is geloof de passieve vorm van vliegen: zweven.

Romeinen 3:27-31

Zwaartekracht en vliegen

2011-07-20T08:03:00.004+02:00

Als er een wet is die nooit discrimineert of uitzonderingen kent, is het wel die van de zwaartekracht. Hoewel niet altijd even plezierig, vooral als je ongewild en ongepland van een hoogte valt zonder de nodige maatregelen om tot een zachte landing te komen te hebben kunnen treffen, is het toch een redelijk plezierige wet. Het houdt alles zo'n beetje op z'n plek en omdat de zwaartekracht constant is hebben we onder andere natuurkunde en mechanica. Zonder de wet van de zwaartekracht zou er slechts sprake zijn van 'natuur' omdat er van het 'kennen' niets terecht zou komen. Zolang de aarde haar rondjes blijft draaien en wij binnen de atmosfeer van de aarde blijven worden we overeenkomstig de wetmatigheden die deze constanten opleveren gewoon lekker naar het middelpunt van de aarde getrokken. Daarom weet ik dat ik vanmorgen gewoon 87 kilo woog.

Zoals vele van mijn mede aardgebondenen droom ik wel eens dat ik kan vliegen. De gedachte om ietwat losjes van die onherroepelijke wet te kunnen staan, intrigeert, motiveert en stimuleert. Een beetje paradoxaal is het wel omdat ook om te kunnen vliegen, er zwaartekracht nodig is! In die zin heeft vliegen alleen maar betekenis omdat er zwaartekracht is. Zonder zwaartekracht zou vliegen nietszeggend zijn.

Hier moest ik aan denken toe ik vanmorgen las dat "buiten de wet om de mens wordt gerechtvaardigd... door het geloof" (Romeinen 2).

Dat geloof is het vliegen dat vooral betekenis krijgt en heeft tegen de achtergrond van die ontzagwekkende en onherroepelijk wet die alle mensen veroordeelt omdat de hele mensheid de heerlijkheid van zichzelf verkoos boven die van Hem.

Best wel complex. Best wel mooi.

Het huwelijk tussen Meta en Morf.

2011-07-19T09:44:00.006+02:00

Een van de levensthema's die mij mateloos interesseert is dat van "veranderen." Hoe verandert een mens? Zijn er fases te onderscheiden? Aan wat voor randvoorwaarden moet een veranderingsproces voldoen?

Wetenschappers zullen altijd hun best doen om het veranderingsproces zichtbaar en meetbaar te maken. Hieronder zo'n model. De vraag is of de fases wel te onderscheiden zijn. De kritiek op het model is dan ook dat de mens ingewikkelder in elkaar steekt en de cyclus van veranderingsstappen niet lineair maar eerder als een hutspot ervaart. Iemand die in een veranderingsproces zit kan niet altijd helder aangeven wanneer de knop omging. Contemplatie (in het model de eerste twee stappen van voorbereiding en overweging, zal het proces eerder voortdurend ondersteunen en motiveren dan als onderscheiden fase worden beleefd.

Hoe dan ook, als je naar het model kijkt en nadenkt over hoe een 'bekering' tot stand komt, dan hebben de bedenkers van de theorie toch aardig nagedacht. In de christelijk wereld spreken we over bekering als de grootste en meest ingrijpende verandering in een mensenleven. Vervolgens gaat men een traject in van veranderingen dat eigenlijk niets anders is dan een ander woord voor bekering(en).

Laten we wel wezen, voordat iemand tot bekering komt is er heel wat afgecontempleerd. De overwegingen waar iemand doorheen gaat voordat men tot actie overgaat kunnen lang en intens zijn.

De stap die mij het meeste intrigeert en interesseert is die van volhouden. Wanneer is er sprake van een "metamorfose," waarbij het veranderingsproces als voltooid kan worden beschouwd. Is dat volhouden het eindstation? In het model ligt terugval als een potentieel volgend station al op de loer.

In Romeinen 12 schrijft Paulus over "vernieuwing," het huwelijk tussen Meta en Morf. Zo'n huwelijk is een werk in uitvoering; op weg naar compleetheid waarbij de vernieuwing eerder een circulaire werkelijkheid is dan een lineair te plannen route. En wat dat hele zaakje dan bij elkaar houdt en perspectief geeft is een van de mooiste woorden die we in de Bijbel tegenkomen en dat is GENADE.

Sobere Opel

2011-07-18T09:55:00.004+02:00

Vandaag bij hoge uitzondering door de sportsectie van de ochtendkrant gebladerd en zelfs een stukje gelezen. Normaal verdwijnt het sportkatern direct richting vuilverbranding; het doet me allemaal niet zoveel. Het verslag van de deelname van Olmpisch kampioene hoogspringen Jelena Isinbajeva aan een evenement in Heusden besloeg een volle pagina in de overigens nieuwsluwe zomerweken. Ze maakt haar opwachting, wordt met alle egards die een Olympische kampioene toekomen behandeld, ze bereid- en werkt temidden van alle tumult waarmee een dergelijk evenement gepaard in een zelfgekozen isolement haar sprong voor en af en verdwijnt na een verslaggever te hebben gemeld dat ze bij mooi weer hoger springt, in een sobere Opel.
Afzondering en anonimiteit creëren een mythe rondom een persoon. Het gebrek aan interactie met de wereld en de mensen om iemand heen construeren een beeld van die iemand dat afhankelijk is van hoe ik de weinige signalen en informatie over die persoon interpreteer. Ik moet zelf een verhaal bij het plaatje verzinnen. Het beeld van die iemand bestaat alleen in mijn hoof en wordt nog bevestigd, noch ontkend door de persoon in kwestie.
Niet dat toegang tot meer informatie wel tot een juiste beeldvorming leidt. Signalen worden altijd geïnterpreteerd en hoeven niet perse de werkelijkheid weer te geven.
Vorige week sprak ik in een trouwdienst. Ik had de liturgie toegestuurd gekregen en trof daarin mij onbekende namen van mensen aan die ook een rol in de dienst vervulden.
Enter Google, Facebook en Hyves.
In de kerk aangekomen trof ik een van de medespelers aan en wist haar in 30 seconden zoveel over haar te melden dat ze enigszins geschokt reageerde: "Hoe weet je dat allemaal, we kennen elkaar niet eens?"
"Google," antwoordde ik.
Nu ben ikzelf ook nogal van het mezelf in de publieke etalage zetten en iedereen kan door wat simpel speurwerk te verrichten heel wat over mij te weten komen. Bijna 1200 Blogs leveren heel wat informatie op over mijn theologie, gezin, huwelijk, werk, hobbies enz.. Ik moet dan ook niet vreemd opkijken als mensen op grond van de beschikbare informatie zich een beeld van mijn vormen. Ik word regelmatig uitgenodigd om spreekbeurten te verzorgen nadat de uitnodigende partij mijn beschikbare doopceel heeft gelicht en op grond daarvan heeft besloten dat "die den Ouden wel Kosher is." Dat betekent ook dat potentiële uitnodigende partijen op grond van diezelfde informatie juist besluiten dat "die den Ouden niet helemaal Kosher is," en het belletje of mailtje vervolgens niet plegen: de prijs van het leven in de publieke etalage.

Ik vraag mezelf regelmatig af wat een betere optie is: als een schim door het leven gaan en alle informatie ijverig afschermen, daarmee een illusie in stand houden, of toch maar doorgaan met het vullen van de etalage? Overigens zegt dat nog niet alles; wie weet heb ik al die informatie wel strategisch neergezet om juist een illusie te creëren die ver afstaat van wie en wat ik werkelijk ben.
Er is maar een manier om daar achter te komen: samen een lange rit maken in een sobere Opel.

Verslavingszorg en Filosofie

2011-07-04T07:43:00.002+02:00

Binnen een week twee maal twee pagina's in de krant die ik momenteel lees over christelijke verslavingszorg. "Horeb" en "Victory Outreach" worden er uitgelicht en indirect "de Hoop" omdat deze professionele zorginstelling aan beide andere instellingen gelieerd is. Hoewel de krant niet met conclusies komt en vooral insteekt op het stellen van vragen, is de toon enigszins snerend; de plek die men God toekent in het genezingsproces wordt op z'n minst als dubieus afgespiegeld.
God in de verslavingszorg. Mag dat wel? Is het gepast om de levensfilosofie van een organisatie zo duidelijk te profileren?
Gelukkig leven we in een land waarin dat kan en mag. Als iemand het "Christelijk" in verslavingszorg niet zint, zijn er talloze alternatieven die allemaal weer vanuit een andere filosofie opereren. Neutrale verslavingszorg bestaat dan ook niet. Het is onmogelijk om zorg te verlenen vanuit 'niets.'
Goed, je zou nog kunnen zeggen dat een neutralere insteek die van 'de mens' is. Maar dan ben je ook weer snel uitgepraat. Met name nu de privatisering zijn intrede heeft gedaan is de massa die altijd uitging van de de centraliteit van de mens in de zorg een illusie armer. "Professionele" zorg heeft nog maar weinig met de mens te maken en vooral heel erg veel met geld. Waar geld de grondslag is voor de filosofie voelt de ontvangen van zorg zich al snel bekocht.
Het kan zijn dat bepaalde zorginstellingen hun levensfilosofie niet zo nadrukkelijk profileren als instellingen zoals Horeb en Victory Outreach; die filosofie is er altijd. Waar het voor de potentiële cliënt of, bewoner, bij Horeb en Victory Outreach meteen duidelijk is vanuit welke filosofie zorg wordt geboden, moet diezelfde cliënt daar bij 'neutrale' instellingen maar naar gissen. Het zou een teken van professionaliteit zijn als deze instellingen hun potentiële cliënten een document zouden laten zien en ondertekenen waardoor men a) kennis heeft kunnen nemen van het mensbeeld en levensfilosofie van waaruit de instelling handelt en b) kan aangeven geen bezwaar daartegen te maken. De vrijheid en het recht om een behandeling te ondergaan terwijl men dat mensbeeld en die filosofie niet onderschrijft dient daarbij gewaarborgd te zijn. Ik vraag me af of de niet christelijke instellingen eenzelfde transparantie betrachten als hun christelijke evenknieën. Geeft toch te denken.

Duidelijk zien

2011-07-03T07:49:00.002+02:00

God straft alle goddeloze en slechte mensen. Dat zien we duidelijk volgens Paulus.
Ik kijk om me heen en zie het niet, of ik kijk verkeerd. Slechte en goddeloze mensen kunnen een leven lang hun gang gaan, hun medemens uitbuiten, kwellen, martelen en doden Zwendel, bedrog, leugen; de kranten staan er bol van. Waarom leeft Mugabe nog? Dat hij "door zijn slechte leven de waarheid over God in de weg staat" (Rom. 1:18), daar zijn de meesten het wel over eens. En voor de naam van Robert Mugabe kunnen we talloze andere namen van mannen en vrouwen plaatsen die hun slechtheid en goddeloosheid op micro en macro niveau demonstreren en er ongestraft mee lijken weg te komen.
Als ik, en velen met mij, aan straf denk, dan zie ik toch vooral een demonstratie van vernedering, pijn, boete, gevangenisstraf, oog om oog, tand om tand en desnoods de doodstraf. Paulus helpt ons om er iets anders naar te kijken en Eugene Petersen parafraseert het zo: "Het volgende is er gebeurd: de mens kende God echt wel, maar ze hebben hem niet als God behandeld. In hun weigering Hem te aanbidden reduceerden ze zich tot een staat van malligheid en verwarring met zinloze en doelloze levens als gevolg" (Rom. 1)
Dat zie ik wel. De malligheid en verwarring ligt voor het oprapen. Het totale gebrek aan richting en doel doet de mensheid vluchten in allerlei schijn- en vervangende zekerheden. Gods straf is hierin gelegen dat hij de mens heeft overgegeven aan zijn eigen impulsen, grilligheden en begeerten. En de mens lijkt het heerlijk te vinden. Totdat het fout gaat en dan mag God weer meedoen. God zegt dan niet 'eigen schuld, dikke bult,' maar laat zich nog vinden ook. Dat is en blijft de centrale boodschap van de Bijbel. Waar wij de ander al dertig keer zouden hebben veroordeeld, gekielhaald, gevierendeeld, onthoofd, verbrand, opgehangen of wat dan ook, wacht God met vrijwel eindeloos geduld totdat die mens tot inzicht en inkeer komt.
God, de sluitpost op de levensbegroting van velen. Hij, de Alpha en de Omega, schaamt zich niet om zich zo klein te maken dat we hem pas zien als we uitgekeken zijn op al het andere. Daar wordt Jezus, Christus!

De voorspelde regen maar toch niet

2011-06-26T07:19:00.007+02:00

Je stelt je er een beetje op in dat regent, dan kan het in het echie alleen maar meevallen. Hieronder nog een laatste twee plaatjes voordat we naar het meest troosteloze en irritante vliegveld ter wereld rijden: het John Lennon Airport in Liverpool. Het creëren van een Beatles sfeer lukt de machthebbers aldaar niet zo. We bijten ons er doorheen, vermannen ons, negeren de Yellow Submarine klanken en wegwijzers en blikken op iets in de toekomst. Voor Martha is dat het weerzien met dochter Moniek in Barcelona en voor mij de grijns op Ruben z'n hoofd als hij me vanavond op komt halen op Schiphol. Ja, onze wegen scheiden zich in Liverpool. Vrijdagnacht komt Martha weer thuis. Ruben en ik moeten komen van de week. Dat wordt veel "bellen" en het uitvoerig testen van de friteuse.

Dipje

2011-06-24T07:23:00.002+02:00

Na een bijzonder hoogtepunt in zijn carrière treffen we Elia en hebben de unieke kans hem te interviewen. "Meneer Elia, hoe is het nu met u na al die commotie en dat spektakel met die afgodenprieters."

"Wel, meneer de interviewer, ik hem m'n hele leven gezwoegd voor de Here maar het heeft allemaal niets uitgemaakt. Ik had net zo goed stenensjouwer kunnen worden, of fotograaf. De mensen luisteren gewoonweg niet."

Eerder had Elia eenzelfde antwoord gegeven op de vraag van God "Elia, wat doe je hier." Elia had toen ook iets in de zin van "Ik.., maar de mensen." God had toen een schijnbaar spectaculaire ontmoeting met de profeet geregeld. Schijnbaar, want uiteindelijk bleek God niet in het spektakel te vinden maar in de stilte van het bijna niets. Toen had God nog een keer dezelfde vraag gesteld en Elia had op precies dezelfde wijze geantwoord: "Ik.., maar de mensen." God heeft hem toen gewoon weer aan het werk gezet en ging niet verder in op zijn klacht.

Het blijft een prachtig en zo herkenbaar verhaal (1 Kon. 19). De profeet in een dip, God komt hem tegemoet in zijn dip, je verwacht dat het dipje over zou zijn maar opnieuw leren we dat een ervaring niet noodzakelijkerwijze tot een verandering leidt en tenslotte wordt de profeet bepaald bij zijn "ja" tegen God en wordt geacht gewoon weer aan het werk te gaan.

Als je in een situatie terechtkomt waarin je het gevoel hebt dat het jij tegen de rest van de wereld is; zei Elia niet dat hij zijn uiterste best had gedaan maar dat "de mensen?"

Ik ben oké. De rest is niet oké. Een heel erg foute en gevaarlijke positie. En toch in min en meerdere mate in ons leven herkenbaar. Het bijzondere is dat God ons dan geen klap in het gezicht geeft en ons tot de orde slaat maar ons tegemoet komt en wil dienen. Maar dan moeten we vervolgens wel door.

Tot en met Zondag met Martha in het Lake District. Hieronder het uitzicht uit onze hotelkamer.

Engeland en sleutels

2011-06-22T08:30:00.004+02:00

Eindelijk. Ik heb mijn eigen set sleutels zodat ik het kantoor in en uit kan gaan op tijden die, wat ze hier 'normale' mensen noemen, vreemd in de oren klinken.

Als je echter je meest productieve werk verzet zonder dat er allerlei afleidingen om je heen zijn, waaraan het in een groot kantoor niet ontbreekt. Dus zit ik hier van zes tot negen alleen in een leeg kantoor. Vanaf 08.55 druppelen collega's binnen, fixen hun eerste cafeïne-, theine- of kruiden-shot, praten bij en zitten omstreeks 09.30 klaar om te produceren.

Hoe blij kan iemand zijn met een eigen setje sleutels!

Vandaag nog wat meters maken voordat Martha en ik morgen naar het Lake Disctict vertrekken. Dat is niet al te ver want Carlise ligt op de grens ervan. Hoe vermaakt Martha zich dan als ik hier op dat kantoor zit? Wel, ze is Max Havelaar van Multatuli aan het lezen. Ik heb geprobeerd om daar twee bladzijden van te lezen maar dat was teveel werk. De stijl en spelling vraagt dat je elk woord moet bekijken en lezen. Het leest dan ook niet vlotjes weg en ik ben meer van de 'vlot weglees lektuur,' hoewel dat bij wat zwaarder theologische werk ook niet het geval is maar dan heb ik het gevoel dat het nog ergens over gaat.

Schaap[

2011-06-20T21:56:00.003+02:00

De geur van schapen. Je moet er van houden. Samen met koeien zijn het wat mij betreft de lekkerst ruikende dieren ter wereld. Echt. Een lamsboutje is ook niet te versmaden en of het boutje middels een verdoving slachtklaar werd gemaakt, boeit me niet zo. Ik houd van vlees en dan moet ik niet net doen alsof ik me het slachtlot van deze dieren zo zeer aantrek. Dat zou hypocriet zijn.

Vandaag hebben we er genoeg gezien en geroken in het Yorkshire National Park. Wat een prachtig land. Martha heeft drie blaren en ik ben blaarvrij.

Hieronder een "sample."

Gemeenschappelijke grond

2011-06-18T06:08:00.003+02:00

Lees hier onze nieuwsbrief

Een visser vist en een duiker duikt. Vissers spreken, evenals duikers, een gemeenschappelijke taal en die taal is de brandstof voor conversaties over beste stekken en plekken, materiaal en, meer inhoudelijk, over beleving en motivatie. Mijn normen en waarden mogen totaal verschillen van die van een collega-duiker, de wereld van het duiken is het portaal dat de weg naar het hart van de ander kan openen.

Nu is het zoeken naar gemeenschappelijke aanknopingspunten een heel gewone zaak in het leggen van contacten met anderen en vrijwel iedereen maakt hier intuïtief gebruik van.

In het buitenland valt het wat eerder op als je een landgenoot tegenkomt. Afgelopen woensdag zat ik met een collega in een wat verder weggestopt restaurant te eten. Het was druk en luidruchtig. Te midden van alle gekakel, Keith uit Amerika en zijn tien collega's vierden steeds luider zijn verjaardag, deden flarden aan Nederlandse zinnen mij opkijken in een poging landgenoten te identificeren en een praatje aan te knopen. Nederlanderschap schept een band, met name in het buitenland. Dezelfde mensen zouden bij van der Valk door mij genegeerd worden, tenzij ze een duikpak zouden dragen.

De apostel Paulus zoekt gericht naar gemeenschappelijke grond als hij in Athene de bewoners aanspreekt op een door hem onder de talloze heiligdommen aangetroffen altaar dat gewijd is aan 'een onbekende god' (Handelingen 17:23); het portaal dat voor sommigen we deur opent naar de weg van Christus (:34).

Religie is een portaal waar zo'n beetje de hele mensheid te vinden is en het is vrij eenvoudig om een gesprek met een vreemde aan te knopen. Het is even zoeken naar de juiste taal maar uiteindelijk is er voldoende gemeenschappelijkheid om tot een constructief gesprek te komen.

Stel je nu eens voor dat er binnen dat portaal van religie een grote groep samenklontert die een eigen taal en codesysteem heeft. Zou ik daar nu wel of niet mee in gesprek gaan? Groot is immers bedreigend. Dolende individuen staan makkelijker open voor het idee dat Jezus De weg, de Waarheid en het Leven is.

Ik hoef het echt niet met de ander eens te zijn. Paulus was dat ook niet. In hetzelfde hoofdstuk lezen we dat hij zich bij aankomst in Athene ergert aan het grote aantal afgodsbeelden. Maar die ergernis ontaard niet in militante actie maar is voor hem aanleiding om zich dagelijks op de markt tot de mensen te richten waar hij met hen spreekt over het goede nieuws aangaande Jezus en de opstanding (Hand. 17:16-18).

De nieuwe taal, door Paulus geïntroduceerd, klink hen maar vreemd in de oren en leidt tot verder onderzoek.

Volgelingen van Jezus zijn vooral wegwijzers te midden van de religieuze kakofonie. De Deur naar de Weg krijgt pas kleur en aantrekkingskracht als mijn medeburgers het levengevende effect ervan zien in mijn leven. Om dat effect te laten zien kan ik niet anders dan me op die gemeenschappelijke grond begeven, zonder te discrimineren of te stigmatiseren.

Nieuws

2011-06-16T15:14:00.001+02:00

Hier is onze nieuwsbrief, vers van de digitale pers.

De achteraansluitpolitie

2011-06-16T05:58:00.002+02:00

Het op ambachtelijke wijze inchecken van passagiers, zoals Transavia dat nog doet op obscure luchthavens zoals die van Valencia, roept geen enkele gevoel van weemoed of heimwee op naar oudere, betere tijden. Integendeel, het doet je eerder afvragen waarom zo'n club in het stenen tijdperk is blijven hangen.

Nu moet ik ook zeggen dat ik de indruk krijg dat het publiek dat naar en van Valencia vliegt een wat ander publiek is dan dat naar en van Liverpool reist.

In mijn rij, en ik deed echt mijn best om als laatste in te checken maar na een uur koffie drinken was de rij nog niet zo lang. Van achterin de rij af gezien lijkt het erop alsof de incheckdame en/of meneer van alle passagiers het levensverhaal moet aanhoren. Wat gebeurt daar toch allemaal?

Het per passagier wegwerken van de op bagagekarren gestapelde torentje koffers, zakken en tassen lijkt in ieder geval telkens weer te slagen.

Nu wil ik oppassen dat ik niet generaliseer maar je kunt er haast de klok op gelijk zetten dat zich in iedere rij (wij hadden er twee) een of twee zichzelf tot achteraansluitpolitie gepromoveerde veterane budgetvakatiehoudende reizigers bevinden.

Profiel: tussen de 50 en 65 jaar. Permanent gebruind. Vrouw heeft (sorry maar echt waar) geblondeerd haar en Man draagt zo'n vest met allemaal zakken en lichtgewicht Colombia water- en vuilafstotende broek.

Schichtig om zich heen loerend worden potentiële voordringers vriendelijk, maar vooral dwingend op de achterkant van de rij gewezen en daar, zo nodig, handgebarend heengemanoeuvreerd.

Dat het geroutineerde reizigers zijn kun je opmaken uit het amicale niveau van de conversatie met het grondpersoneel van de luchtvaartmaatschappij; alsof ze elkaar al jaren kennen en de beste vrienden zijn.

In mijn rij een echtpaar dat met twee katten reist. Twee katten! Kan het nog gekker? Ik kan niet anders dan denken dat er iets helemaal mis is met de twee. Als je met katten op reis gaat ben je of in je jeugd een heleboel liefde misgelopen of ben je voor iets anders aan het overcompenseren. En wat een gedoe met die beesten zeg. Waarom niet gewoon achterlaten en bij terugkomst in Nederland twee nieuwe gehaald in het asiel?

Eerder heb ik met een kat voor me, in een kooi, dat wel gereisd. Die kattenbaas maakte het nog gekker. Het beest had een eigen stoel in het vliegtuig. Vlak na het vertrek uit Amsterdam deed de kat een flinke behoefte in haar kooi. Toen hoefden we gelukkig nog maar acht uur te vliegen!

Nee, reizen doe ik niet voor m'n plezier. Voor m'n plezier blijf ik thuis. Daar is geen achteraansluitpolitie nodig of te bekennen.

M'n kleindochter was er toen ik gisteren thuiskwam. Ik moet me dan inspannen om ook de rest van het gezelschap te groeten; ik zou ze glad vergeten. Ik dring dan namelijk nogal voor.

Wanneer komt de opwekking?

2011-06-13T08:51:00.003+02:00

Op de sociale media was het een stormpje van positieve, veelbelovende en verwachtingsvolle berichtjes: de grote opwekking kan nu niet lang meer uitblijven. Waar is zo'n bewering eigenlijk op gestoeld? Geeft de Bijbel aanleiding om dergelijke grote uitspraken te doen? Afhankelijk van waar en hoe je het leest is dat zeker het geval. Het is een kerngedachte in de Bijbel: Het begon allemaal mooi en goed, de mens kiest vervolgens voor onafhankelijkheid van God en werkt zich daarmee alleen maar meer in de drek. Uiteindelijk, wanneer een bepaald kritiek punt is bereikt, komt Christus orde op zaken stellen.

Echter zo'n eindtijdsscenario is altijd actueel. Zolang de mensheid zich niet massaal bekeert, blijft het een geldig scenario. Maar ook als een deel van, of de gehele mensheid zich als gevolg van die verwachte grote opwekking zou bekeren, zal dat volk van God nog steeds gekenmerkt worden door gebrokenheid en is het nog niets hard nodig dat Christus zelf orde op zaken komt stellen.

Het verlangen naar opwekking, vervulling, meer liefde, meer vrede, meer veiligheid komt m.i. voort uit een herkenning van een eigen tekort. Grote manifestaties zoals de Opwekkingsconferentie die dit weekend plaatsvindt, gunnen de bezoekers voor een aantal dagen een blik op "dat wat zou moeten zijn," of, "dat wat mogelijk is." De saamhorigheid, de appellerende boodschappen, het verenigde verlangen naar 'meer van God," creëert een positieve crisis die mensen voor korte tijd samenbindt. Een dergelijke ervaring is de brandstof die het verlangen naar meer van dit aanwakkert en geeft mensen de durf om te geloven wat mogelijk is, en dat geloof ook uit te spreken.

Nog even ijlt het na, dat gevoel. Volgende week maandag op het werk ontmoet je je collega's die praten over de drukte op de meubelboulevards (of is dat met Pasen?), de gekte op Pinkpop en de files die hun 'normale' lengtes weer hebben.

Die ervaring vasthouden en zien bijdragen tot meer van Christus in je leven, is nu de kunst. Dat opgewekte, waarvan je dacht dat het je leven eens en voor altijd op een hoger plan bracht, lijkt langzaam te eroderen en wakkeren het verlangen naar een persoonlijke opwekking aan.

Al met al is hier weinig mis mee. Ervaringen, mooie en gelukkige tijden zijn er om gewaardeerd en gekoesterd te worden. Ze vormen de buffer die we hard nodig hebben als de wind gaat waaien en de regen op het leven beukt.

Het is nog lang niet zoals het zijn moet, of bedoeld is. Daarom blijf ik met hartstocht uitzien naar een grote opwekking in het besef dat deze in het eigen leven begint. En daar strek ik me vandaag naar uit. Grote genade voor kleine mensen. Meer van Hem, want ik heb nog niet genoeg.

En over die genade voor vandaag wil ik best wel twitteren. De genade voor vandaag is een hoopvollere boodschap dan de mogelijke opwekking van morgen. Is het niet zo dat de mens wil weten wat die liefde van God juist vandaag voor hen kan doen?

Hert beest gaat weg

2011-06-10T09:04:00.002+02:00

Radiateur, koelblok en benzinepomp. Kapot. Besluit genomen: het beest gaat weg en ik zal m'n verlies moeten nemen. Als een opkoper er nog 1000 of 1500 euro voor geeft mag ik niet mopperen. Doe ik wel een beetje. De gladde glipper uit Brabant die me het beest verkocht is de grote winnaar. Balen.

Maar, ik laat m'n dag er niet door vergallen. Ik denk terug aan gisteren. Martha belde me op toen ik nog op Schiphol stond, dat ze me in Rotterdam tegemoet zou lopen met Lente. Dat soort initiatieven zijn toch goud waard! Lente sliep maar werd gelukkig na tien minuten wakker, herkende me en gaf me die bijzondere en unieke opa-lach. Daarbij vallen roestende bakken en transportproblemen helemaal bij in het niet. Ik ben een gelukkig en bevoorrecht mens. vandaag mag ik m'n pinksterpreek voorbereiden: het wonder van de Geest. Wat een verhaal.

I was here

2011-06-09T17:40:00.002+02:00

Gered door genade

2011-06-09T07:49:00.002+02:00

Het was genade die mij terug bij God bracht. Die genade was al zo geweldig groot in 1978 toen ik mijn leven aan Hem toewijdde en besloot om Jezus te gaan volgen. Nu, 33 jaar later heeft de genade zoveel meer kleur, diepte, scherpte en inhoud gekregen. Hoewel altijd het accent heeft gelegen op "genade alleen" heb ik me vaak schuldig gemaakt aan de praktijk van het met terugwerkende kracht verdienen van die genade. Een stemmetje in mij dat mij aanspoort om heel erg mijn best te doen om God te plezieren; Zijn glimlach over mijn leven af te roepen door dat te doen wat Hem pleziert. In slaap te vallen met de gedachte dat ik het voor vandaag in ieder geval verdiend heb.

Hoe overweldigend is de gedachte dat niets, maar dan ook niets in of vanuit mij Hem voldoende zou kunnen plezieren teneinde me te kwalificeren voor adoptie. Helemaal niets.

Het is echt Christus alleen. Ik schuil achter de brede schouders van Zijn werk, Zijn offer, Zijn lijden, Zijn sterven, Zijn begrafenis, Zijn opstanding en Zijn hemelvaart.

Dat is absoluut voldoende.